नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

चोर र कामचोरको अर्थ र कार्यगत भिन्नता फरक हुन्छ । चोर हरेक जिन्सी सामान बोकेर घरतर्फ दौडन्छ र आफ्नु एकल स्वामित्वमा परिणत गर्न खोज्छ भने कामचोर चाहिँ आलटाल, ढिलासुस्ती, ठगठाग, अल्याङ् टल्याङ्मा रमाउँछ । अहिले नेपालमा यी दुवैथरी चोर र कामचोरले चौतर्फी बुर्कुसी मारेर रजगज गरिरहेका छन् । सरकार खबरदार ! त्यसो नगर भन्दै चिच्याएझैँ गर्छ तर यी दुवै थरी चोरले कान थुनेर आफ्नो दर्जा र दायरा विस्तार गरिरहेका छन् ।

आफ्नो काम कर्तव्यबाट तर्किनु, जर्किनु, फर्किनु नै कामचोरको प्रमुख विशेषता हो । काम गर्छु भन्ने तर व्यवहारमा ढाड फर्काएर देखाउँछ भने त्यसलाई शुभ सङ्केत र निको मान्न सकिँदैन आफ्नो कर्तव्यबाट मुन्टो बटार्छ भने त्यो स्वतः कामचोर साबित हुन्छ । गर्छु गर्छुको वचन दिने तर वरको सिन्को पर नसार्ने ह्याउ र दाउ कामचोर कर्मचारीमा सुरक्षित छ भने त्यो पूर्वजन्मको राहु र साहु रहेछ भनेर जाने हुन्छ । कामचोर हरेक क्षेत्रमा हुन्छन् । निजी क्षेत्र, एनजिओ, आइएनजिओ, बहुराष्ट्रिय कम्पनी होस् या सरकारी सुविधाले ओतप्रोत कार्यालयहरू हरेक क्षेत्रमा कामचोरले हकभोग गरुन्जेल वा कार्यक्षेत्रमा हैकम जमाउन्जेल दुनियाले ऐस आराम र सुख पाउँदैनन् । अझ तिनको छाता सङ्घसङ्गठन कर्मचारी युनियन छ भने त अराउनु कराउनु त परै जाओस् आँ गर्नु पनि हुँदैन । कामचोर कर्मचारी आफूलाई शरम नमानी चरम शक्तिशाली ठान्छन् । जसको जौ खान्छन् उसैको जुँगा मुड्छन् ।

वर्तमान प्रधानमन्त्री केपी ओलीलाई सचिवले काम गर्छु भनेर ढाँटे भन्ने गुनासो स्वयं प्रधानमन्त्रीले नै गरेका थिए । कर्मचारी चोरमाथि चण्डाल छ भने सजिलै कामचोर बन्न सक्छ । सोझासिधा भोलेभाले सत्पात्रबाट तामसी व्रिmयाकलाप कहिल्यै हुँदैन । देशका सर्वेसर्वा प्रधानमन्त्रीलाई नै नटेर्ने कर्मचारीबाट आम नागरिकले के कति गुणस्तरीय सेवा सुविधा पाउलान् ? अनुमान लगाउन गाह्रो छैन । सरकारी जागिरमा प्रवेश गर्दा देश र जनताको हितमा चल्ने सम्बन्धि शपथ खुवाइँदैन ? खुवाइन्छ भने कर्मचारी किन यति छाडा ? यिनलाई लगाम लगाउने निकाय भुत्ते भएकै हो त ? भातमाराहरू ।

कामचोरका स्वभाव फरक फरक हुन्छन् । बोलीले ठिक्क पारेर पन्छाउने र काम गरे जस्तो गरेर टार्ने, अप्ठ्यारो पार्ने र राजाको काम कहिले जाला घाम जपेर बस्ने । मुख्य कुरो मति खराब भएपछि जति चिमोटे पनि चाल पाउँदैनन् ।

कामचोरको भन्दा चोरको मनपेट हाकाहाकी स्वभावको हुन्छ । हाकाहाकी पकेट मार्नेदेखि लिएर भकाभकी काइदाका कन्या भगाउनु पनि चोर्नु नै हो । सम्मानित न्यायिक निकायबाट चोरको आसय मनासय बुझेर कन्यालाई कमाइका लागि लगेको हो कि रमाइलाका लागि या घरजमाइका लागि, आसय, दुराशय र मर्म बुझेपछि चोरको दर्जा निर्धारण गरिन्छ । चोरिएका वस्तुबाट नगद कारोबार गरेर गलगिद्ध अर्थोपार्जनको माध्यम बनाउँछ भने त्यस्ता चोरलाई खोरमा खँदारेर खोरको खुराक खुवाउनै पर्छ । लालनपालन र घरजमका निम्ति कन्या बटुल्छ भने त्यस्ता चोरलाई ज्वाइ नाता कायम गरेर म्वाई खाँदै स्वाँई स्वाँई सेल रोटी पकाएर पनि खुवाइन्छ । फूलमाला दानदक्षिणाले प्रदक्षिणा गरिन्छ । तर अन्य चोरका हकमा लाठी मुङ्ग्रीले तालुमा आलु फलाई दिन पनि सक्छन् ।

