नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

रोशन पराजुली :

मान्छे गतिलो हुनु पर्‍यो नि त !
हेर्दाको डाल ढिँडाको काल !

“जतिसुकै कमाउने होस तर चालचलन राम्रो हुन पर्छ !” बुझ्यौ !

कमसेकम गतिलो खान्दानमा हात हाल्नु पर्छ, “भन्दा नलाग्ने !”

अजम्बरी खाए जस्तो कुरा गर्छन्, यी बुढा ।
आफू चाहिँ कस्तो छौ, “बरू मै राम्री छु नि !”
नचाहिने कुरा किन गर्न पर्या होला यस्लाई।
म जतिसुकै नराम्रो भएपनि, “इमान्दार नै छु क्यारे !”

कसैले कालो भनोस नभनोनस् आफै काले हुँ भन्ने !

हैन्, “के को गनगन मात्र गर्‍या हो हजुर दुइको !”

कमसेकम छोरी माग्न आएपछि केही त भन्नु पर्थ्यो। मान्छेहरु हिँडेपछि केही नबोल्ने, “खाली आफ्ना मात्र कुरा, ताइन तुइका !”

टिरिङ्ग टिरिङ्ग घण्टी बज्यो, के कुरा भयो त दिदी माग्न आउने लमीसँग बाआमाको ?

छिटो है, “मलाई आजपनि बैंकको मेनेजर माग्न आका थिए ।” झण्डै हुन्छ भनिन् ।

ल सुन्नुस् ! हजुरहरू, हुनेवाला बुहारीलाई केटो माग्न आएछ आज पनि ! उताबाट हतार गर्छन हाम्रा बाआमालाई चाहिँ केटो गतिलो चाहियो रे !
दुवै बुढाबुढी छोराको कुरा सुनेर मुखामुख गर्न थाले !

०००
बरगाछी, धरान
०३/१२/२०८०