नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

बालकृष्ण खनाल :

काँचो रैछ इटा सिमेन्ट नकली, कर्मी बिनाकामको।
पैरो जान्छ यहाँ शधा सरवदा, बेकारको ठाम यो।
टेकाको भरमा ठडिन्छ कसरी, तिम्रो नयाँ यो घर।
ढल्नेभो छिनमै तयार नहुदै,कच्चा बनायौ जग।।

पाको छैन कुनै नयाँ र कलिला, मिस्त्री रहेछन् सबै।
सानो बालक गर्छ के र बिचरा, पाको पुरानो नभै।।
आफ्ना पुर्बजको भुलेर कसको, राम्रो भएको छ र ।
ढल्ने भो दरवार काम नसकी, कच्चा बनायौ जग।।

बन्नेथ्यो बलियो भए नि कलिलो, पाको मिसाको भय।
बस्ने थे सबले नया भवनमा, हुन्थ्यो सबैको जय।।
जानेनौ कलिला युवा र युवती, छोड्यौ पुराना पर।
मर्नेछौ सबका सबै मनुजले, गर्ल्याम्म ढल्दा घर।।

काँचो काठ कुहेर लाग्छ धमिरो,टिक्दैन धेरै सुन।
बृद्धा को पनि मान राख तिमिले, पर्दैन बूडो हुन।।
जान्दैनन् यिनले नभन्नु कहिलै, बृद्धा हरूको अब।
जस्ले आदर गर्छ बृद्ध जनको, होला सफल ऊ तब।।

जानेकोछु भनी नयाँ प्रविधिको, बन्छौ घमण्डी किन।
जानेका सबथे थिएन कमिकै, निस्चिन्त काटे दिन।
मैमत्ता हुभनी हुकार तिमिले, गर्छौ यसोरी किन।
निस्सै आउँछ आजका युवक हो तिम्रो पनी त्यो दिन।।

०००
टिकापुर, कैलाली