साइबर अपराध सम्बन्धी सचेतना सामग्री

महाकल्याण

Nepal Telecom ad

रातो कुर्सी, नीलो कुर्सी, पहेँलो कुर्सी, सेतो कुर्सी, कालो कुर्सी । भाइ कुर्सी, भतिजो कुर्सी, भाञ्जो कुर्सी, सालो कुर्सी, साली कुर्सी । नरम कुर्सी, कडा कुर्सी, सानो कुर्सी, ठूलो कुर्सी । अप्रत्याशित प्राप्त यही कुर्सीका प्रतापले कैयौं अदक्ष पनि अध्यक्ष भएका छन् । अथिति भएकाहरू अतिथि भएका छन्, सभापति, महासचिव भएका छन् । सपनामा नै नसोचेकाहरू पनि मन्त्री, उपमन्त्री भएका छन् ।

अचेल हाम्रो देश कृषिप्रधानबाट कुर्सी प्रधान भएको छ । यति छोटो अवधिमा देशले यति ठूलो फड्को मार्नु लरतरो कुरो होइन । जङ्गल मासिए पनि कुर्सी उद्योगहरू फस्टाएकै छन् । काठको नहोस् फलामका, टिनका, बाँसका वा बेतका कुर्सीहरूको खपत बढेकै छ । कुर्सीका लागि परस्पर तानातान र सिँगौरी हानाहानका दृश्य(परिदृश्य अहिलेका जल्दाबल्दा र चल्दा दृश्य भएका छन् ।

हाम्रो देशका सरकार, राजनीतिक पार्टी र नेताहरू जनतालाई सुविधा, राहत दिने कुरामा चुइँया अर्थात् लोभी कञ्जुस भए तापनि आफू बसेको बाहेक अन्य कुर्सी दिने कुरामा उदार छन् । उनीहरू यति उदारमना हुनु अग्रगामी मन उदार हुनु हो । साँच्चै भन्नु हो भने कुर्सी वितरण कार्यमा यति उदार विश्वको कुनै देश पनि छैन । खुला उदार नीति छ हाम्रो देशमा, कुनै उत्सव वा आमसभा, स्तुतिसभा वा विरोधसभामा खोलिएको रङ्गशालाको ढोकाजस्तै हृवाङ्ग छ ।

कुर्सी प्रदान उदारता हाम्रो अपूर्व प्रजातान्त्रिक उपलब्धि हो । वास्तवमा २०४६ सालदेखि हाम्रो देशले विभिन्न जात, धर्म, लिङ्ग, वर्ण चरित्रका मान्छेलाई रङ रङका कुर्सी दिएको छ ( रातो कुर्सी, नीलो कुर्सी, पहेँलो कुर्सी, सेतो कुर्सी, कालो कुर्सी । भाइ कुर्सी, भतिजो कुर्सी, भाञ्जो कुर्सी, सालो कुर्सी, साली कुर्सी । नरम कुर्सी, कडा कुर्सी, सानो कुर्सी, ठूलो कुर्सी । अप्रत्याशित प्राप्त यही कुर्सीका प्रतापले कैयौं अदक्ष पनि अध्यक्ष भएका छन् । अथिति भएकाहरू अतिथि भएका छन्, सभापति, महासचिव भएका छन् । सपनामा नै नसोचेकाहरू पनि मन्त्री, उपमन्त्री भएका छन् । त्यति मात्र नभएर यो कुर्सी हस्तान्तरण उदारता केन्द्रबाट विकेन्द्रित हुँदै गाउँ(गाउँसम्म पुगेको छ । बुथ कमिटी, सुत कमिटी, बस कमिटी, उठ कमिटी । जन सरकार, वन सरकार, धन सरकार । थरीथरीका छन् सरकार । सर्वत्र छ्यापछ्याप्ती छन् कुर्सी । यो विभिन्न सङ्घ, सङ्गठन, केन्द्र, मञ्चमा विभाजित छ । एउटै सङ्गठन, पार्टीका सुग्रीवहरू कुर्सी नपाएर तीन(चार वटा पार्टी भएर फुटेका छन् ।

तपाईं आफ्नो घरबाट यसो बाहिर निस्कनुस््, लाइन छ कुर्सी प्रमुखहरूको । सहिद दिवस वा प्रजातन्त्र दिवसका दिन कुनै सभापति चौतारोमा बसेर बाघचाल, लुँडो खेल्दै हुन्छन् । कुनै सचिव गाउँको टुकुरे चियापसलमा तासमा व्यस्त देखिन्छन् । कुनै अध्यक्ष काम नभएर लुतो कन्याउँदै हुन्छन् । कुनै सदस्य बाख्रा चराउँदै गरेका भेटिन्छन् । कुर्सी महिमा पनि अपरम्पार छ । असन्तुष्ट पक्षलाई फ्याट्ट एउटा कुर्सी अर्थात् पद दिनुस् लन्ठासाफ । तपाईं फलानो समितिको, तपाईं फलानो कमिटीको । त्यो कुर्सी र पद ’खाई न पाई छालाको टोपी लाई’ भए पनि र केही लिन खान नपाए पनि पद हात लागेपछि ऊ गजक्क पर्छ । उसलाई जोत्नुस्, जति जोत्न सक्नुहुन्छ । कुर्सी दिनेका लागि ऊ घाँस पनि हाल्न नपर्ने, कुँडो पानी पनि दिनु नपर्ने इमानदार गोरु भएर जोतिन्छ । कुर्सी दिने दाताले आफ्नै दानापानी लुँड्याएको पनि उसलाई पत्तै हुँदैन । त्यसपछि ऊ चाहिने(चाहिने कुरा भरिएको एउटा क्यासेट नै हुन्छ । जता पनि बज्ने, जहाँ पनि बज्ने । ऊ ट्याउँ(ट्याउँ रटिरहन्छ प्रायोजित गोपीकृष्ण । आफ्नो पार्टी र संस्था जतिको आदर्शवादी, नैतिकवान र उत्कृष्ट अर्को पार्टी र संस्था छैन, अरू सबै काम नलाग्ने ।

