फित्काैली डटकमआश्वासनको खरानी कि निकासको बिहानी ?
तिमीलाई शुभकामना दिन त म कञ्जुस्याइँ गर्दिनँ । तर याद राख्नु- हामीले तिमीलाई स्वागत त गरेका छौँ, तर हाम्रो आँखा तिम्रो हरेक सेकेन्डमा छ । तिमीले गर्ने हरेक गल्तीमा मेरो कलम चस्स घोच्न आइपुग्नेछ ।

प्रा.डा. पशुपति फुयाल :

प्रिय २०८३,
स्वागतम् र अलिकति ‘सावधान’ !
आज तिम्रो आगमनको सँघारमा उभिइरहँदा मलाई हर्षले गद्गद हुनुपर्ने हो, तर मनभित्र कताकता एउटा चस्स घोच्ने काँडा उस्तै छ, जसरी बजेट भाषणपछि सर्वसाधारणको ढाड चस्स घोच्छ । तिमी नयाँ उमङ्ग बोकेर आयौ, त्यसका लागि तिमीलाई रातो कार्पेट त के, नेपालका खाल्डाखुल्डी सडकको धूलोले नै स्वागत छ ।
तिमीलाई थाहै होला, यहाँ नयाँ वर्ष मनाउने चलन पनि गज्जबको छ । हिजो राति ‘ह्याप्पी न्यु इयर’ भन्दै घाँटी भिजाएका कतिपय साथीहरू आज दिउँसोसम्म पनि ‘ह्याङओभर’ मा छन् । उनीहरूका लागि २०८३ को सूर्य झुल्किएको होइन, बरु टाउकोभित्र घन ठोकिएको जस्तो भइरहेको छ । तर तिमी नडराऊ, यो हाम्रो देशको मौलिक शैली हो- दु:खमा पनि हाँस्ने र नशामा पनि देश बनाउने गफ हाँक्ने !
प्रिय नव-आगन्तुक,
हामी नेपालीहरू कति उदार छौँ भने, हामी हरेक नयाँ वर्षलाई ‘यसपालि त पक्कै केही हुन्छ’ भन्ने उधारो आशाको ब्याज तिरेर स्वागत गर्छौँ । २०८२ ले हामीलाई धेरैथोक दियो- धेरै आश्वासन, केही ठुला काण्डहरू र बाँकी रहेको अलिकति धैर्य । अब तिम्रो पालो । तिमीसँग हाम्रा धेरै मागहरू छैनन्, मात्र यति हो कि- तिमी आउँदा कम्तीमा ‘लोडसेडिङ’ नभए पनि ‘आशाको लोडसेडिङ’ चाहिँ नहोस् ।
हुन त तिमी पनि के नै नयाँ हौ र ? अङ्कको फेरबदल त हो ! तर हाम्रो राजनीति जस्तै तिमी पनि नयाँ खोल ओढेर पुरानै ढर्रामा आउने त हौइनौ ? कतै तिमी पनि तिनै पुरानो अनुहार भएका नयाँ नेताजस्तै त बन्दैनौ ? जसले भोट माग्दा ‘डिजिटल नेपाल’ भन्छन् र जितेपछि फाइल लुकाउन ‘एनालग’ प्रविधि खोज्छन् ।
खबरदारीको केही बुँदाहरू:
१. भ्रष्टाचारको भाइरस: तिमी आउँदा कुनै नयाँ काण्ड नल्याउनु है । भुटानी शरणार्थी, ललिता निवास र सुनकाण्डका फाइलहरू धमिराले खान लागेका छन् । तिम्रो कार्यकालमा ती फाइलहरू सफा गर्ने जाँगर चल्छ कि चल्दैन ? कि तिमी पनि ‘सेटिङ’ को सिरक ओढेर सुत्छौ ?
२. महँगीको रकेट: हिजोअस्ति बजार जाँदा तरकारीको भाउ सोधेको, साहुजीले त मूल्य होइन, मेरो हैसियत पो सुनाइदिए ! तिम्रो पालोमा आलुले सुनको भाउ र प्याजले प्लेटिनमको भाउ नछुने ग्यारेन्टी छ ? जनताको भान्सामा हाँसो तब मात्र आउँछ, जब ग्याँसको सिलिन्डर र चामलको बोराको तौलभन्दा पकेटको नोट भारी हुन्छ ।
३. युवाको उडान: विमानस्थलमा पासपोर्ट बोकेर उभिएका ती हजारौँ थकित आँखाहरूलाई हेर । उनीहरू तिमीसँगै यो देशमा बस्ने आधार खोजिरहेका छन् । तिमीले उनीहरूलाई खाडीको रापमा होइन, पहाडको काखमा पसिना बगाउने वातावरण दिन सक्छौ ? कतै तिम्रो ३६५ दिन पनि ‘विदाई’ को मात्रै डायरी त बन्ने होइन ?
