नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

सञ्जय साह मित्र :

बोर्ड अड्केका अक्षर टल्कन्छ र आँखा जुध्दा पड्कन्छ – सपना मर्मत केन्द्र । डाक्टर राति घर फिर्ने बेला गल्लीमा छिर्ने ठाउँमा झुन्डिएको छ बोर्ड । क्लिनिकमा मिलिक्क पनि नबिर्सने गरी उपचार गराउने मनसायमा छन् डाक्टर । क्लिनिकको सटर हतरपतर बन्द गरी आँखा चिम्लेर त्यहीं पुग्छन् ।
डाक्टर – यहाँ को हुनुहुन्छ ?

चिटिक्क सफा लुगा लगाएको अधबैंसे मानिस प्रकट हुन्छ । दुवै एक अर्काको दर्शन गर्छ खुबै बिना दर्पन ।

दोस्रो मानिस – यहाँ म हुनुहुन्छ ? अनि यहाँ को हुनुहुन्छ ?
डाक्टर – म डाक्टर हुँ । यहाँ उपचार गराउन आएको छु ।
दोस्रो मानिस – म पनि डाक्टर हुँ । बिग्रेकाको इलाज गर्छु । यहाँको के बिग्रेको छ ?
डाक्टर – मेरो के बिग्रेको छ भन्ने कुरा थाहा पाएको भए म आफैं इलाज गर्थें । अब यहाँले नै मेरो इलाज गर्नुपर्ने हुनाले मलाई के भएको छ भन्ने कुरो यहाँले बताइदिनुपर्ने भो ।
दोस्रो मानिस हुन्छन् मिस्त्री । मोटरसाइकलको नाम चलेको मिस्त्री । उनको छोरीको नाम सपना । छोरीको नाममा खोलेका छन् – सपना मर्मत केन्द्र ।
जो जस्तो छ उस्तै देख्छ । डाक्टरले बुझेको कुरो हो – बिग्रेको सपनालाई यहाँ मर्मत गरिन्छ । सपना डराउने, कराउने, हराउने, हप्काउने–दप्काउने, छप्काउने, लखेट्ने, भाग्ने, रुने, हाँस्ने सबै सपना देख्छन् । आफैं मरेको, आफ्नै काँधमा आफैँ चढेकोदेखि आफ्नो मलामी आफैं गएकोसम्म सपना देख्छन् ।

घुर्की लगाउने होस् कि फुर्ति, घुर्ने होस् कि कुर्ने सबै सपनाको ताती उनकै पछि लाग्छ । आँखा कतै नलगाए पनि आँखा लाग्नै हुँदैन, सपनाले घेरिहाल्छ । हैरान भएर उनी पुगेका छन् सपना मर्मत केन्द्र ठुलो सपना लिएर ।
मिस्त्रीले अलिक बेरमा डाक्टरलाई चिन्छन् । एक दुईपटक उपचार गराउन गएका पनि थिए । चिनेपछि उनी बुझ्छन् डाक्टरको मगज बिग्रेको छ ।

सधैं हतारमा प्यासेन्ट चेक गर्ने डाक्टरलाई शान्त देखेर मिस्त्री भन्छन् – मैले छोरी सपनाको नाममा यो दोकान खोलेपछि मेरो काम राम्रोसित चलेको छ । कसैको घरमा गएर मोटरसाइकल मर्मत गर्दिन ।

चारैतिरको दृश्य देखेपछि डाक्टरको आँखा खुल्छ । केही नबोली उनी टाप कस्छन् ।

०००
वसन्त पञ्चमी
२१ माघ २०८१
रौतहट