नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

शेषराज भट्टराई :

गुनासै गुनासाकाे थाक बाेकेर बसेकाे छु म । कुनै सार्वजनिक पदधारण नगरेको मेरो सग्लो जिन्दगीमा मभन्दा अग्लो गुनासाकाे चाङ देखेर मेरो आङ नै जिरिङ्ग भएर आउँछ । दलको नुन पानी हजम गरेका प्रधानमन्त्री, मन्त्री, मेयर, वडा अध्यक्ष समक्ष भ्रष्टाचार गरिपाउँ भन्दै झन कति धेरै गुनासाकाे उरुङ लाग्छ हाेला । मेरो त आङ जिरिङ्ग भएपछि टाङले पनि लामो फड्को मार्न हिजोआज झिजाे मानिरहेकाे छ । कतै जाउ जागर चल्दैन घरबसु चुलाे बल्दैन अनि दिन रात यतिलामाे लाग्छ ढल्दैढल्दैन ।

छाेराछाेरी बुहारी नातिनातिना सबैको आआफ्नो स्तर अनुसारको गुनासाले मेरो खल्ती मात्रै हाेइन खप्पर नै खाली भएझैं लाग्छ । गुनासा खासै ठूलाठूला नभए पनि पैसाको पहुँच कमजोर भएपछि कामचाेर बन्न बाध्य बनाउदाे रहेछ ।

सर्वप्रथम आफूलाई आफ्नै गुनासो । बुढेसकालमा लाैराे र ओखती सिरानीमा नराखी निन्द्रै लाग्दैन । बुढासँग गफ गर्न कसैले मन गर्दैनन् । बाख्राबाख्री, बिरालो, कुकुर, कुखुरा,परेवाकाे घुरघुर, लगायत गाई, भैसीकाे गुनासो सुनेर बस्नुपर्छ । कसैलाई यसाे गर उसाे गर भन्यो भने ढुंगेयुगकाे बुढाे भनेर ढुंगाले हान्न खाेजिहाल्छन् ।

बिरालोकाे टन्न दूध खान पाइन भन्ने गुनासो । कुकुरले चाेक्टा लुछ्न पाइन दातले काम पाएन धेरै अड्डी नलिइ हड्डी त देउ भन्ने गुनासो । परेवा चामल र ताेरी नभए छाेराछाेरी हुर्काउन नसक्ने चेतावनी दिन्छ । भेडाबाख्रा हरियो सेउला खान पाइएन भन्दै भुत्ते गायकले झै घाेक्राे फुट्ने गरि कराइ रहन्छन् । यमराजकाे वाहन भैसीको गुनासो अर्कै छ स्विमिङ पुलमा पाैडी खेल्नु पर्याे रे । अनि लक्ष्मीकाे सात्क्षात्कार गाैमाताकाे गाेजेराे नभरे मरेमरे गर्दा र मरेपछि पनि उनकै पुच्छर समातेर वैतरणी नदी कसरी पार गर्ने । हरेक प्राणीको गुनासो वृद्धवृद्धा बाहेक अरु कस्ले सुन्छ र। अहिलेका तन्नेरी पुस्तालाई फेसबुकले फुर्सद नै दिँदैन । हामी पुराना मान्छेले यतिधेरै दुख कष्ट गर्दा त तङ्ग्रिन गाह्राे छ भने अबका पुस्ताले माेबाइल चलाएर नै यत्तिका पशुधन जाेड्न सक्लान् त ?

दुहुना गाई भैसी थपाैं मल पनि हुन्छ दूध पनि हुन्छ भन्दा अहिलेकाे जमानामा पशु पालेर पशुको गुहु मुत साेहाेरेर पशुको टाङ्मुनि बसेर दूध खाने जमाना गए । अब पशुको सिहार गर्न महापशु बनिदैन भन्दै ओठे जवाफ दिन्छन् ।

