नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

प्रायजसो म हिंडेरै अफिस आउजाऊ गर्थेँ । कारण तीनवटा थिए । पहिलो कारण, घर र अफिसको दूरी त्यत्ति टाढा थिएन । दोस्रो, जोगिएको भाडाले बच्चाको टिफिन पुग्थ्यो । तेस्रो अफिस टाइममा माइक्रोमा सिट पाउनु भनेको चिठ्ठा परेजत्तिकै हुन्थ्यो । तर त्यस दिनको कुरा बेग्लै थियो । अफिस हिंड्नै लागेको बेला उहाँले तीनजना साथी लिएर आउनु भएछ । तिनलाई चिया बनाएर दिएर हिंड्दा बीस मिनेट ढिलो भैसकेको थियो । पहिले पहिलेको जस्तो हाजिर कापीमा हाजिर जनाउन पाउने भए म माइक्रो बस चढ्ने नै थिइनँ । कुरा थियो ल्याप्चेको । ढाँट्न, छल्न नमिल्ने । निहुरिएरै भए नि जान्छु भन्ने मनसायले बस कुरेँ । संजोगबस दुई खाली सिट भएको माइक्रो आयो । म सिटमा बस्न नभ्याउँदै एउटा अफिस ड्रेस लगाएको अधबैँसे पुरुष चटारिँदै बस चढ्यो । सायद ऊ पनि मजस्तै हतारमा थियो होला । ड्राइभरले एक्सिलेरेटर बढाउँदा हुत्तिएर झन्डै लडेन ।
‘एस्क्युज मी !’ उसको इसारा मेरो सारीको फैलिएको आँचलतर्फ थियो । मैले आँचल समेटेर काखमा राखेँ । भलादमी रहेछ । मलाई छोइएलाझैँ गरी सम्हालिएर बस्यो । तर उसले हालेको अत्तरको बास्ना भने उसले सम्हाल्न सकेन । जसरी रविले पनि सम्हाल्न सकेको थिएन । बसको बायाँतर्फको झ्यालबाट छिरेको हावासँगै मिसिएर मलाई मुग्ध बनाउने त्यो सुगन्ध चिरपरिचित थियो । सम्झनामा झट्ट पुरानो दिन आयो । जुन दिन अलि सङ्कोच मान्दै मैले रविसँग उसले लगाउने अत्तरको नाम सोधेकी थिएँ । अफिस र कोठासम्म एउटै हुँदा पनि हामीबीच आवश्यक्ताभन्दा बढी बोलचाल थिएन । तर उसले लगाउने गरेको त्यो अत्तरको बासनाले भने बेडरुमसम्म पनि पिछा छोड्दैन थियो ।
त्यसको पनि कारण थियो । मलाई रक्सीको गन्ध मन नपर्ने, उहाँलाई भने नपिई नहुने । भरखर भरखर विवाह भएकोले केही भन्न पनि उचित नठानेर मैले त्यो अत्तर किनेर उहाँलाई उपहार दिन चाहेकी थिएँ । बजारमा खोज्दाखोज्दा हैरान भएपछि रविले नै किनेर ल्याइदिएको थियो । मैले अत्तर लगेर दिएपछि खै के सोच्नुभयो उहाँले त्यसपछि बिस्तारै पिउन छोड्नुभएको थियो । साँच्चै अचेल रवि कहाँ होला ? मेरो घरपायक सरुवा भएदेखि उसलाई भेटेकोसम्म छैन । दस वर्ष भैसकेछ । वर्ष जोड्दै थिएँ, खलासीले गौशाला गौशाला भनेको आवाजले खङ्ग्रङ्गै भएँ । मसँगैको सिटमा हेरेँ, त्यो अत्तरवाला गइसकेको रहेछ । हत्तेरी, ओर्लनुपर्ने थियो चाबेलमा । पुगेछु गौशाला ।

काठमाडौँ