नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

विष्णु न्यौपाने :

खेल्छन् शब्द अनेक रुग्ण मनमा, होला कसो राष्ट्रमा ।
हेरौँ दृश्य हरेक दुष्टपनका, उन्माद छन् भ्रष्टमा ॥
गर्छन् भाषण व्यर्थ राग भरिलो, बाढी जसै उर्लिने ।
बोली शब्द अपाच्य तुच्छ घटिया, बेढङ्गले कुर्लिने ॥१॥

शङ्का कानुनमा गरौँ कि नगरौँ, चिन्ता छ हे सज्जन ।
नेपाली जन चाहना गरिबका, दारिद्र्य उन्मोलन ॥
होला के अपनत्त्व भाव जनमा, नेत्तृत्त्व घाती बने ।
भाषा वैभव धर्म मास्नु नहुने, कल्याण गर्थे भने ॥२॥

बोलीमा तुक हुन्छ उच्च स्वरमा, गर्छन् विकासे कुरा ।
आफ्ना बान्धव बन्धु उच्च पदमा, आसीन गर्ने पुरा ॥
गर्छन् उच्च रबाफ मुक्त स्वरमा, आशा भरोसा दिने ।
अर्बाैँ राष्ट्रिय सम्पदा खरिदमा, लाखौँ करोडौँ लिने ॥३॥

खाजा औ उपचार खर्च यिनको, आफन्तले पाउँने ।
दुःखी दीन जना सिटा मुल नभै, मर्छन् हरे गाउँले ॥
गर्छन् उत्सव ठालु जन्म दिनमा, सर्कारको नाममा ।
मायाँ प्रेम विवाह मादन सभा, नेत्तृत्त्वको सानमा ॥४॥

गर्छन् भोज रमाइलो मनपरी, ह्विस्की कि ब्राण्डी पिई ।
ग्रेबी कालिज रोष्ट टोष्ट कुखुरा, नाना थरीका लिई ॥
आफ्नै लागि अनेक बिघ्न रसका, मौका रची रम्दिने ।
गर्दैछन् कति काम खै हृदयमा, यो राष्ट्रले सम्झिने ॥५॥

बोल्दा मात्र विकास हुन्छ कसरी, चर्को गरी भाषण ।
यस्तै हो गणतन्त्र पद्धति भने ,टिक्ला त के शासन ??
हाम्रा धर्म परम्परा मिचिदिए, पौरस्त्य संस्कार ती ।
बेधर्मी अपकार फैलिन पुगे, पाश्चात्यका विक्रिति ॥६॥

पार्टीवाद बढे विधान यसमा ,हिँसा असत्कारमा ।
नातावाद बढे अराजक बनी, हत्या बलत्कारमा ॥
भ्रष्टाचार गरे बनिन्छ बढिया, भन्ने छ सर्कारमा ।
संवैधानिक प्रावधान कहिल्यै, आएन दर्कारमा ॥७॥

ज्यादा आर्थिकभार सङ्घ कसरी, होला व्यहोर्ने यहाँ ।
गाडीमात्र करोडका कति हुन्, चढ्छन् बढी सानमा ॥
जो बाढी पहिरो गए निहुँ भयो, साँच्चै विकासे कुरो ।
साँच्चै सिद्ध अफाप हुन्छ कि कसो,सङ्घीयताको चुरो ॥८॥

०००
धादिङ