balkrishna khanal
तीजकी श्रीमती
वि.सं.२०८३
बालकृष्ण खनाल : भेला भैकन नाचगान गरछन् यो गाउँमा छन् जती। बस्दैनन् घरमा त साँझ कहिल्यै,
पुरा पढ्नुहाेस्हैनन् नयाँ यी पनि
वि.सं.२०८३
बालकृष्ण खनाल : राखी नामनया उनै नकचरा आए नयाझै बनी । जोडी हात सिधै पसे घरघरै,
पुरा पढ्नुहाेस्लेखेर के हुन्छ र ?
वि.सं.२०८३
बालकृष्ण खनाल : भोकाछन् जनता कमाइ नहुदा, मिल्दैन आटोपिठो। दाना छैन अनाज एक घरमा, उग्लेछ बनको
पुरा पढ्नुहाेस्
ताली बजाउँदछन्
वि.सं.२०८३
बालकृष्ण खनाल : अन्धाले रङ रोज्छ हत हलुका, पारेर छामी कन। लङ्डोले दगुरी पुगेर पहिला, उफ्रन्छ
पुरा पढ्नुहाेस्के के नयाँले गरे
वि.सं.२०८३
बालकृष्ण खनाल : रेमीटेन्स उठाइ खाइ घरमा, जो गर्दछन् शासन। देखाई बनसम्पदा मुलुकको, जोडे उनैले धन।।
पुरा पढ्नुहाेस्बोल्न नहुने के रोग लाग्यो कुनि ?
वि.सं.२०८३
बालकृष्ण खनाल : भेढाको हुलमा हुडार छ भनी, जानेन कोही पनि । खान्थ्यो घाँस र पात
पुरा पढ्नुहाेस्पैसा कमाएपछि
वि.सं.२०८३
बालकृष्ण खनाल : कोही हुन्न रहेछ दुष्ट बुझियो, आफू भए सज्जन। आफ्नै दाजु र भाइ दुस्मन
पुरा पढ्नुहाेस्बोल्दै नबोल्ने भयो
वि.सं.२०८३
बालकृष्ण खनाल : सोधेमा जनले खुला हृदयले, बोल्दैन केही पनि। जस्ले शासन गर्छ कोर्ध मनले, सद्दाम
पुरा पढ्नुहाेस्भागेर जो गैगयो
वि.सं.२०८३
बालकृष्ण खनाल : सानोदेश भनेर हेप्छ जसले, नेपाल यो देशको। अर्काको भरमा र दास नभको, संसार
पुरा पढ्नुहाेस्बूढो भएछू अब
वि.सं.२०८३
बालकृष्ण खनाल : छाला चाउरिए र दाँत हलिए,आँखा भए तिरमिर। जो थ्यो तागत छैन आज तनमा,
पुरा पढ्नुहाेस्
