balkrishna khanal
निस्पक्ष होला कहाँ ?
वि.सं.२०८२
बालकृष्ण खनाल : राँको बाल्न सिपालु थे म पहिला, हान्थे म ढुङ्गा पनि। बाटो बन्द गराउदा
पुरा पढ्नुहाेस्उस्तै हुँदैनन् सब
वि.सं.२०८२
बालकृष्ण खनाल : पाटीको भरमा परेर बसियो, मिल्नेछ मौका भनी आसै आस बिते सबै दिनहरू, भेटेन
पुरा पढ्नुहाेस्मागेर खानेहरू
वि.सं.२०८२
बालकृष्ण खनाल : माग्ने लस्कर आज यो गरिबका, झुप्राहरूमा पुगे ढोगे पाउँ चुमेर यी गरिबका, माथा
पुरा पढ्नुहाेस्सामन्तका छाउरा
वि.सं.२०८२
बालकृष्ण खनाल : जाग्लान् यो मनमा मुना प्रकृतिका, खुल्लान् तबै लोचन। टिप्नेछन् ति मुना तबै कविजिले,
पुरा पढ्नुहाेस्खाए पचाए सब
वि.सं.२०८२
बालकृष्ण खनाल : खाएहुन् कसरी सिमेन्ट सरिया, जेला ति मज्दूरको। खाएको पनि सब पचाउन सक्यौ, तिम्रो
पुरा पढ्नुहाेस्जान्ने बिगारू भए
वि.सं.२०८२
बालकृष्ण खनाल : को भन्दा कमको छ यो मुलुकमा, जान्नेहरू छन् सबै। जान्ने हुन् सब यो
पुरा पढ्नुहाेस्बूढो भएनौ अब ?
वि.सं.२०८२
बालकृष्ण खनाल : आगोपोल्छ भनी बुझेपछि पनी, आगो समायौ किन। रुन्छौआज तिमी विलाप गरि त्यो, सम्झेर
पुरा पढ्नुहाेस्थुप्रो लगाए धन
वि.सं.२०८२
बालकृष्ण खनाल : केही वर्ष बिराइ आउँछ यहाँ, आँधी हुरी सोतर। हाम्रो सुन्दर यो पबित्र थलको,छाडी
पुरा पढ्नुहाेस्माली निकम्मा भए
वि.सं.२०८२
बालकृष्ण खनाल : माली छैन यहाँ सुसार गरने, माली हराए कता। सुक्दैछन् तरुका मुना असलमा, यो
पुरा पढ्नुहाेस्खोलेर पाटी उठौँ
वि.सं.२०८२
बालकृष्ण खनाल : मिल्नैपर्छ छिटो विलम्व नगरी, ट्यापे लफङ्गा जति। जो जो ले जसरी सकिन्छ उसरी,
पुरा पढ्नुहाेस्
