balkrishna khanal
बोल्न नहुने के रोग लाग्यो कुनि ?
वि.सं.२०८३
बालकृष्ण खनाल : भेढाको हुलमा हुडार छ भनी, जानेन कोही पनि । खान्थ्यो घाँस र पात
पुरा पढ्नुहाेस्पैसा कमाएपछि
वि.सं.२०८३
बालकृष्ण खनाल : कोही हुन्न रहेछ दुष्ट बुझियो, आफू भए सज्जन। आफ्नै दाजु र भाइ दुस्मन
पुरा पढ्नुहाेस्बोल्दै नबोल्ने भयो
वि.सं.२०८३
बालकृष्ण खनाल : सोधेमा जनले खुला हृदयले, बोल्दैन केही पनि। जस्ले शासन गर्छ कोर्ध मनले, सद्दाम
पुरा पढ्नुहाेस्भागेर जो गैगयो
वि.सं.२०८३
बालकृष्ण खनाल : सानोदेश भनेर हेप्छ जसले, नेपाल यो देशको। अर्काको भरमा र दास नभको, संसार
पुरा पढ्नुहाेस्बूढो भएछू अब
वि.सं.२०८३
बालकृष्ण खनाल : छाला चाउरिए र दाँत हलिए,आँखा भए तिरमिर। जो थ्यो तागत छैन आज तनमा,
पुरा पढ्नुहाेस्हो स्वर्ग मेरो घर
वि.सं.२०८३
बालकृष्ण खनाल : पर्वतझै छ खडा सधा शरवधा झुक्दैन मेरो सिर। कम्मरमा खुकुरी भिरेर हिँडदा, हेर्छन्
पुरा पढ्नुहाेस्मान्दैन मेरो मन
वि.सं.२०८२
बालकृष्ण खनाल : सोचेको मनमा थिए म अबता,होला कि केही भनी। उस्तैलाग्छ सुधार आखिर यहाँ, देखिन्न
पुरा पढ्नुहाेस्बन्छौ घमण्डी किन ?
वि.सं.२०८२
बालकृष्ण खनाल : काँचो रैछ इटा सिमेन्ट नकली, कर्मी बिनाकामको। पैरो जान्छ यहाँ शधा सरवदा, बेकारको
पुरा पढ्नुहाेस्गर्दैछ ऊ मनपरी
वि.सं.२०८२
बालकृष्ण खनाल : बस्छौ मन्दिरमा घसेर विगुती, घण्टी बजाई कन। भन्छौ धर्म गरे भनेर सबको, केधर्म
पुरा पढ्नुहाेस्पुर्खाहरूको कुरा
वि.सं.२०८२
बालकृष्ण खनाल : आँधीले घरको कसिङ्गरहरू, उड्ला नसोचौ कबै। राख्ने छैन निसान सम्म घरको, लेला उडाई
पुरा पढ्नुहाेस्
