नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

कृष्ण प्रधान :

दृश्य विवरण – समय : मध्यान्ह । स्थान : लकडाउन कोर्टभित्र मानिसहरू खचाखच छन् । जजको प्रवेश हुँदा उपस्थित सबै उठी अभिवादन गरिन्छ । जजले आसन-ग्रहण गरेपछि सामान्य खल्याङ्बल्याङ मच्चिन ।

जज – (चारैतिर हेरेर) अर्डर ! अर्डर ! (सबै चुप्प…नेपथ्यबाट कर्कश आवाज) “आरोपी हाजिर होउ ।” (कोरोनालाई विटनेस बक्समा उभ्याइन्छ । कोरोना प्रवेश हुँदा कोर्टभित्र खल्याङ्बल्याङ मच्चिन्छ ।) । अर्डर ! अर्डर ! (फेरि सबै चूप । आरोपीलाई हेर्दै) आरोपी पक्षका वकिल ?

कोरोना – म स्वयम् नै ।

वकिल – अब्जेक्शन योर अनर ।

जज – अब्जेक्शन ओभररुल्ड ।

वकिल – (अभिवादन गरी विटनेस बक्स छेउमा उभिएर खिसी गर्दै) कोरोना एलायस कोभिड ज्ञढ ।

कोरोना – यस आई एम ।

वकिल – तिमी ता आयौ…आयौ…लकडाउन पनि ल्याएर हामीलाई चिड़ियाखानामा बन्दी जनावरजस्तै बनायौ ।

कोरोना – यस । संसारका लोग्नेमान्छेहरू जति सबै छाड़ा भइसकेकाले म यो संसारभरि पेट्रोलिङ गर्दै लकडाउन लिएक आएकी हूँ । (उग्र व्यक्ति हातमा डाड़ु लिएर अनि एप्रोनसित प्रेवश) ।

जज – हू आर यू ?

हत्तु – आई एम हस्तबहादुर एलायस हत्तु योर अऩर । यो औरत (कोरोनालाई देखाउँदै) ले लकडाउन ल्याएकीले नै म हत्तु हैरान भएको छु । (खैलाबैला)।

जज – अर्डर ! अर्डर ! कोर्टभित्र एप्रोन लाएर, हातमा डाडु लिएर आउने हो ?

वकिल – यो ता अनरेबल कोर्टको अपमान भएन र ?

हत्तु – हामीजस्तो वीर पुरुषको अपमान भाको चैँ ! लकडाउन भाको दिनदेखि बुढियालाई एकाबिहानै ओछ्यानमै चिया पुर्‍याउँदा, पाँच-पाँचवटा कोठा बढार्दा, पुछ्दा, भाडा मोल्दा यो वीर पुरुष हत्तु भइसकेको छ । अहिले पनि किचेनबाट एकक्षण दोकान जान्छु भनेर सुटुक्कै यहाँ आको । कोरोना ! घरकी श्रीमतीले तिमीहरूलाई निःस्वार्थ सेवागरेका एडभाण्टेज लिएर उनीहरूको हड्डी घोट्नुसम्म घोटेर खङरङै बनाएको चै ?

वकिल – अब्जेक्शन यो र अनर ।

जज – अब्जेक्शन ओभररुल्ड ।

हत्तु – (कोरोनातिर गएर) यो सब तैँ नक्कचरीको कर्तुत हो । तैले हामी वीरपुरुषलाई बीजेपी बनाइश् ।

वकिल – (छक्क परेर) बीजेपी ?

हत्तु – यस बीजेपी । बी फर बढ़ार्ने, जे फर झाड़ू लाउने अनि पी फर पकाउने । यसलाई कठोरभन्दा कठोर शास्ति दिनुहोस् भन्ने आदरणीय जज समक्ष अनुरोध गर्दछु । (रिसले कोरोनाको जगटा लुछ्न अघि बढ़्छ । जज र वकिल आएर हत्तुलाई समातेर राख्छ। कोरोना भुतुक्कै भएर हाँस्छे । सबै छक्क पर्छन् )।

जज – अर्डर ! अर्डर !

कोरोना – (हाँसेकीले बोल्नै नसकी नसकी) लकडाउनलाई सम्झेर हाँसेकी ।

वकिल – (प्रचण्ड गर्जेर) हाँस्ने कुरा चैं के छ यहाँ योर अनर ?

कोरोना – (हाँस्दै) किन छैन ? प्रशस्तै हाँस्ने कुराहरू छन् यहाँ । (जजलाई देखाउँदै) लु जज साहेबलाई हेर्नोस् । लुङ्गी, काँधमा गाम्छा, मुखभरि मोसै मोसो अनि वकिल साहेबलाई देख्नुभयो ? हापेन र स्याण्डु भेष्टमा मात्रै । यो अनरबेल कोर्टको अपमान भएन र ?

जज – कुरा ठिकै हो । अनरेबल लकडाउनको सम्मान गर्दै घरभित्रकै जजको आज्ञा अवमानना गर्नुभएन । बिहानदेखि घरको एक ट्रिप काम गरेर दूध लिनु पठाएकीले दूध लिनु आउँदा सोझै यता आको ।

वकिल – बिहानदेखि एक राश लुगा धोएर ब्रेकफाष्ट तयार पार्ने बित्तिक्कै कोर्ट आको ।

हत्तु – लकडाउनले अहिले पुरुषहरूको असार पन्ध्र चल्दैछ । (रिसिँदै) यी सबै एई नक्कचरीले गर्दा हो ।

कोरोना – तिमीहरूलाई साह्रो पर्छ अनि दोष मलाई ? थाहा छ अनरेबल जज तपाईहरूलाई ? म आएँ, लकडाउन आयो । यसले ता प्रत्येकलाई नाफै नाफा भएको छ जस्तो लाग्छ ।

जज – (झोंक्किएर) के नाफा ? कस्तो नाफा ?

