नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

मीनप्रसाद लामिछाने :

केदारनाथको परिवार सरकारी जागीरे । उनले अनिवार्य अवकास लिएर पेन्सन खान थालेको पनि दश बर्ष भन्दा बढी भैसक्यो, अझै उस्तै जाँगर र फुर्ति छ उनमा । नोकरीको कुरा गर्‍यो कि कान ठाडो पारी हाल्छन् ।

केदारको एक्लो छोरो दामोदर पनि सरकारी सेवामै छन् । अब त नातिले पनि उनीहरूकै बिंँडो थाम्यो । तर आफू खरिदारबाट सेवा प्रवेश गरेको भए पनि नाति सिधै अधिकृत भएकोमा भने उनलाई छुट्टै गर्व छ । जोसंँग गफ गर्दा पनि यो प्रसङ्ग छुटाउदैनन् उनी । तर उनको एउटै गुनासो छ ३५ वर्ष सरकारी जागीर खांँदा पनि कहिल्यै कमाई हुने कार्यालयमा परिएन । सधैं एकसरो तलवले घर चलाउनु पर्ने । छोराले पनि खासै कमाई गर्न सकेको होइन । अफिस छुटेर घर फर्कदा अलिअलि फलफूल, तरकारी र कहिलेकाहिँ माछा मासु बाहेक अरुका लागि तलवकै मुख ताक्नु पर्छ ।

अरुको जस्तै एउटा गतिलो घर बनाउने सपना त सपनै रह्यो । तर उता भाइको छोरा धनपतिले भने ३,४ वर्षमा राजधानीमा ३,४ वटा बिल्डिङ ठड्याइ सक्यो । यो कुरा सम्झेर उनलाई भतभती पोल्थ्यो अनि नातिलाई ताना कस्न थाली हाल्थे “नाथे तँं अधिकृत भएर के भो ? एउटा मोटरसाइकल किन्न पनि सरसापटै गर्नु पर्‍यो । उता धनपतिको हेर त, जागीर खानु त त्यस्तो । अलिकति हिम्मत पनि चाहिन्छ । हेर नाति, अवसर बारबार आउंदैन, छोप्न जान्नुपर्छ, पछि पछुताउलास्, भन्द्या छु । सधैं झैं नातिलाई अगाडि राखेर आज पनि उहि पुराण दोहोर्‍याए बुढाले । नातिले के सोच्यो थाहा छैन तर जवाफ लाएन बरु उठेर हिंड्यो ।

बेलुका खाना खाँदै थिए सवैजना, रेडियोमा समाचार आयो “धनसार कार्यालयका कार्यालय प्रमुख धनपति शर्मा भ्रष्टाचारको अभियोगमा गिरफ्तार ।” समाचार सुनेर केदारनाथले मुख अमिलो पारे । अनि फतफताउंदै चुठ्न बाहिर निस्के- “धेरै नदौडी लडिएला भनेर सम्झाकै हो, मानेन । हाम्रो समेत नाक काट्यो, असत्तीले !”

०००
हेटाैँडा- ४