नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

रोशन पराजुली :

“ए बाबू, ए बाबू” आमाको उहीँ परिचित बोली सुन्छु ।
पछाडि फर्केर हेर्छु मात्र शून्यपन ।
“आ.. म्मा, चिच्याउँछु, अनि थचक्क भुईंमा बस्छु ।

हातमा सानो थाल लिएर हाम्रा सामू आमा उभिएको अनुभूति गर्छु र वरिपरि कान्छी दिदी, भाइ अनि मैले आमालाई घेर्छौँ ।

देवीप्रसाद बाजेका घरको तगारोभित्र हामी आफूलाई लुकाउँछौ आमाको मजेत्रोमा ।

“आओ सबैजना, आँ गर माम खानु पर्छ ।” आग्रह आमाको ।

एक गाँस माम अलिअलि तिनै जनाको मुखमा हालिदिनुहुन्छ ।
फेरि पनि उस्तै गाँस आनन्दको माहौल ।

“ल जाओ खेल्न अब तिमीहरू… !”

“बाबा” म छोरीको आवाजले झसङ्ग हुन्छु ।

अनि फेरि म यताउति आमालाई खोज्छु
तर कतै पाउँदिनँ । मेरा आँखाबाट आँसु अनायसै बहिरहन्छ अनवरत, अनवरत ।

०००
धरान