नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

म दार्जिलिङ आइपुगेको छु । ससुरालीमा । अन्य ज्वाइँहरूले ‘ससुराली’ लाई के ठान्दा हुन् को’नि ! तर मेरो निम्ति ससुराली ‘राजभवन’ (दार्जिलिङको गभर्नर्स हाउस) जत्तिकै हो… अनि म ज्वाइँनाराण भने लाठसाहेब (गभर्नर)। गभर्नर राजभवनमा आउँदा उनको सत्कार र सम्मान कसरी गरिन्छ सोबारे मैले बताइरहनु नपर्ला ।

गभर्नरको आगमनमा पुलिस ब्याण्डले राष्ट्रिय गीतको धुन बजाएर गार्ड अफ अनर बजाएर सम्मान/स्वागत गरेझैं ससुरालीमा आएर कन्ये पोल्ट्री कुखुराजस्तै मेरा आधा दर्जन कन्ये सालीहरूले गभर्नरलाई जस्तो गार्ड अफ अनर नदिए पनि मस्किँदै, इत्रिँदै, छिल्लिँदै र तीन ठुन्का पर्दै मलाई दार्जिलिङ पुलिस ब्याण्डले स्वागत गरेझैं अनुभव भयो ।

सासू-ससुराले मेरो ढोग थाप्न ठिङ्गै उभिदिँदा डीएम र एसपी मेरो सेवामा तैनाथ भएको अनुभव गरेँ। गाडीबाट ओर्लेर श्रीमती मलाई पछिल्तिर छोडी मेरो अघि लाग्दा मेरो पाइलट भ्यान राजभवन (ससुराली घर) तर्फ गएको देख्छु म ।

सिलिगुडीको उखरमाउलो गर्मीलाई बूढ़ो औंली देखाएर गजक्क हुँदै दार्जिलिङ ससुराली भवन आइपुग्ने बित्तिकै ससुरा महोदयले दार्जिलिङमा पानीको हाहाकार भएको कुरा सुनाउँदा खुत्रुक्कै परेँ । हाती गाडीमा निकै टाढो झोडाबाट सोह्रवटा भुल्डुङमा ल्याएको पानी किन्नुपर्दोरहेछ ।

दार्जिलिङको राजनीति सस्तो तर पानी महङ्गो । हाम्रो मधेसमा उखरमाउलो गर्मीले थकित भएका मानिसहरूलाई सित्तैंमा पानी वितरण गरिन्छ । तर मेरो ससुराली देशमा पानी बिक्री भएको देख्दा र कुनै झोडा वा खोल्साबाट प्रकृतिले दिएको पानी बेचेको पैसाले गाड़ीमाथि गाडी किनेको कुरा सुन्दा काकाकुली छटपटिने तमाम् दार्जिलिङबासी प्रति टिठ्याउनु मन लाग्यो ।

मेरो ससुराली भवनमा पनि पानीको हाहाकार छ भन्ने पहिल्यै थाहा पाएको हुँदो हो त दसैँको निम्ति ल्याइने सिसारको कार्टुनका कार्टुन बियर, रम, ह्विस्कीको सट्टा कार्टुनका कार्टुन मिनरल वाटर ल्याइदिने थिएँ बरु । साप पनि मर्ने, लट्ठी पनि नभाँचिने। पहिरोले पानीको मूल पाइप नै सोहोरेर लगेकाले दार्जिलिङमा पानीको हाहाकार भएको हो भन्ने दार्जिलिङभरि हल्ला छ । तर सम्बन्धित विभागबाट पानीको पाइप तयार हुनु अझै दस-पन्ध्र दिन समय लाग्ने गाइँगुइँ छ । मेरी बास्सै! दार्जिलिङवासीले दस-पन्ध्र दिन अझै काकाकुली छटपटिनुपर्ने ? दसैँको रमझम। यसै पनि खर्चमाथि खर्च । बजारमा चिजबिजको दामको घुर्की उस्तै छ ।

भारीमाथि सुपारी भनेजस्तो यस्तो सङ्कटकालमा पानी किन्नुजस्तो महापाप अरु के हुन सक्ला र ? अचम्म र उदेक केमा लागिरहेको छ भने, पानीको यस्तो हाहाकार छ र पनि हेनतेन गर्छु भनी फाइँफुट्टी लाउने नेताहरू बाहेक पनि समाजसेवामा ज्यान र प्राण दिन्छु भनी टोपल्नेहरूले आपत्ति, विरोध, विक्षोभ केही नगरेको देख्दा दाँतले जिब्रो टोक्नु मन लाग्छ ।

