नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

धनकुटे कान्छा :

जिन्दगी उन्यूको बोटजस्तो
दिउलहरू बोकेर हरियो खोपडीभरि
उम्रिरहेछन् फूलहरूको बगैँचाभन्दा पर
सोत्तर सोहर्नेहरूको डढेल्नाभरि
र, म उन्यू फुल्छ भनेर
फूलबारीभरि उन्यूका दिउलहरू छरिरहेछु ।

जिन्दगी बगैँचामा फुलेको फूल छुनुहुन्न रहेछ
जो आफ्ना लागि थोरै र अरूका लागि ज्यादा फुल्छ
जो आफ्नै सौन्दर्यले आफैँ बाँच्न भुल्छ
र, मन्दिरमा चढाउनेहरूसँगै बलि चढ्छ
म, उन्यूलाई औधी माया गर्न थालेको छु
ऊ फुल्नुभन्दा नफुलेकै राम्रो लाग्न थालेको छ ।

म पहाडको बास्ना आँखामा सुँघेर सोच्छु
हिमाललाई दैलोमा उभ्याएर सुन्छु
झरनालाई मनमा झङ्झङाएर हेर्छु
यी बतासहरूले चराहरूको गीत बोकेको पहाड
आज मेरो उन्यूघारीको बाटो भएर
लेकसम्म ऐंसेलु टिप्दै-दिप्दै गयो
र, गोठ सार्दै गरेका गोठालाहरूसँगै
सुसेल्दै-सुसेल्दै आयो
कि, म आज सहरमा बसेर पहाड नियालिरहेछु ।

टाढा भएर सम्झँदा-सम्झँना नै पहाड हुँदोरहेछ
बसाइँ सरेको मन बोकेर मुग्लान लाग्नेहरूको सपनाजस्तो
म बिरानो सहरबाट पहाडलाई चिठ्ठी पठाउँदै छु
म मुटु राखेर अक्षरहरूमा पहाडलाई माया पठाउँदै छु ।

कसरी पोत्न सकेको होला यो चित्रकारका आँखाहरूले
उन्यूका दिउलहरूमा मान्छेका मुटुहरू
र, कसरी रङ्ग्याउन सकेको होला
यो चित्रकारका पाइतालाहरूले
पहाडका टाउकामा मान्छेका तस्वीरहरू ।

म मेरो भित्ताको चित्र हेरेर भित्तो भएको छु
कि, म उन्यू भएर उम्रिन सकिँन
यो घरै घरको सहरमा
कि, म पहाड भएर उभिन सकिन
यो गजुरै-गजुरको सहरमा ।
सत्य ! रिकुटे नसम्झिदिनुहोला
म, पहाड फर्किदा एउटा कविको भरिया भएर फर्कदैछु ।

०००
दमक, झापा