balkrishna khanal
सामन्तका छाउरा
वि.सं.२०८२
बालकृष्ण खनाल : जाग्लान् यो मनमा मुना प्रकृतिका, खुल्लान् तबै लोचन। टिप्नेछन् ति मुना तबै कविजिले,
पुरा पढ्नुहाेस्खाए पचाए सब
वि.सं.२०८२
बालकृष्ण खनाल : खाएहुन् कसरी सिमेन्ट सरिया, जेला ति मज्दूरको। खाएको पनि सब पचाउन सक्यौ, तिम्रो
पुरा पढ्नुहाेस्जान्ने बिगारू भए
वि.सं.२०८२
बालकृष्ण खनाल : को भन्दा कमको छ यो मुलुकमा, जान्नेहरू छन् सबै। जान्ने हुन् सब यो
पुरा पढ्नुहाेस्बूढो भएनौ अब ?
वि.सं.२०८२
बालकृष्ण खनाल : आगोपोल्छ भनी बुझेपछि पनी, आगो समायौ किन। रुन्छौआज तिमी विलाप गरि त्यो, सम्झेर
पुरा पढ्नुहाेस्थुप्रो लगाए धन
वि.सं.२०८२
बालकृष्ण खनाल : केही वर्ष बिराइ आउँछ यहाँ, आँधी हुरी सोतर। हाम्रो सुन्दर यो पबित्र थलको,छाडी
पुरा पढ्नुहाेस्माली निकम्मा भए
वि.सं.२०८२
बालकृष्ण खनाल : माली छैन यहाँ सुसार गरने, माली हराए कता। सुक्दैछन् तरुका मुना असलमा, यो
पुरा पढ्नुहाेस्खोलेर पाटी उठौँ
वि.सं.२०८२
बालकृष्ण खनाल : मिल्नैपर्छ छिटो विलम्व नगरी, ट्यापे लफङ्गा जति। जो जो ले जसरी सकिन्छ उसरी,
पुरा पढ्नुहाेस्खेदाउँ ब्वाँसाहरू
वि.सं.२०८२
बालकृष्ण खनाल : गर्छन् शिद्ध बनेर भाषण मिठा कुर्लेर ब्वाँसाहरू। सुन्छन् भाषण ध्यानले मुलुकका, भेडा र
पुरा पढ्नुहाेस्तीन ठाेक्तक
वि.सं.२०८२
बालकृष्ण खनाल : १) कृषिप्रधान भन्ने देश कुर्ची प्रधान हुँदैगयो पार्टीहरू खुलेका छन् जग्गा जमिन बाँझो
पुरा पढ्नुहाेस्आगो लगायो गयो
वि.सं.२०८२
बालकृष्ण खनाल : सन्नाटा हुनगो पुरै मुलुकयो, मुस्लो धुवाँको उठ्यो हेरी दु:ख बसे निहत्थ जनले, यो
पुरा पढ्नुहाेस्