त्यसैले धेरै कामचोर कर्मचारीले रुचाउने चोरी गरेर पनि तुरुन्तै चाल नपाउने कामलाई कामचोर भनिन्छ । कामचोरबाट जे जस्तो अपेक्षित कामको आसा राखेका हुन्छन् त्यसको विपरित कामचोरले बुझेर पनि बुझ पचाउँदै ढलेको सिन्को उठाएन भने त्यस्ता कपटका राजालाई बाजा बजाएर कामचोर भन्न गाह्रो मान्नु हुँदैन र त्यस्ता सग्ला सिङ्गालाई यथाशीघ्र पाखा लगाउने प्रयत्न गरिएन भने भविष्य सधैँ दुषित बनेर रहन्छ । तनावको चक्रव्युहमा फस्न सकिन्छ । आनीबानी र आसय बुझेर चोर कामचोरको घोर विरोध, बहिष्कार गर्न पछि परियो भने बुझ्नुहोस् आफैँ पछि परेको ठान्नुपर्छ ।

भारत मित्र राष्ट्रले नेपालको भूभाग मिच्नु अर्थात् छिमेकीले छिमेकीलाई मिच्नु पनि एक प्रकारको चोरी नै हो । जमिन वा एउटा देशलाई चोइटा पारी पारी चोर्ने चोरलाई न थुन्न सकिन्छ न त पक्रिन नै । तर पनि यस्ता चोरलाई नैतिक रूपले पतन र मिचाहा थिचाहा र पिराहाको पगरी गुथाइदिने चलन छ । यस्ता चोरमा जग्गा जमिनका अधिपति र छिमेकी मित्रराष्ट्रहरू अग्रस्थानमा रहेका हुन्छन् । नेपालको भूभाग हडपेका हिसाबमा चीनभन्दा भारतले चोर्ने, फोर्ने र सोहोर्ने काम धेरै गरेको छ । हजारौँ हेक्टर जमिन भारतले मिचेर मस्त हाँसिरहेको छ । तैपनि भारतलाई न आत्मग्लानि, न पश्चाताप न हीनताबोध केही छैन । निस्फिक्री हरदम नेपाल हडप्न उद्यत छ ।

भारतीय प्रधानमन्त्री मोदी बुद्धभूमि, तपोभूमि, सगरमाथाको देश, स्वर्गभूमि भन्दै छाती फर्काएर नेपाल आउँछन् तर चोरीको आरोपमा खै त उनलाई सिस्नु पानी ? खै उनलाई खोरको खुराक ? पावरको पाइनले सबै थुरथुर दुरदुर हुन्छन् अनि कसरी, कसले कारबाही गर्ने ? कारबाही गर्न, सजाय दिन, गुमेका धनसम्पत्ति फिर्ता लिन ह्याउ र ह्याकुलो दरो हुनुपर्छ । दुर्भाग्य नेपाली नेतामा न त्यो पाइन न त पावर । मै राम्री मै पातली भन्दै मुकदर्शक बनेर राज्यकोष सेवन गर्नेहरू एक तमासले उग्राइ रहेका छन् । त्यसैले चोर्न, फोर्न, सोहोर्न जे हर्कत पनि छुट छ नेपालमा । राज्य नै मौन बसेपछि रैती चुप लाग्नु अनौठो होइन ।

अझै पनि सिक्किम, सुस्ता, कालापानी निलेको भारतले र्‍याल काढ्दै नेपाली भूभागमा दाँत गाड्ने, हेप्ने प्रयत्न जारी छ । विषादीले ओतप्रोत फलफूल तरकारी लगायत खाद्यान्न नेपाल सरकारले सहर्ष स्विकार्नु पर्ने ? भारतीय हेपाइ, लुटाई, धुर्ताइको चरम अवस्था भोग्न नेपाली जनता विवश छन् । नैतिक रूपले भारत नेपाली नागरिकको आँखा र आँतबाट गिरिसकेको छ । रुखको पात गिरे फेरि पलाउँछ तर आत्मा र आँखाबाट गिरेको नैतिकता कहिल्यै पलाउँदैन । बेलुका सुत्दा नेपालमा सुतेको मान्छे बिउँझिदा भारतमा हुन्छ भनेपछि भारतीय धुर्त स्वभाव कहिलेसम्म ? सरकार निम्सरो र निरीह हुनुको प्रतिफल । देशका हितमा चुँक्क नबोली तलब भत्ता पचाउँछ भने ठोकेर भने हुन्छ यिनै हुन् कामचोर । देशका लागि गर्छु गर्छु भन्ने तर सिन्को भाँच्दैन भने त्यस्ता देखावटी देशभक्तले जगत डुबाइदिन सक्छ । त्यसैले चोर कामचोर देश हितमा हुँदैनन् । आफ्नो स्वार्थसिद्ध गर्नलाई मात्र तिनले पृथ्वीमा जन्म लिएका हुन्छन् । यिनलाई हर नागरिकले हर्दम खबरदारी गर्नु वाञ्छनीय हुन्छ ।