तपाईं हामीलाई यसो बाहिर निस्कन पनि डरमर्दो । सबैतिर पदाधिकारीहरू मात्र, पदवाला, कुर्सीवाला । सबैलाई अभिवादन टत्र्mयाउँदाको हैरान, अभिवादन खाँदाको हैरान । कोही आफूभन्दा ठूला, कोही आफूभन्दा साना । कतै जयनेपाल, कतै लालसलाम, कतै प्रणाम, कतै नमस्ते, कतै जदौ, कतै फ्याँफुल्ला, कतै ज्वज्वलप्पा । कतै रामराम । यता कुर्सी, उता कुर्सी । शक्तिमान कुर्सी, अर्धशक्तिमान कुर्सी, थामथुम कुर्सी, निरीह कुर्सी । जसको जस्तो बुद्धि र कर्म छ, त्यही अनुरूप कुर्सी उपलब्ध हुँदारहेछन् तर कहिलेकाहीं अपवाद पनि भइदिँदोरहेछ । सर्वशक्तिमान कुर्सीमा विराजमान हुनेहरू पनि निरीह हँुदारहेछन् अरूले बाल्दा बल्ने, थिच्दा निभ्ने । अनि निरीह थामथुमे कुर्सीमा विराजमान हुनेको पनि कहिलेकाहीँ दिन फिर्दारहेछन् । यी कुरा हृयाउ हुने र नहुनेहरूमा निर्भर हुँदोरैछ । निरीह थामथुमे कुर्सीमा विराजमान तर हृयाउ हुनेले ताल परे न्याउरीले सर्प खाएझैं क्वाप(क्वाप सम्पूर्ण अवसर, देश, जनतालाई खाइदिँदा रहेछन् । हृयाउ नहुने बर्खे भ्यागुता जस्तै आली, कान्लामा, खाल्डाखुल्डी र खोल्सीमा, सडकमा ट्वार(ट्वार कराई मात्र रहँदा रहेछन् ।

कुर्सीको कुरा गर्दा तपाईहरू जङ्गिनुहोला ’नेपालको धन हरियो वन’ भन्ने उखानलाई लोप्पा खुवाउँदै । भन्नुहोला सम्पूर्ण वन मासिसक्यो, यो फुसुन्डो कुर्सीको कुरा गर्छ । काठ नै नभएपछि कहाँबाट पुग्नु त्यत्रालाई कुर्सी ? हो, तपाईंले ठीक भन्नुभयो । जङ्गलभन्दा बढी काठ चिरान गर्ने मिलहरू खुलेको हाम्रो देशमा अचेल हाम्रो सरकार र पार्टीहरू कुर्सी निर्माण कार्यमा लागेका छन् । सबै नेपालीलाई एक(एक वटा कुर्सी पुगोस् भन्ने चाहना छ उनीहरूको । त्यसैले उनीहरूको चाहना बमोजिम नै हाम्रो देश कृषिप्रधान देशबाट कुर्सी प्रदान देश भएको हो । कुर्सी भनेको त भूत, प्रेत, लागो पन्साउने एउटा प्रक्रिया न हो अथवा भनौं एउटा पद । काठको कुर्सीले नै नपुगे पनि ’ला गरी खा’ भनेर सोझा नेपाली जनतालाई एउटा पद दिइसकेपछि उनीहरू बसेको ढुङ्गा, मुढा, गुन्द्री, पिरा पनि कुर्सी हुन्छन् । आखिर कुर्सी भनेको एउटा सन्तुष्टि र स्वार्थको पीँध अड्याउने एउटा टेको त हो । बहुदलीय व्यवस्थाको बहुअर्थमा त्यही टेकोलाई त कुर्सी भनिन्छ नि ! हाम्रो देशको सङ्कटमोचन नै कुर्सीदान हो . त्यसैले अहिले हाम्रो देश कुर्सीदानको महान् कार्यमा लागेको छ । त्यसैले त भनिन्छ ः कुर्सीदान ( महादान, महाकल्याण ।
युवामञ्च, जेठ २०६९

Subscribe
Notify of
guest

0 Comments
Oldest
Newest Most Voted
Nepal Telecom ad
अराजक सहरमा

अराजक सहरमा

विवश पोखरेल
लडाइँ

लडाइँ

विवश पोखरेल
मुसे उत्पात

मुसे उत्पात

विवश पोखरेल
फिलिमरोग

फिलिमरोग

विवश पोखरेल
धक्कामुक्की नै गरेर आउनू भन्या हो ? त्यस्तो त अलि नगरुँ होला !?

धक्कामुक्की नै गरेर आउनू...

राजेश मानन्धर (राजमान)
१८ का १८ ! हैन यो ट्रक साहित्य हो कि राजनीतिक साहित्य हो ?!

१८ का १८ !...

राजेश मानन्धर (राजमान)
यो उखान पनि पुरानो भइसक्यो ! अब अर्को नयाँ उखान भन्नु न बा !?

यो उखान पनि पुरानो...

राजेश मानन्धर (राजमान)
बिहे

बिहे

पूर्णप्रसाद ब्राह्मण
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x