नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

एक पटक ’पिरिरी प्रित्त’ को आवाजले झस्किएको चालक निन्द्रामा घुर्दा पनि तर्सिन्छ । यो उनीहरूकै भनाइ हो, बुझाइ या भोगाई हो ।

होइन के हो यो ? खानेकुरा हो कि टोक्ने चिज हो? तरल, ठोस, वायु आखिर के हो? तरल भए बगाइसक्नुपर्ने, ठोस भए ठोक्किइसक्नुपर्ने, वायु भए गन्हाइसक्नु पर्ने । यो केही नभएर तपाईँलाई कसरत गराउने एक आवाज हो । तर, काखीमा पहेँलपुर पसिना बोक्ने पिटी शिक्षकको सिठीबाट निस्किएको आवाज भने होइन ।

यो आवाज हामीले गरेको फोहोर उठाउन आउने नगरपालिकाको कर्मचारीले निकालेको होइन । यो कर्कश आवाज कसको हो ? जसले मेरो कान पकाइरहेछ । तर, पाके पनि कान म खान सक्दिन । यो आवाज भकुन्डो खेलमा रेफ्रीले फुकेको रोमाञ्चक आवाज पनि होइन । जसले मेरो गिदी भुटिरहेको छ । भुटेपनि गिदी म स्वाद लिन सक्दिन ।

यो आवाजले मलाई साह्रै दुःख दिएको छ । हिँडाएको छ, दौडाएको छ, रन्थनाएको छ, कन्चट तातेर पन्चेट भएको छ । कौशलटारबाट गाडी चढेको म झर्नु पर्ने कोटेश्वरमा झर्न सक्दिन । ‘पिरिरी प्रित्त! पिरिरी प्रित्त’ बजिहाल्छ । यो आवाजसँग सबै त्रसित हुन्छन् । सवारीको चालक र सहचालक बढी आतङ्कित हुन्छन् । ‘चाँडो हिँड चिट काटिन्छ! चाँडो हिँड चिट काटिन्छ !’ भन्दै कहिले चालक कहिले सहचालक कराउँछन् । एक दुई दिन मैले सोचे यो कुनै पार्टीको नारा हो । होइन रहेछ उनीहरूले दिउँसै देखेको तारा रहेछ । हजारको पत्तो जोगाउन उनीहरू हस्याङफस्याङ गर्दै भाग्छन् । आफ्नो बाटो लाग्छन् । त्यो आवाजले उनीहरूको सातो लिएको रहेछ । मानौँ उनीहरू मकै हुन् र तातो भाँडोमा परेका छन् । पट्याङ्ग-पुटुङ्ग । फट्याङ्ग-फुटुङ्ग ।

कोचाकोच गरिएको कुनै गाडीबाट झर्नलाई एक सेकेन्ड समय निर्धारित गरिएको हुन्छ । यो कुरा संविधानमा लेखिएको नलेखिएको भन्ने कुरा चाहिँ थाह छैन । कि त तपाई मिथकीय पात्र (सुपर हिरो) स्पाइडर म्यान, सुपरम्यान, ब्याटम्यान हुनुपर्‍यो या हनुमान हुन पर्‍यो । सामान्य मान्छे एक सेकेन्डमा गाडीबाट झर्न असम्भव नै हुन्छ । हामी उडेर निस्किँदैनौ भनेर पिरिरी प्रित्त! पार्नेले सायद बुझेको हुँदैन । कोटेश्वर झर्नु पर्ने म तीनकुने पुग्छु, जडीबुटी पुग्छु । पहिला पहिला मलाई उनीहरूको कोटेश्वरसँग कुनै व्यक्तिगत दुस्मनी छ झैँ लागेको थियो । तर दुस्मनी नभएर आफू खुसी गर्ने ‘खुस्मनी’ रहेछ ।

सायद उनिहरू सार्वजनिक गाडी कोही नचढोस् भन्ने चाहन्छन् । राम्रै हो सबैको आफ्नै व्यक्तिगत गाडी होस् भनेर सोच्नु पनि, तर एक पित्को कमाइले किन्न सकिँदैन गाडी । यसो सोच्छु कतै उनीहरू हामीलाई स्वस्थ बनाउन त लागि परेका होइनन् ? त्यसैले त होला हिँडाइरहेछन् । हो हो धरो धर्म! बुझेका छन् हाम्रो मर्म !

