नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

यस्ता सुन्दर भेष बिर्सन गई, भिर्छौँ विदेशी लुगा ।
टाई सूट र क्याप र्‍याप जतिले, हामी हुँदैछौँ लुला ।।
छोडी ईश्वर नामको सपथ नै, पाखण्डमा उल्किई ।
आफ्ना सुन्दर स्वस्थ संस्कृति मिची, बस्ने भयौँ रित्तिई ।।

दौरा औ सुरुवाल कोट फरिया, चोली मजेत्रो भुल्यौँ ।
यी राम्रा शिरपोसमा सगरझैँ, चम्केर हामी खुल्यौँ ।।
आफ्नै सुन्दर भेष लाउन गए, सामन्त बन्छन् अरे ।
टाईसूट भिरेरमात्र अगुवा, के अग्रगामी भए ?

के हो अग्र र पश्च मार्ग बतुरा ? बुझ्दै नबुझ्ने भयौ ।
घोक्छौ राष्ट्रिय-वाद नीच चतुरा, ‘पर्देश पुत्ला’ बन्यौ ।।
नौला चाल र ढाल नक्कल हुँदा, आफ्नै पना बिर्सियो ।
रोटी भट्ट मकै ढिँडो सब हिँड्यो, पत्रु कयौँ भित्रियो ।।

वानैपीस र झ्याल छन् पइँटमा ढोका छ नाना थरी ।
पिज्जा छन् मम छन् चिकेनकरि छन्, छन् रोष्ट खानाभरी ।।
मात्रै छन् स्तन-कञ्चुकी त पतला, छोटो छ म्याडी पनि ।
पौने भाग त नग्न भो तन कठै ? कस्तो मजा जीवनी ।।

धादिङ