नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

जीवनाथ अधिकारी :

आमाको तन जीर्ण जीर्ण कसले चोक्टा बनायौ किन ?
आफन्तै सब घात, रक्त रहमा हाँस्तै निदायौ किन ?।
नेपालीपन गर्व गर्न सकिने आस्था हरायौ किन ?
हाँस्तै मर्न सिकाउने सबलता स्वात्तै गिरायौ किन ?।॥१॥

भत्केका घरका निदाल अथवा गाह्रो लडायौ किन ?
द्यौता मन्दिरका झिकेर कसरी डाँडो कटायौ किन ?।
चेलीको शिर रित्तियो सिँदुरले, रित्तो बनायौ किन ?
पैसा नै सबथोक ठानी विचरा हैरान पार्यो किन ?॥२॥

बाटो खन्न सघाउने घनहरू काहाँ लुकायौ किन ?
सच्चा दृश्य लुकाउँदै कुछलले सारा भुलायौ किन ?।
लामो हात नदेखिने मुलुकमा स्वीकार गर्छौं किन ?
चाट्तै पाउ पराइको दिन दिनै बाँचेर मछौं किन ?॥३॥

आफ्‌नो राष्ट्र लुटेर पूर्ण धनले पर्देस भछौँ किन ?
खाई जङ्गल डम्म पेट अहिले गन्धै डकाछौँ किन ?।
छोड्दैनौ ढल नाल घाट अथवा बाटो र घाटो किन ?
दिन्नौ मिल्न समस्त आज दुनियाँ पारेर फाटो किन ?॥४॥

उच्चा माथ समस्त विश्वभरमा हाहा ! गिरायौ किन ?
चौडा भाव उदार भित्र दिलको सङ्कीर्ण पार्यै किन ?।
पुर्खाको पसिना चुकाउन भनी यत्नै गरेनौ किन ?
आमाको मुटु रोपिँदा हृदयमा, भाला झिकेनौ किन ?॥५॥

हाम्रो देश त विश्ववाग कसरी नासी बिगार्यै किन ?
त्यागी धैर्य सुकोमलादि मनका भाँची लघार्याै किन ?।
चुस्छौ देश तथापि भक्त हुँ भनी ढाँटेर सारा किन ?
हिँड्छौ मस्त नशा पिएर यसरी बेढङ्ग पारा किन ?॥६॥

वैरीका बलले जहान थिचिए साँच्चै रमायौ किन ?
सासै फेर्न कठिन यो मुलुकमा घाँटी समायौ किन ?।
तिर्खा प्यास बनेर व्याकुल हुँदा पानी सुकायौ किन ?
‘मेरो देश म बोक्छु माथि शिरमा’ भन्दा लुकायौ किन ?॥७॥

०००
भक्तपुर