नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

कविराज घिमिरे :

ख्वाउँदा निल्न सक्तैनन् परे कि भ्रममा प्रभु
न्वाउँदा आच्छु भन्दैनन् बसे मौन भई प्रभु ।। १

न शीत तापको चिन्ता न ओड्ने न बिछाउने
न आभूषण नै लाए न हाँस्छन् न चिढाउने ।। २

लिँदैनन् दाम या भेटी प्रसादी फूल त्यो पनि
सुन चाँदी भए तुच्छ ठान्दछन् व्यर्थ यो पनि ।। ३

लफडा दुस्मनी छैनन् न ईर्श्या न त लोभ छ
न निद्रा भोक तिर्खा भो न ऐया न त रोग छ ।। ४

चाहियो किन खै सेवा न बन्छन् वृद्ध ईश यी
गरौँ सेवा पितामाता गुरुलाई सधैभरि ।। ५

जसले खान माग्दै छन् भोक तिर्खा हुँदा दिऔँ
जसका रोग छन् धेरै उपचार छिटो गरौँ ।। ६

नाङ्गो भै वृद्ध जो काम्छन् वस्त्र लाऔँ छिटो गरी
इच्छा ती मनका पूरा पारौँ छेउ सधैँ गई ।। ७

वृद्ध बन्छौँ सबै हामी हाम्रा सन्तानले पनि
गरुन् सेवा सधैँ हाम्रो न भुलुन् वृद्ध यी भनी ।। ८

हाम्रा इज्जत हुन् पुर्खा स्वाभिमान बनाउने
यिनै हुन् दृश्यका ज्योति संसार यो चिनाउने ।। ९

त्यसैले बाबुआमा यी जिउँदा देउता भनी
मान सम्मानले राखौँ बनेर मनका धनी ।। १०

०००
भक्तपुर