नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

धनराज गिरी :

एक्लै बसेर आफ्नो बाटिकाको कोपिला, फूल र डाली अवलोकन गरिरहेछ, माली सरलराज दुलाल । अतीत उसको सामुन्नेमा आयो । अहिलेलाई समीक्षा गर्‍यो । सामाजिक सञ्जाल र बाल्यकालदेखिको आफ्नो तिर्सनाले साकार रूप लिएको कुरा अनुभूत गरेर मुसुक्क मुस्कुरायो ।

“साथीको चौध अक्षरको कमाल !” लगभग पाँच वसन्त पहिले आफ्नो साथी, दाजी पनि, “प्रोफेसर जगमोहन आजादको गजलले तानेर रहर बाहिरियो । ख्यालख्यालमा अहिले माली !”

“सिक्किममा यहाँलाई स्वागत छ”, निम्तो आयो, एक साहित्यिक मोहतरमाको, पातली नानीलाई मुक्तकले छोएछ । “तपाई सक्नुहुन्छ !” आजादले जाम्बवानको काम गरे, उनी बने बजरङ्गबली ! “जय श्रीराम !!” उचाले पुच्छर । फेरि सम्झिए । खगेन्द्र गिरि कोपिला, नेपालगन्ज र एक डाक्टर दाजी, डियर कमरेड, मोदीजङ्ग डिसुजा, पीटर साथी । तर पन्चायतले बढी पिट्यो, भागे धम्बोजी ! सनत रेग्मी दोस्त ।

दश कक्षामा थियो सरलराज, राता फूलहरूसित परिचय भयो, मोदी दाजी मार्फत । “मैले पनि लेख्न हुन्छ कि ?” किशोर जोश । लेख्यो, जानेको कुरा । गुरु उही मोदी दाजी । नरहरूमा “इन्द्र” र “जङ्ग” पनि लडेको, “अत” पहेँलो फूलको आँखामा । पारखी मोदीले बबुवा, बालकको रचना हेरे, कापी फाले एउटा थोत्रो डिब्बामा, र बोले, अलि रुखो स्वरमा, “बालक, यी डल्लाहरू कोटी कोटी बने पनि कुनै अर्थ छैन । बेला भएको छैन । समयमा लाग्छ “कोपिला”, भोलि हेड सर हुनू, क्याम्पसप्रमुख हुनू, बुद्ध तिम्रो, शान्ति तिम्रो, तिम्रो सिर्जनाको “गिरिमा” राज गर्न, एक विलोम नामधारी योगी आउने छ, गजल गाउने छ ।

तिमी पार्थ, ऊ देवकीनन्दन हुनेछ । अनि तिमी पनि एम सी बराबर एम आरको अवस्थामा पुगी विराटनगरसम्म होइन अझ असाम पुगेर कविता भन्ने योग छ । बबुवा लुरे, पढ, अहिले मज्जासित पढ ! धरतीमा मूल फुट्न पहिले घनघोर वर्षा हुनुपर्छ । अहिले सुत्केरी हुन उमेर पुगेको छैन बाबै ! “घर फर्किएर आएपछि उसले परमादेश पालना गर्‍यो । र, आज, सरलराज दुलाल सामाजिक सन्जालमा आफैं साहित्यिक सिनेमाको निर्माता, निर्देशक र नायक भएको छ । आजादले खुशी भएर भन्यो,

“मोग्याम्बो खुश हुवा !” गुरुको साथ चाहिन्छ, म पुग्नेछु गन्तव्यमा ! उसले पनि खुशी प्रकट गर्‍यो ।

०००
चितवन ।