वकिल – एक ता लकडाउनले घरभित्र थुना मात्रै होइन घरको सिरिखुरी काम गर्नुपर्केलो ज्यान जान लागिसक्यो ।

कोरोना – ज्यान गए पनि जहान ता साथैमा छिन् होइन ?

हत्तु – जहान ता छिन् नि । जहानको डिक्टेटरशिपले यो ज्यानै पल्लो फाल पुगिसक्यो हजूर । जहानको धम्की, शानको बुल्डोजरले किच्चिएर ब्रेन डेड भइसकेको छ । हामी वीरपुरुषहरू जिउँदो लाश भएका छौं । फगत जिउँदो लाश ।

कोरोना – राति सँगै सुत्नु ता पाउँछ होला नि !

दुवै – (दुवै) अम्मुई ।

हत्तु – (तर्सेर) राति सँगै सुत्नु ? दिउँसो छेउमासम्म जाने चान्स छैन रातिको कुरा ? सोसियल डिस्टेन्सिङको सुगा रटाइले आफू निचोरेको कागतीजस्तै अनि श्रीमती चाहिँ सिण्टेक्सजस्तै ।

कोरोना – किन ? लकडाउनले नाफा भएको छैन ?

जज – नाफै नाफा नि । लुगा धुँदा तल धाराबाट पानी ओसार्दा-ओसार्दा खुट्टाको पाँसुला र मसल्स इञ्जेक्शन लगाएको कुभिण्डोजस्तो भइसक्यो ।

वकिल – ठूल्ठूला ब्ल्याङ्केट, कम्बल, राड़ी धुँदा-धुँदा यी औँलीहरू कचल्टिएको इस्कुसको जराभन्दा आगर भइसके ।

कोरोना – युगौंदेखि यहीँ काम गर्दै आउने स्वास्नीमान्छेहरूको कुनै कम्पलेन सुनिएको छैन । के साह्रो मतलबी हई यी पुरुष भनौदाहरू ? जेसुकै भन तर जज साहेब मैले ल्याएकी लकडाउनले सबैलाई अब धेरै फाइदा हुन्छ ।

हत्तु – आफ्नो दमाहा आफै बजाउनु पनि जानेकी हई ।

कोरोना – जीवन नै स्वाहा पार्ने स्ट्रोकजस्तो डरलाग्दो रोग पनि होइन । कोरोना सङ्क्रमित रोगीलाई नर्सिङ होमतिर भर्ती लिँदैन अनि नर्सिङ होमको पैसा चुस्ने बाटो बन्द हुन्छ ।

हत्तु – (घोरिएर) ठिकै भन्यौ तर तिमीले ता हाम्रो फोक्सो चुसेकी चाहिँ ?

कोराना – ह्वाट ? मैले फोक्सो चुसेकी मात्रै देख्यौ ? सिङ्गो जातिलाई चुसेर मशिनमा पेलेको रसबिनाको उखुजस्तो बनाउऩे जाति चुसुवी घटिया औरत चाहँ देखिनौ ? त्यो तिमीहरूको जातिको निमित्त मभन्दा पनि घातक कोरोना हो । मलाई थाहा छठ म ता यो संसारबाट एकदिन पराजित भई लट्ठीपट्ठी कसेर उठीवास लाग्छु । तर तिमीहरूको घर-आँगनमा रडाँको मच्चाइरहेकी कोरोनालाई उठीवास लाउन सकेका छौ ? त्यसैको जयगान गर्नमै मस्त र व्यस्त देखिन्छौ नामर्द हुतिहाराहरू । मलाईभन्दा पनि तिमेरकै नजिकैको कोरोनालाई जरैसित उखेलेर फ्याँक्ने कोशिष गर । मैले गर्दा एक करोड़को ज्यान जाला हो तर तिमीहरूको कोरोनाले सिङ्गो जाति नै स्वाहा पार्छे…लाखेस ! (खैलाबैला मच्चिन्छ) ।

जज – अर्डर ! अर्डर ! (गम्भीर भावमा) जसो जसो बाहुन उसै उसै स्वाहा।

कोरोना – सबैभन्दा ठूलो नाफा अन्त्येष्टि क्रिया गरिरहनुपर्दैन ।

जज – (छक्क पर्दै) किन…किन….

कोरोना – डरले कोही आए पो । नो खर्च नो झमेला ।

हत्तु – अन्त मराउमा अलि अलि उठ्ने पैसाको बाटो बन्द ?

कोरोना – चिचीको पनि लोभ अनि पापाको पनि लोभ गरेर कसरी हुन्छ स्वार्थी मनुखे कसरी हुन्छ ? स्वार्थकै काँधमा चढ़ी जातिलाई बोर्डमा बन्दकी राख्नेहरूलाई सराउमा उठेको पैसाले के पो तर्छाला र ! कोर्टमा खैलाबैला मच्चिन्छ । कोरोना दाउ छोपेर अदृश्य हुन्छे । सबै कोरोनलाई खोज्नपट्टि लाग्छन् ।

विस्तारै पर्दा खस्छ ।

०००
सिलिगुडी (भारत)