यसाे गरन भनेर केही काम लगायाे भने छाेराछाेरी तपाईंले जन्माएको हाे भन्दै ठूलो काम देखाउदै परपर हुन्छन् अनि आफ्नो दुख सम्झिएर बरबर आँसु खस्छन् । परदेशी छाेराछाेरीले सुटुक्क दिएको सुकाेदामकाे सुइकाे पाउने बित्तिकै उनी भन्छिन् छाेराछाेरीलाई सुम्ल्याएर शत्रुता म कमाउने अनि तिनले पठाएको पैसा थाङ्ने बुढाले समाउने ? हामी कहिले हाे रमाउने ? अहँ यस्तो शासन चाहिँदैन एकलौटी पैसा गुमुर्क्याउन पाइँदैन भन्दै लाष्ट वार्निङ दिन्छिन् डार्लिङले । त्यसाे भएपछि त्यसै त ज्यानमा तरान नभएर थरथराइ रहेको हुन्छ झन अर्धाङ्गिनीकाे थर्काइले ढलानमा भाइब्रेसन लगाएको जस्तै सिंगो कदमा कम्पन छुटेको छुटेकै गर्छ । न कसैले लुटेको छ न कसैले कुटेको छ तैपनि याे फुस्राे कम्पन किन ? सासै राेकिएर सातै जालाजस्ताे भयो । तन कमजोर भएपछि कम्पनकाे कमी नहुँदाे रहेछ ।

गाँस पनि ठाउँमा पुर्याउन सकिदैन । पाइला पनि ठेगानमा टिकिदैन। आखा पनि राम्रोसँग देखिदैन । लेख्दा पनि राम्रोसँग लेखिदैन । सुखैसुखमा शयल गरुँला भनेर भनेजति भन्ट्याङभुन्टुङ जम्मा गरियो । आज ती सबै लालाबाला सरकारले पैसा खाँदै भिजिट भिसा भन्दै तेस्रो मुलुक पैठारी गर्याे । ठूलाठूला भएका नातिनातिना गाई भैंसी बेचेर फिलिम खेल्ने हाे भन्छन् । करोडौं लगानी गरेर पशु पाल्नुभन्दा दुईचार लाख फालेर हिराे हिराेनी भएदेखि दुनियाँले हाईहाई गर्छन् । देश विदेश जतासुकै प्रशिद्ध भइन्छ । पशु पालेर अहिलेसम्म काेचाहिँ प्रशिद्ध भएको छ र पशु पाल्ने भन्दै म कृषकको सातै खान्छन् । अनि डराइडराइ के कृषक बन्नु । तपाईं पनि चलचित्रमा बुढाको राेल खेल्नुहाेला । सबै गाेठ बेचबाच पारेर जाउ चलचित्र निर्माताको चाकरी गर्न । कलियुगमा चाकरीले जतिछिटाे माथि लागिन्छ अरु कुनै व्यवसायले पनि माथि लाग्न सकिँदैन । त्यसैले हाम्रो गुनासो समय सापेक्ष छ थपक्क पशुधन बेचेर हामी खलकैले फिल्म खेलेर बाबु बराजुले नगरेको प्रगति गर्नुपर्छ ।

ए… ल त नि बेच भनेर छाेडे। हिडिराखेकाे बाटो माेडे । पशुधन कसैले पनि नपाले पछि ग्राहक पनि नपाइदाे रहेछ । अब छाेराछाेरीले गाेठै उठाउने मान्छे नल्याउनजेल पुर्खाकाे बिँडाे धानिराख्नु पर्ला । किनकि एउटा भनाइ नै छ उत्तम खेती, मध्यम व्यापार, अधम जागिर । अहिले सुन बिक्री नभएर पसले रुनु न हाँस्नु भएका छन् । सरकारले भ्रष्टाचार गर्नेलाई भकाभक अख्तियारकाे जिम्मा लगाइरहेको छ । हैट कस्तो कडा सरकार । यस्तो भएपछि जागिर पनि के खानु । त्यसैले कसैले केही गर्न नसक्ने सुरक्षित र भरपर्दो पेशा त कृषि नै हाे । पशुधन नै हाे । फेसबुकले बिगारेकाहरुकाे सल्लाह पनि के मान्नु । जस्ले जेभने पनि म मेरै पेशा गर्छु । मुर्खहरु बुढेसकालमा चलचित्र खेलाएर लडाएर मार्नलाई अनेक भन्छन् । जान्नुनसान्नु ढुङ्गाले हान्नु भनेको यही हाे । अब आलाकाँचाकाे गुनासो एउटा कानले सुनेर अर्को कानबाट उडादिन्छु र म मेरै बाटोमा बुर्कुसी मार्छु ।

०००
फूलबारी ११ पाेखरा कास्की ।
फाेन ९८०६६७७५९४