नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

डा. कुसुमाकर शर्मा गौतम :

“भोलिको ‘तीजको दर’ कार्यक्रममा जाने होला नि श्रुती ? कार्यक्रम पनि भव्य ठाउँमा गरेका छन् ।” प्रितीले सँगै काम गर्ने साथीलाई सोधी ।“जाऊँ कि नजाऊँ भन्ने सोच्दै थिएँ । बोलाएपछि त जानै पर्‍यो ।” श्रुतीले आफ्नो अवस्था सुनाई ।

“तँ न गए त रमाइलो नै हुँदैन । चरी जेलैमा नाच्नु परेन ? हेर ! मैले त नयाँ साडी पनि किनी सकेँ । त्यस्तो के पर्‍यो र नजाने ?” प्रितीले उत्सुकताका साथ सोधी ।“तीज आउने कहिले हो कहिले ? साउनदेखि नै दर खान शुरू भयो । अफिस, टोल, कर्मचारी समुह, श्रीमती संघ, नातागोता गर्दा एक दर्जन भन्दा बढी दर खाइसकियो । खाँदाखाँदा जिउ नै बाक्लो भइसक्यो । बिहान बिहान झुसिलो डकार आउँछ । कार्यक्रमका चर्का सङ्गीत रातभरि कानमा गुन्जिरहन्छन् । तिम्रो जिउबाट त वाइनको वासना आउँछ भन्छन् श्रीमानले । हामी दर खाएर मोटाउँदै गएका छौँ । तर श्रीमानहरू दुब्लाउँदै गएका छन् । हेरेकी छेस् प्रिती ?”

“वर्ष दिनमा आउँछ हाम्रालागि तीज ! फेरि हामी दर खान जानुअघि सबै खानेकुरा बनाएर छोडिदिएको छ । अलि अलि काम त श्रीमानले पनि गर्नु पर्‍यो नि ! त्यत्ति गरेर दुब्लाउँछन् भने क्यार्नु ?” प्रिती झनै उग्र भई ।
“कुरो भान्साको होइन प्रिती । हामीलाई फरक पार्टीमा फरक साडी चाहिन्छ । त्यसैसँग मिल्ने गहना चाहिन्छ । रानी हार नदिए घरै बस्दिनँ भनेर श्रीमानलाई घुकर््याउँछौँ । यी सबै फर्माइस श्रीमानले कसरी पुर्‍याउने ? सोच त !”
“श्रीमतीको चाहाना पूरा गर्न नसक्ने के को श्रीमान् त ?” प्रितीले श्रुतीका कुरा बीचैमा काटी ।

श्रुतीले गम्भीर हुँदै भनी, “हाम्रा सबै चाहना पुर्‍याउन श्रीमानहरूले कि चोर्नु पर्‍यो । कि डकैती गर्नुपर्‍यो ! कि भ्रष्टाचारी बन्नुपर्‍यो । त्यतिले नभए कि दुराचारी बन्नु पर्‍यो । यही चालाले त ‘चरी जेलैमा’ होइन श्रीमान्हरूलाई..”
ट्रिङ ट्रिङ प्रितीको मोबाइलको घण्टीले श्रुतीको बोली बिचैमा रोकियो ।

प्रितीको ‘हलो’ मा आदेश आयो, “तपाईंको श्रीमानलाई अख्तियारले पकडेर सदर खोरमा ल्याएको छ । कमजोरीले फेन्ट हुनु भाछ । तुरुन्तै आउनुस् ।”

०००
एडमन्टन, क्यानाडा ।