नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

सञ्जय साह मित्र :

सहरका नैतिकवानहरूको सभा बस्यो । एकसे एक नैतिकवानहरू आए । पाँच सर्वोत्कृष्ट नैतिकवानले नैतिकताको पाठ पठाउनु पर्ने थियो । छलफल सुरु हुन निर्धारित समयभन्दा डेढ घन्टा ढिलो भयो । वरिष्ठ नैतिकवानहरूले क्रमशः मन्तव्य राख्न सुरु गरे ।

श्री १ – तपाईंहरूले समयमा कार्यक्रम सुरु गरेको भए मलाई ढिलो हुन्थ्यो तर म ट्याम्मै पुग्ने मानिस हूँ । अब ट्याम्मै कार्यक्रम सुरु होस् ।

श्री २ – अ‍ैले मलाई हतार छ, कार्यक्रमको सप्पै निर्णयहरू म शिरोपर गर्दछु ।

श्री ३ – मलाई मात्र ढिलो भएको होइन रहेछ । यदि सबै जना ढिलो गर्दछन् भने हामी स्वतः नैतिकवान भइहाल्छौँ । समयमा नैतिकता नदेखाउने नैतिकवान होइनन् ।

श्री ४ – समयको कुरा छोडौँ । अहिले हामी नै समय हौँ । जसलाई नैतिक भन्छौँ, स्वतः नैतिक । जसलाई अनैतिक भन्छौँ, स्वतः अनैतिक । हामीले यसै गरी नैतिकता कायम राख्नुपर्छ ।

श्री ५ – सहरको नैतिकतामाथि हिलो छ्यापौँ । हामी यहाँ भेला भएकाहरूले मन नपरेकालाई सबैतिरबाट सामाजिक सञ्जालादिमा अनैतिक भनी प्रहार गरौँ । हामीमध्ये कसैमाथि कसैले हिलो छ्याप्दा हामी भने अरिङ्गाल झैँ जाइलागौँ ।

साउन्ड सिस्टमको मिस्त्रीले नैतिकताको धेरै कुरो पचाउन सकेन । माइक बन्द गरिदियो ।

०००
२९ मङ्सिर २०८०
मित्रनगर, गरुडा ४, रौतहट