नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

राजेन्द्रप्रसाद अधिकारी :

टोलको यौटा मासुपसल
खुकुरी, खुँडा, अचानो र केही चक्कुहरु
बाहुला नभएको टिसर्ट
र थ्री-क्वार्टर पाइन्ट लगाएको पसले
अनि पसलमा आश्रित कुकुरहरु
ती आश्रित थिए, किनकी तिनीहरुको काम थिएन
ती बेरोजगार थिए, किनकी तिनीहरु आश्रित थिए
पुच्छर हल्लाउथे र पसलेको सुरक्षा गर्थे
पसलेको इशारामा गर्दन फुलाएर
जो कोहीलाई झम्टन सक्ने क्षमता राख्थे
पसले फुरुङ पर्थ्यो र मासुका हड्डीहरु दिने गर्थ्यो
पसल वरिपरी झुम्मिएकै कारण
खासमा भन्ने हो भने बेरोजगार भएकै कारण
अझ भनौं भनेँ काम नभएकै कारण
ती मासुका हड्डीहरु चपाउन पाउथेँ
र आफ्नै दाँतबाट निस्किएको रगतको स्वादमा दङ्ग हुन्थे
दिनको मध्यान्हमा, बाटो अलि चकमन्न भएको बेला
पसल ढप्काएर, पसले झुप्प उङेको बेला
सडकमा हिंड्ने मानिसहरुलाई झम्टन्थे
र कमजोरलाई टोक्थे पनि
निरुद्देश्य अनि लहड जस्तो
पछि फर्केर हेर्दा फगत् मनोरञ्जन्
हिंड्दाहिंड्दै-
आफ्नै टोलको मासुपसल अगाडिको
मौलोमा ठोक्किएर लडखडाएछु
धरमरिएको शरीर र शरीरमाथि
बेढङ्गको खुइलिएको थोत्रो धोक्रो
धोक्रोभित्र गाता खुइलिएका सितयुद्धकालीन किताब
र हिफाजत गरेर जोगाइएका बहुमूल्य दस्तावेजहरु
शरीरमा व्हार्लाङ परेको झुत्रो लुगा
लुगामा विचार, सिद्धान्त, आदर्श र निष्ठाका दागहरु
मासुपसल रुङिरहेकाहरु एकाएक झस्किए
सबै झुम्मिए अनि कराउन र झम्टन थाले
पसलभित्र उँङिरहेको मासुपसले एकाएक उतर्सिएको देखिन्छ
थाहा छैन यी कुकुरहरुलाई पन्छाउँछ
कि कतै मलाई नै लात ठोक्छ ?

०००
काठमाडाैं
चैत ३, २०८२