नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

आर.सी. रिजाल :

छोराले घरभन्दा ४/५ कान्लो माथिदेखि “आमाआमा” भन्दै चिच्याएको सुनेर सुपार्नी बुढी आत्तिएर- के भयो बाबू ? भन्दै आगनमा निस्किन्।
छोरा – आमा मलाई विदेश जाने चिठ्ठा पर्‍यो ।

सुपार्नी बुढी – कति रुपैयाँको बाबू ?

छोरा- कतिकति हजारौं, लाखौं ! आमा अब इट्टाको गारो भएको घरमा तपाइँलाई राखौँला । म पनि लाठे भैहालेँ । अब ४/५ वर्षपछि बुहारी पनि भित्र्याउँला। तपाईंका दुखकाे खड्गो कटे आमा भन्दै खुट्टामा बारम्बार ढोग्याढोग्यै गर्‍यो ।

गाउँलेहरू “गर्भे टुहुराको दिन फिर्छ” भन्थे हो रैछ भनी गफ गर्नथाले । गोर्खाली त्यसमाथि हट्टाकट्टा गोराको फौजमा छनौट भयो। बेलाबेला युद्धभूमि गइरहेकै हो।यसपटक पनि अग्रपंक्तिमै थियो। तर “आमा” भनेर ढल्यो रे!

सुपार्नी बुढी उबेलाँ गाउँको घर नबिराइ हाँस्दै “छोराले जागीर पायो” भन्दै हिँडेकी थिइन् । हिँड्न त अहिले पनि हिँडेकी छिन । तर विक्षिप्तभै झाँक्रो फिँझाएर कराउँदै – “मेरो छोराले वीरगति पायो ! मेरो छोराले …” भन्दै।

गाउँका युवा देख्नासाथ – ए तिमरुलाई लाज लाग्दैन ? जाओ तिमरु पनि वीरगति लिन भन्दै लखेट्छिन रे !

०००
हेटाैँडा, मकवानपुर