नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

भेडाहरूको बथान युद्ध जित्न हिँडेको थियो । उनीहरूलाई युद्धमा कसरी जित्नुपर्छ भन्ने चाहिँ थाहा थिएन । थाहा कति चाहिँ थियो भने कमाण्डर भेडाले जे जे भन्छ त्यहीत्यही गर्यो भने युद्ध अवश्य जितिन्छ ।

भेडाहरूको कमाण्डरले उदघोष गर्यो- “युद्ध जित्ने हो भने हामीले युद्धमा बलिदानी दिन समेत तयार हुनुपर्छ ।”
बथानका भेडाहरूले एक स्वरमा भने- “हो, हामी जस्तोसुकै बलिदानी गर्न पनि तयार छौँ । हामी युद्ध जित्छौँ, जित्छौँ । युद्ध जित्नु हाम्रो धर्म हो ।”

कमाण्डर भेडाको आदेश अनुसार भेडाको बथान युद्धको मोर्चामा अगाडि बढिरहेको थियो । बथानबाट हरेक दिन भेडा गोठालाले मासु व्यापारीलाई एकदुई भेडा त बेचिहाल्थ्यो ।

भेडाको संख्या घटेपछि कमाण्डर भेडो सुरुमा भावुकता प्रदर्शन गथ्र्यो । अनि एकैछिनमा चर्को स्वरमा बथानका अरु भेडालाई भन्थ्यो- “आज युद्ध मैदानमा हाम्रा दुई जना होनाहार योद्धाहरूले शाहदत प्राप्त गरे । अब यो बलिदानीको हामीले दुश्मनसँग बदला लिनै पर्छ ।”

भेडाको बलिदानीको श्रृङ्खला हरेक दिन जसो निरन्तर चलिरहेको थियो । बथानका बाँकी भेडाहरू युद्ध गर्दैछौँ भन्ने बुझाइमा बाँचिरहेका थिए । गोठालाको आदेशअनुसार कमाण्डर भेडो बथानका अरु भेडाहरूलाई हरेक दिन भेडाहरूको शाहदतको कथा सुनाउँदै शाहदतप्रति श्रद्धाञ्जली दिन लाउँथ्यो । भेडाहरू भावपूणर् श्रद्धाञ्जली दिन्थे ।

अर्को एक दिन भने एक जना व्यापारीले मासुका लागि त्यही कमाण्डर भेडो रोज्यो । कमाण्डर भेडाले अरु भेडालाई गुम्राहमा राखेर गोठालालाई गुन लगाएको थियो । कमाण्डर भेडाले आफूलाई नबेच्न अनुरोध गर्यो, तर गोठालोले मानेन । भेडा गोठालाले त्यस दिन त्यही कमाण्डर भेडो नै बेचिदियो । अन्ततः त्यो दिन कमाण्डर भेडो नै काटियो । त्यही दिन गोठालोद्वारा अर्को एउटा भेडो कमाण्डरमा नियुक्ति भयो । अब नयाँ कमाण्डरले भेडाको बलिदानीको गाथा गाउने कामलाई निरन्तरता दियो ।

भेडाहरूको युद्ध निरन्तर चलिरहेको थियो । युद्धमा एकपछि अर्को, अनि अर्को भेडाले निरन्तर शाहदत प्राप्त गर्दै थिए । बलिदानीको कथा पनि निरन्तर सुनाइँदै थियो । भेडाको इतिहासमा उनीहरूका शाहदतका कहानी पनि लेखिँदै थिए । तर भेडाहरूले भने अझै पनि युद्धको अनुहार देख्न पाएका थिएनन् ।

काठमाडौं