नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

भाइटिकाको दिन थियो । मन्त्रीज्यू बिहानैदेखि विदेशी ह्वीस्कीको ‘सुरुप’ लिँदै स्वदेशको बारेमा चिन्तन गर्दै थिए । आइमाई र केटाकेटीहरू चाडवाड भनेर भित्र बाहिर फ¥याक फुरुक गर्दै थिए ।

यत्तिकैमा एकजना खली ठेकेदार मन्त्रीज्यूको अफिस धाउनु साटो सोझै निवासमै आइपुगे । ठेकेदारले धनुष्टकार नमस्कार गरेपछि मन्त्रीले सोधे, कता पाल्नु भो ? मैले त चिनिन नि !

पहिले कपाल कन्याउँदै अनि हात मल्दै आगन्तुकले भने, हजुर म एवन कसट्रक्शन कम्पनीको मैजेजिङ् डाइरेक्टर ! हजुरको दर्शन गरौँ भनेर आको । ठूला बडालाई भेट्न जाँदा खाली हात जान हुन्न, भन्छन् । त्यसैले यति…. । भनेर ठेकेदारले एउटा स्यानो ब्रिफकेस देखाए ।

मन्त्रीज्यूले पहिले ब्रिफकेसतिर अनि पल्याकपुलुक चारैतिर हेरेर भने, हेर्नुस् मेरो सिद्धान्तले यस्तो गर्न मिल्दैन । मेरो पार्टीको अनुशासन र सिद्धान्त दुबैले मिल्दैन ।

ठेकेदारले दाँत ङ्च्यिाउँदै भने, उसो भए यो लगेर पार्टीलाई नै चन्दा भनेर दिउँ त ?

मन्त्रीले गम्भीर मुद्रा बाकसतिर हेर्दै भने, तपाईंलाई चुनाउ लड्नु छैन क्यारे ! किन पार्टीलाई चन्दा सन्दा दिनु प¥यो ! बरु यसो गर्नुस् न, आज भाइटीका पनि हो । मेरी श्रीमतीको दाजु–भाइ कोही छैनन् । तपाइँ उसैसित टीका थाप्नुस् । अनि आफ्नी दिदीलाई जे जे दिनु छ दिनुस् । तपाइँले मलाई साह्रै धर्मसंकटमा पार्नु भयो । यसो गर्दा धर्म पनि जोगिने, संकट पनि नभोगिने । भित्रैतिर पाल्नुस !

भोलिपल्टै ठेकेदारको टेण्डर स्वीकृत भएछ । मन्त्रीज्यूको त्यो टोलमा कोही नयाँ व्यक्ति व्रिफकेससाथ देखिँदा टोल छिमेकका आपसमा भन्दछन् रे, लौ सालो भेना खोज्न आयो ।

हाल, थानकोट