नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

हरिशंकर परसाई :

व्यङ्ग्यानुवाद : रमेश समर्थन

लक्ष्मण मेघनाथकाे शक्तिले घाइते भएर ढलेका थिए । हनुमान उनकाे सुरक्षाका लागि हिमाचल प्रदेशबाट सञ्जीवनी नाउँकाे औषधि लिएर फर्किँदै गर्दा अयाेध्याकाे गाैँडामा समातिए । समाउने रक्षकलाई हनुमानले हिर्काएर सुताइदिए । “निकै बलियाे स्मगलर आएकाे छ” भनेर राजधानीमा हल्ला मच्चियाे । सिङ्गाे फाेर्सले पनि उनीसित मुकाबला गर्न सकिरहेकाे थिएन ।

अन्तमा भरत र शत्रुघ्न आए । हनुमान आफ्ना आराध्यदेव रामचन्द्रका भाइहरूलाई देखेर खुम्चिए ।

शत्रुघ्नले भने – यी स्मगलहरूले त नाकमा दम चढाइदिएका छन् । दादा, तपाईं त सन्यास लिएर बस्नुभएकाे छ । भाेग्न त मैले परेकाे छ ।
भरतले हनुमानलाई साेधे – कहाँबाट आउँदै छाै ?
हनुमान – हिमाचल प्रदेशबाट ।
भरत – तिमीसँग के छ ? सुनका बिस्कुट ? गाँजा ? अफिम ?
हनुमान – औषधि छ ।
शत्रुघ्नले भने – ए, औषधिकाे स्मगलिङ चलिरहेकाे छ ! कहाँ छ ? झिक ।

हनुमानजीले सञ्जीवनी झिकेर राखिदिएर भने – मलाई त तपाईंका दाजु रामचन्द्रले नै याे अाैषधि ल्याउन पठाउनुभएको हाे ।

शत्रुघ्नले भरततिर हेरेर भने – ठुल्दाजुले याे के गर्न थाल्नुभएछ ? स्मगलिङमा लाग्नुभएछ ! पैसाकाे अप्ठ्यारो परेकाे भए हामीसित मगाउनुपर्थ्याे । स्मगलिङकाे धन्दामा किन पर्नुपरेकाे हाेला ! यसरी त बदनामी पाे हुन्छ त !

भरतले हनुमानलाई साेधे – कहाँ लैजाँदै थियौ याे औषधि र कहाँ बेच्छाै ?
हनुमानले भने – लङ्कामा लाँदै थिएँ ।
भरतले भने – ए, के त्यहाँ उत्तर भारतबाट स्मगल गरिएकाे माल बिक्छ ! कसले किन्छ नि ? रावणका आफन्तले ?

हनुमानले भने – याे औषधि त म रामकै लागि लैजाँदै थिएँ । कुराे के हाे भने तपाईंका भाइ घाइते हुनुहुन्छ । उहाँ मरणासन्न हुनुहुन्छ । याे अऔषधि नभए उहाँ बाँच्नुहुन्न ।

भरत र शत्रुघ्नले एकअर्कालाई हेरे । त्यति वेलासम्म रजिस्टरमा स्मगलिङकाे मुद्दा दर्ता भइसकेकाे थियाे ।

शत्रुघ्नले भने – भरत दादा, तपाईं त ज्ञानी हुनुहुन्छ । यस विषयमा नीतिले के भन्छ अनि शासनकाे कर्तव्य के हुन्छ ?

भरतले भने – स्मगलिङ त अनैतिक नै हाे तर स्मगल गरिएकाे वस्तुबाट आफ्नाे या आफ्ना भाइभतिजाकाे भलाे हुन्छ भने याे काम नैतिक हुन जान्छ । त्यसैले हनुमान, औषधि लिएर जाऊ । अनि दर्ता कर्मचारीलाई भने – रजिस्टरबाट याे पाना च्यातेर मिल्काइदेऊ ।

०००
परसाई रचनावली २ काे लघुकथा खण्डकाे “प्रथम स्मगलर” शीर्षकबाट अनुदित ।