नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

डा. सत्यराज थपलिया :

मेरो नाउँ उलूक हो तर कतै भुल्को भनेरै अझ ।
क्वै सम्बोधन गर्दछन् दिनदिनै निर्लज्ज भै, वेहद ॥
घाँटी गर्दन ढाड दुख्तछ स्वय पर्दा सधैं दोब्रिन ।
निर्धा निष्क्रिय निम्छरो अगतिलो उल्लू बनेको छु म ॥१॥

बारीका अनि खेतका र घरका अन्नादिकै दुर्दशा ।
पार्ने शत्रु समानका अगुनिला कीरा, फट्याङ्ग्रा, मुसा ॥
खाई जीवन धान्छु, नित्य नरको अन्याय क्यै गर्दिनँ ।
झल्लो झन्झटिया न भै झगडिया उल्लू बनेको छु म ॥२॥

राम्रो रूप न आत्मज्ञान छ न ता सम्पत्ति नै गेहमा ।
मीठो बोल्नसमेत जान्दिन अझै सम्पूर्ण यो देहमा ॥
फुस्रा प्वाँख, भुवा निकै नरम छन् हेपिन्छु व्यर्थे किन ?
अल्छी आलस दीर्घसूत्र बबुरो उल्लू बनेको छु म ॥३॥

आफ्नू उन्नति होस् नहोस् दिनदिनै यद्वा हओस् दुर्गति ।
भोग्नैपर्छ अवश्य भाग्य सबले नै लेखिएको जति ॥
गर्छन् काम सदैव मानिसहरू मैले नगर्ने किन ?
लोसो लोफर लोकनिन्दित लुरे उल्लू बनेको छु म ॥४॥

आफै डिच्च गरेर दाँत कहिले देखाउने गर्छु म ।
कैले गर्छु उडूँउडूँ दिनभरि नै उड्न ता सक्दिनँ ॥
साँच्चै पागल झैँ बनेर म सधैं झोक्रिन्छु व्यर्थै किन ?
दुर्छ दुर्मुख दुर्विनीत दुखिया उल्लू बनेको छु म ॥५॥

मेधावी चतुरो चलाख नहुँदा निद्धि लाटो अनि ।
कोसेरो पनि भन्दछन् मनुजले, बेकार भो जीवनी ॥
लाग्छन् घाम तथापि दिव्य दिलमा आँखा दुवै देख्तिनँ ।
दुब्लो दुर्बल देहको अधमरो उल्लू बनेको छु म ॥६॥

०००
नुवाकाेट