नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

तिलकप्रसाद लुइटेल  :

बा एउटै र आमा फरक भए पनि उनीहरु सानै सानै थिए साह्रै मिलेर खेल्थे । अस्ति अस्ति सधैँ मिलेर खेल्ने गरेका दाजुभाइ आज एकाबिहानै बाझाबाझ गर्न थाले । साँझ बा र आआफ्ना आमासँग बिलौना गर्न थाले । बा भित्र के सोच्थे त थाहा थिएन तर बाहिर देख्ता निम्छरो मुख लगाएर कहिले एक पत्नी र उनका बालबच्चालाई त अर्की पत्नी र उनका बालबच्चालाई हेर्थे । सबै थरी बालबालिकाका आमाहरु मायालु मुहारले आफ्ना छोराछोरी र विकराल मुख लगाएर उनीहरुका बाउतिर हेर्थे ।

दिति र अदितिका छोराहरूले समुद्र मन्थन गरेपछि अमृतको लुछाचुँडीमा मारामार गर्ने जस्ता ती सबै केटाकेटीको कचिङ्गल त्यही भकुन्डो विशेषमा रहेछ । सबैका आँखाको तारो त्यो भकुन्डो नेपालका नेताहरूका लागि सत्ता जस्तै थियो ।

बा साह्रै बाठा रहेछन् र अन्तमा उनले समाधान निकाले । त्यो समाधान केटाकेटीको वर्तमान र भविष्यमा कति हितकारी थियो त्यो त थाहा भएन तर बालाई भने कान पनि न्यानो हुने र केटाकेटीको घुर्चाघुर्ची खेल पनि हेरिराख्न पाइने ।

पहिले उनले भकुन्डो टुक्रै टुक्रा बनाए र सबैका समूहलाई भाग पुर्‍याए । त्यसपछि रडाको झन चर्को भयो । एक समूहमा एक टुक्रा तर सबैका हात हातमा पुगेन । आमाहरूलाई पनि आफ्ना छोराछोरीका भागमा एक टुक्रा परेकोमा सन्तोकै लाग्यो । बा खेल हेरेर बसेकै छन् ।

कुनै थरी केटाकेटी भन्छन् सरकार चलाउन त पालै पालो मिल्छ अरे हामी पनि मिलेर पालो गरी गरी खेलौँ न । कुनै थरी भन्छन् हाम्रो भागमा परेको टुक्राको नाइके मलाई बन्न देओ अरुले जेसुकै गर ।

झल्याँस्स ब्युँझदा बिहान भएछ । जम्मा एउटा सपना देखेको पनि कस्तो देखिएछ छ्याः राजनीति भत्केको अरे ।

०००
कपन, काठमाडौँ ।