आर.सी. रिजालमजेत्रो
उहाँको पसिनाको गन्ध नसुँघी निद्रा पर्दैन होला भनेर बिहान सबेरै स्कुलको ब्यागमा मजेत्रो लुकाएको थिएँ। राती हजुरामाको मजेत्रो ओढेपछि मात्र निद्रा लाग्यो
आर.सी रिजाल :
गाउँबाट छोराबुहारी र नाति सहरतिर लागेको साँझ बुढीले बुढालाई- कस्तो सुनसान लागिरा’छ। मलाई त केही खान मन छैन्। तपाईं खानुस् है भनिन् ।
बुढाले- तिमीलाई केही नभनेको मात्र हो। मलाई धेरै चिज हराएको झैँ लागिरा’छ। छोराको तर्क सुन्दा- सहर नजाओ भन्न सक्ने स्थिति पनि थिएन। नाति नहुँदा गाई दुहुने जाँगर पनि लाग्या छैन् भने।
बुढीले- जाँगर छैन भनेर बाछोलाई माउको दूध चुस्न त दिन पर्यो नि भनिन् । बुढा जुरुक्क उठेर गबुवा नबोकी गोठतिर लागे र बाछोलाई खोल्दिए। कल्चौडो चुस्न सधैं उफ्रने बाछो आज यथास्थानमै उभिरह्यो। सायद सधैं घाँटीको दाम्लो खोल्न आउने नातिकेटो नदेखेर हो कि ?
वास्तवमा सगोलका परिवार छुट्टिएर बस्दा दुबैतिर शून्य र न्यास्रो लाग्नु स्वभाबिकै हो । त्यस साँझ गाउँबाट आमाले पोको पार्दिएको खाजा खाए। आज गाउँमा दुई जना र सहरमा तिनजना निकै बेरको छट्पटीपछि निदाए।
बिहान उठ्दा केटो पुरानो मजेत्रोमा लटपटिएर निदाएको देख्दा आमाबाबु झसङ्ग भए। ब्युझिएपछि केटोलाई सोधे। केटोले- सधैं हजुरमासँग सुत्ने बानी उहाँको पसिनाको गन्ध नसुँघी निद्रा पर्दैन होला भनेर बिहान सबेरै स्कुलको ब्यागमा मजेत्रो लुकाएको थिएँ। राती हजुरामाको मजेत्रो ओढेपछि मात्र निद्रा लाग्यो भन्यो।
०००
मकवानपुर
भावनाप्रधान लघुकथा