हाम्रो मधेसमा सामान्य लोड सेडिङ भयो कि भोलिपल्ट बिजुली अफिस घेराउ हुनु मात्र होइन तिनका कर्मचारीलाई इङ्लिस धुलाइ समेत भएको देखिन्छ । त्यतिमात्रमा पनि कुरा नमिले भोलिपल्ट सिङ्गो शहरमा बन्ज पालन गरिन्छ । मधेसमा नगरपालिकाबाट घरघरमा दिइने पानी जस्तै हावा-हुण्डरी चले पनि यथावत् प्रदान गरिन्छ । दार्जिलिङमा जस्तो मधेसमा मघेसतिर यसरी पानी दस-दस दिन नगरपालिकाको पानी बन्द होस् ता भाँडभैलो मच्चिन्छ । तर यहाँ सबै चूप देखेँ । पानी आतङ्कले दार्जिलिङवासीलाई लुतो कनाइ केही नभएर पनि हामी मधेसवासीलाई भने बमातङ्क थुरथुर पारेको कुरा किन ढाँटुँ ?

म दार्जिलिङबाट बोलिरहेको छु । मधेसबाट आइपुग्नु हामी (परिवार)लाई ठ्याक्कै पाँच घण्टा लाग्यो । खर्साङ नाँघेपछि ड्राइभरले गाडी न्याक र झ्याक पार्दै होसियारीपूर्वक गुडाउन थाले । बाटो बिग्रेर केही छैन । यतै खाल्डा उतै खाल्डा । कति जोगावोस् विचरा ! दार्जिलिङ आउँदा गाडी होइन कोक्रोमा सुतेको छु र हामी सुतेको कोक्रोलाई कसैले हल्लाएजस्तो लागिरह्यो ।

पानी मात्रै पिएर दार्जिलिङ आउनु हो भने, गाडीले हल्लाएर-हल्लाए, थेचारेर-थेचारेर पेटभित्र बिजुली उत्पादन हुने बेर लाग्दैन अनि कसैले दूध मात्रै पिएर आएका छन् भने दार्जिलिङ बजारसम्म आइपुग्दा पेटभित्र घिउ पनि बनिसक्छ भन्ने सोह्रै आना सम्भावनालाई पटक्कै टार्नु सकिन्न । पाप्रा उप्केको घाउजस्तो सडकको दूरावस्था देख्दा म छक्कै परिरहेछु ।

मैले जाने र बुझेअनुसार, दार्जिलिङ पोष्टरको शहर हो । दार्जिलिङमा अरु कोही नबोले पनि शहरको मुटुकै भित्तामा पोष्टर बोलिरहेको हुन्छ । यहाँ पोष्टरमै आश्वासन दिइन्छ भने पोष्टरमै लाखेस् । पानीको अभावमा काकाकुली छटपटेका जनता-जनार्दनलाई दार्जिलिङ नगरपालिकाको पक्षबाट पानीको समस्या झट्टै समाधान गरिने आश्वासको पोष्टर अन्य पोष्टरहरूका छेउछाउ, तलमाथि पी. डब्ल्यू डीको पक्षबाट पनि सडक मरम्मत गरिने आश्वासनको पोष्टर टाँसिएको छ कि भनेर आँखा टट्टाउने गरी हेरेँ- अहँ कतै केही देखिनँ । फेरि सडक झट्टै मरम्मत नभए वृहत् आन्दोलनमा ओर्लिने दार्जिलिङवासीको ’लाखेस पोष्टर’ पनि कतै देखिनँ ।

दार्जिलिङको वातावरण रमाइलो भएको छ अहिले । फटाक-फुटुक पर्यटकहरू आउन थालेको देखिन्छ । यत्रो पानीको हाहाकारमा पनि मुहारभरि एक रास मुस्कान, भक्कुचूर खुशी लिएर दार्जिलिङवासी पर्व मनाउने सुरमा व्यस्त र मस्त देखिरहेछु ।

ससुराली भवनमा मेरो स्थायी शिविर बसेको छ । गभर्नर जत्तिकै थै-थै छ मलाई । तर दार्जिलङमा पानीको हाहाकार यसरी नै भइरहे निकट भविष्यमा दार्जिलिङे युवकहरूसित अन्य स्थानका कुनै पनि युवतीहरूले घरजम गर्न मान्ने छैनन् भन्ने डरले आत्तिरहेको छु म ।

०००
सिलिगुडी (भारत)