नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

म पैले
अरुको भुँडीको आरिस गरेर राजनीतिमा लागेको
आज आफ्नै भुँडी देख्दा रिस उठ्न थाल्यो
म पैले सामन्तको भकारी फोर्न राजनीतिमा लागेको
आज आफ्नै महल देख्दा मुटु फुट्न थाल्यो ।

म पैले सामन्तका कथाहरू पढ्थें
रुस चीन कतै अन्तका कथाहरू पढ्थें
अस्ति अस्ति सामन्तीको मात्र ठूलो भुँडी देख्थें
कथाहरूमा भुँडे साहु भनेर लेख्थें
आज आफ्नै भुँडी ठूलो भएछ
भुँडी हुनु त चिन्ताको कुरा पो रहेछ
जब जब म
थैले खत्रीको रानी खेत
ख्याउटे कार्कीले हडपेको
लुखुरेको लाहुरी भैंसी
द्वारे बाले जालसाँजमा आफ्नु पारेको
कथाहरू पढ्थें
मेरा रौं रौंहरू तातिएर धूवाँ छोड्थे
मेरा आँखा रातिएर बिद्रोह बोल्थे
तर म
आज करोडौंको मोटरमा चढ्दा
ती सामन्तहरूप्रति कुनै बैरभाव छैन
दुनियाँमा सबैभन्दा ठूलो पद र पैसा हो
दुवै नहुनेले क्यै गर्न सक्दैन
चिन्ता त हिजो पनि भुँडीकै लागेको थ्यो
आज पनि भुँडीकै लागिरहेछ
फरक यति हो
हिजो खाली भुँडीको
आज भरी भुँडीको ।

एका बिहानै म भुँडी घटाउँन
चिल्ला सडकमा लेफ्टराइट गर्छु
एका बिहानै उ भुँडीकै लागि
परिस्थितिसंग फाइट गर्छ
मेरो भुँडीमा काजु सेकुवा रक्सी कवाफको संघीयता छ
उस्को भुँडी हकुवा बिजी चामलको एकात्मक राज्य छ
म सच्चा समाजवादी
त्यसैले त मेरो आँखा राजनीतिमा छ
उ नितान्त व्यक्तिवादी
उस्लाई परिवार कसरी पालौं भाछ
आज भोलि मेरी बूढी पनि भुँडीको विपक्षमा छिन्
त्यसैले त बिहान बेलुका हिंड्ने गर्छु एक छिन्
बाँकी हिँडाइ त मेरो सँधै कारमा हो
भुँडी भर्ने मोजको संसारमा हो ।

म पैले अरुको भुँडीको आरिस गरेर राजनीतिमा छिरेको
आज आफ्नै भुँडी देख्दा रिस लाग्न थाल्यो ।

गौरादह, झापा