नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

– “मान्छेको महत्व कतिबेला हुन्छ ?”
– “जतिबेला दुख पर्छ अनि न खास मान्छे खोजिन्छ ।”
नर्कमा भड्किरहेका प्रेतात्माहरू लामो बहस गरिरहेका थिए । उनीहरूले दुखेसोमा पछुताएर एउटै तर्क गरे ।
– “मान्छे भएर देश बनाउन सकिएन । मृत्युपछि भएपनि जन ऋण नतिरे नर्कमा बसिरहेमा अर्को जन्म हुँदैन !”

प्रेतात्माहरू ओसोको सम्मोहन शर्त झैं क्वाँ क्वाँ रोए । मान्छे भएर गरेको भोगविलास, दलाली, कर्मकाण्ड, अपराध, ठगी र ढाँटछल सम्झँदै नर्कको पीडामा चिच्याएर त्यसै भड्किन थाले । उनीहरूको रूवाइत देखेर नर्कमा हङ्गामा भयो । नारा जुलुस र तिकडम चल्न थाल्यो । नर्क भत्कने डरले त्यहाँ शर्त सहित एक घोषणा भयो ।
– “नर्कबाट रेल चढेर पृथ्वीको चुनावमा भोट खसालेमा पाप मोचन हुने !”

त्यसपछि त्यहाँ विभिन्न अपराधमा नर्क बन्दीमा परेका प्रेतात्मा धमाधम पृथ्वीमा ओर्लेर भोट हालेर उल्लास मनाइरहेका थिए । एक प्रेतात्माले आफ्नै जीवित तरूणमैयाँ देखेर नजिकै गएर सोध्यो ।
– “तिमी पनि चुनाव लडेको हो ? नत्र एकभोट सुटुक्क दिन्छु !” ती मैयाँको कन्सिरी तातेर आयो । उनले एक झापड लगाएर भनिन् ।
– “तैँ हैनस् ? मेरो सम्पती ललाइ फकाई खाने ?”
– “बरू म नर्क छोडिदिन्छु, तिम्रै साथमा बस्छु । मेरो पृथ्वीको भिसा सकिएको छ के !”
“भिसा“ शब्द सुन्नासाथ तिनले आफ्नो पेट दोब्य्राइन् । उनको साथमा पुरानो लालपुर्जा थियो । लेखिएको थियो ।
– “पितृ तर्पण !”

पितृ तर्पणका लागि आज सरकार गठनको बहस चलिरहेको थियो ।
– “कर्मकाण्ड !”

०००
काठमाडौं