नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

हल्ला गरौँ, गरौँ हल्ला, हल्लाकै त बजार छ
रोजगारी खुलेको छ जो-जो बेरोजगार छ
जुम्रा मारी भनौँ ‘मारेँ बाघ इः हतियार छ’
‘हो’ मा ‘हो’ गर्न साथैमा नियुक्त मतियार छ

बिक्छ साहित्यमा हल्ला, थोरै असल पुस्तक
पुरस्कार छ हल्लामै, हल्लामै छ समीक्षक
नपढी पुस्तकै उच्च प्रशंसा भरमार छ
हल्लाकै भरमा सक्तो उचाल र पछार छ

प्रकाशित हुनै बाँकी कृतिको गुणगान छ
पुरस्कार र सम्मान आदान र प्रदान छ
फस्टाएको छ व्यापार कोदोको, लुप्त धान छ
स्वाभिमान भयो निर्धो बलियो अभिमान छ

भाषामा पनि वर्चस्व विज्ञ मूर्खाधिराजको
छ पत्रकारिता उस्तै कब्जामा फुइँबाजको
क्षेत्र प्राज्ञिक या शिक्षा, हाल सिङ्गो समाजकै
राजनीति त झन् पेवा हल्ला-हुल्लडबाजकै

उहिल्यै कवितामा नै यै, भूपी दाजुले पनि
भनेथे स्पष्ट ‘यो हल्लै-हल्लाको देश हो’ भनी
दिनानुदिन बढ्दै छन् हल्लाका स्तुतिगायक
खलनायकलाई नै बनाईकन नायक

हल्लादेखि रही टाढा साधनामा छ मग्न जो
कर्मयोगी, बजाउन्न डम्फु आत्म-प्रचारको
उर्लन्छन् खहरे सुक्छन् छिनमा नै उसैगरी
बगिराख्छन् सदानीरा अविराम सधैँभरि

हल्ला बजारमा हुन्छ हुन्छ मन्दिरमा पनि
हुन्छ मेला र जात्रामा र विद्यालयमा पनि
ती स्वाभाविक हल्ला हुन्, सुनिन्छ मधुर ध्वनि
अस्वाभाविक हल्लाको किन्तु जात छ बैगुनी ।

००
सदानीरा : सधैँ पानी भइराख्ने नदी ।

काठमाडौं