कि उनीहरू ओलम्पिकको तयारीमा लागेका हुन् ? हामी गाडी चढ्न खोज्छौँ उनीहरू प्रित्त पारिहाल्छन् । हामी दौडिन्छौँ, गाडीले गति कम गर्छ, उनीहरू प्रित्त पारिहाल्छन् । यही पाराले कुनै दिन उनीहरूले हामीलाई पुरै रिङ रोड दौडाउँछन् ।

गाडी- प्रित्त-दौड!!
गाडी- प्रित्त-दौड!!
गाडी- प्रित्त-दौड!!

यसरी नेपालमा घरैपिच्छे स्वर्ण पदक ल्याउन सक्ने खेलाडी बनाउन खोज्नु पनि राष्ट्र हितको कुरा हो । पिरिरी प्रित्त ! छुरा हो ।

प्रदर्शनी मार्गबाट भक्तपुरको गाडी चढ्न रत्नपार्क पुग्न पर्‍यो, कि त पुग्न पर्‍यो माइतीघर । अलिअघि त माइतीघर पनि बबरमहलतिर सरेको थियो । उनीहरूकै खटनमा । बिचमा गाडी रोकिँदैन । तिमीहरूका दुख आफैँसँग राख । भुँडी घटाओ, कुद, दौड । बिसौनीमा चढ्ने र ओर्लने गर्न पाउँदैनौ । दौडी-दौडी चढ तिमी, हाम फालेर ओर्ल । गायब भएछन् भने तिम्रा बङ्गारा उनीहरूको दोष हुँदैन, तिम्रै जोस हुन्छ ।

कहिले ढिलो भइरहेको बेला घण्टौँ पर्खाइदिन्छन् । ‘ढिलो भयो’ भन्दा ‘अर्को गाडीमा जा’ भनेर थर्काइदिन्छन् । यो त एकदिनको कुरा हो, होइन होइन दुई, ए तीन पो त, थुक्क चार ! ए रामै सधैँको कुरा पो रहेछ ।

किन गरेको यसो भन्छु ‘हामीलाई काम गर्न देओ’ भन्छन् । ए हाम्रो दुख तिम्रो काम ? भनेको उनीहरू फन्किन्छन् । रिसाउँछन्, खुसाउँछन् । गल्ती नभए पनि गल्ती निकाल्छन् । चालकको कागजपत्र खोसी गमक्क पर्छन् । अब यात्रुले गाडी फेर्नुपर्छ, अर्को गाडी कुर्नुपर्छ । ढिलो भए होस्, अफिसबाट निकालिए निकालिओस्, परीक्षा सकिए सकियोस् । उसको खटनमा चल्नेपर्छ । चालकको आफ्नै दुःख छदै छन् । बल्ल सुरु हुँदैछन् ।

एक पटक ‘पिरिरी प्रित्त’ को आवाजले झस्किएको चालक निन्द्रामा घुर्दा पनि तर्सिन्छ । यो उनीहरूकै भनाइ हो, बुझाइ या भोगाई हो ।

एउटा चालकले त कवितै कोरिदिए,

सपनामा निलो लुगा,
सेतो पन्जा
र मुखमा सिठी राखेको कोही
किन लखेटिरहन्छ रातभरि मलाई
म जुरुक्क उठेर आफ्नो लाइसेन्स र बिल बुक खोज्न थाल्छु
यो कस्तो आतङ्क हो ?
कसको आतङ्क हो ?
स्टेरिङ समाउने हातहरू लल्याक लुलुक भएका छन्
खुट्टा र ब्रेकको नाता तोडिन लागिसक्यो
अब त कोही धामी जन्मिओस् !

यात्रुहरूको उस्तै दुःख छ, धेर दौडेर, गोडा सुन्निएर भुक्क छ । कि त सार्वजनिक यातायात नै खारेज गर्नुपर्‍यो, कि सर्वसुलभ तरिकाले यात्रा गर्न पाउनुपर्‍यो ।

हिमाल दर्पणबाट