४. विकासको कछुवा गति: हाम्रा सडकहरूमा परेका खाडलहरू यति गहिरा छन् कि त्यहाँ विकास मात्र होइन, कतिपयको सपना नै पुरिन्छ । तिम्रो पालोमा पिच भएको सडक पहिलो झरीमै बगेर नजाओस् । इन्जिनियरको कमिसन र ठेकेदारको ‘मुस्कान’ भन्दा जनताको ‘सुविधा’ अलि माथि रहोस् ।
अलिकति अर्को खुराक:
खैर, यति धेरै गम्भीर भएर तिमीलाई तर्साउन त मन थिएन । तर के गर्नु, यहाँ हाँसो पनि व्यङ्ग्य मिसाएपछि मात्रै मिठो हुन्छ । हाम्रो देशमा एउटा उखान छ— ‘नयाँ जोगीले धेरै खरानी घस्छ’ । तिमी पनि नयाँ वर्ष हौ, धेरै आश्वासनको खरानी नघस्नु है ! हामीलाई ‘स्मार्ट सिटी’ भन्दा पनि ‘स्मार्ट नियत’ भएका मान्छेहरू चाहिएको छ ।
हाम्रो फेसबुक र टिकटकमा त तिम्रो भव्य स्वागत हुने नै छ । ‘२०८३ साल सबैको लागि शुभ रहोस्’ भन्ने स्टाटसको बाढी आउनेछ । तर वास्तविकताको धरातलमा भने त्यही पुरानो कार्यालयको फाइल, त्यही ढिलासुस्ती र त्यही ‘भोलि आउनुस् न’ भन्ने कर्मचारीको ओठे जवाफले तिमीलाई कुरिरहेको छ । तिमीले सक्छौ भने यो ‘भोलि’ भन्ने शब्दलाई नेपाली डिक्सनरीबाट हटाइदेऊ, या त त्यो भोलिलाई ‘आजै’ मा बदलिदेऊ ।
प्रिय २०८३,
तिमीलाई एउटा कुरामा चाहिँ ढुक्क हुनु, हामी नेपालीहरूको ‘ह्युमर सेन्स’ विश्वकै उत्कृष्ट छ । हामी भोकै पेटमा पनि जोक सुनाउन सक्छौँ । हामी स्क्याममा परेर पनि ‘ठिकै छ नि त, अनुभव भयो’ भन्दै हाँस्न सक्छौँ । तर हाम्रो यो धैर्यतालाई कमजोरी नसम्झिनु ।
तिमी जाँदाखेरि हामीले ‘कहिले गएछ यो २०८३’ भनेर सराप्नु नपरोस्, बरु ‘अझै केही समय बसिदिए हुन्थ्यो’ भनेर सम्झिन पाइयोस् । तिमीले ओठमा हाँसो मात्र होइन, खल्तीमा उत्साह र मनमा शान्ति पनि बोकेर आएका छौ भन्ने विश्वास छ ।
अन्त्यमा, तिमीलाई शुभकामना दिन त म कञ्जुस्याइँ गर्दिनँ । तर याद राख्नु- हामीले तिमीलाई स्वागत त गरेका छौँ, तर हाम्रो आँखा तिम्रो हरेक सेकेन्डमा छ । तिमीले गर्ने हरेक गल्तीमा मेरो कलम चस्स घोच्न आइपुग्नेछ ।
हाँस्दै आउनु, हँसाउँदै बस्नु र जाँदाखेरि केही राम्रो छाप छोडेर जानु । शुभकामना छ तिमीलाई यो चुनौतीपूर्ण देशमा ३६५ दिन टिक्नका लागि !
तिम्रो पर्खाइमा बसेको,
एक सचेत (तर अलिकति पीडित) नागरिक ।
०००
हाल- सिरहा, मधेस प्रदेश, नेपाल
२०८३ बैशाख १ गते ।
Subscribe
Login
0 Comments
Oldest












































