नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

कृष्ण शर्मा सुमु :

‘कसलाई के को हतार घर ज्वाईंलाई खानुको हतार’ । हतार भएको मान्छेले टिकट भुलिन्छ । परीक्षा बस्न गएको विद्यार्थीले एडमिट कार्ड भुल्छ ।

यो हतार पनि मान्छेलाई मात्रै हुने रहेछ । विभिन्न जन्तु, प्राणी इत्यादिलाई कुनै हतार नै छैन । यो हतार बनाउने मुख्य तत्त्वहरूमा घडी एउटा हो कि जस्तो लाग्छ।हतारले कसैलाई सही मार्ग दर्शन गर्छ जस्तो लाग्दैन ।

बजार बिचमा उभिएर मान्छेको ताँतीलाई हेर्नू भएको छ कुनै दिन ? के साह्रो हतार हुन्छ भने नि, हाई -हलो त के भएको चप्परा दाँत देखाउने सम्म फुर्सद हुँदैन । कतिखेर फुर्सद पाउँछ र मान्छेले भनेर सोच्छु पो …..अन्तमा जाने घाट नै बोक्ने बाँसमा हो भनेर चित्त बुझ्ने कुरा मनमनै गर्छु र आफैँ त्यो भीड देखि पर बसेर रमिता हेर्छु । ‘आज यहाँ रमिता छ’ भन्ने कविता पो लेखौँ कि भनेर सोच्ने गर्छु ।

फेरि यो हतार भएको जिन्दगीमा यो कविता कसले पो पढ्छ र ? के साह्रो हतार छ भने नि कुनै युवाको हातमा बाइक मात्रै हुनू पर्छ उसलाई जति हतार कसलाई पो छ होला र ? लाग्छ बाइक नभएको भए त उसको सबै काम नै छुट्छ कि ….. हतार नै हतारमा आजकल युवाहरूले गाडीले गर्दा धेरै गम्भीर चोट बोकेको कुरालाई नकार्न सकिँदैन ।

कसैलाई दाम कमाउने हतार छ कसैलाई नाम कमाउने हतार छ।नहुनू पनि किन र ? यो कम्पिटिसनको बजारमा सबै होडबाजी छन् पछि हुनू कसलाई पो मन पर्छ र ?

हतार नभएको भए आज मान्छेले यति साह्रो सिर्जना गर्ने पनि थिएनन् कि ? कस्तो हतार छ भने नि भनेर आज पानी जहाज, हवाइजहाज, गाडी, आदिको सिर्जना नै यही हतारको कारणले भएको जस्तो लाग्छ । हुन पनि हो हिँडेर अमेरिका कहिले पुगेर आउनु होला ?

यसरी हतार नै हतारको कतारमा म पनि छु लामो लेखौं भने मलाई नै हतार छ … ।

०००
सिलीगडी