नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

आखिर वैज्ञानिकहरूको चन्द्रलोक पुग्ने सपना पनि पूणर् भएकै हो । हुन ठूला महत्त्वपूणर् प्रसङ्गगलाई सानातिना झ्याउरे प्रसङ्ग जोड्न असुहाउँदिलो हुनेछ, तापनि आफ्नो सानोपन छोड्न नसक्दा भन्न मन लाग्दछ सम्पूणर् नेपालीहरूले पेटभरि खाएको र आङभरि लाएको देख्न पाउने सपना कहिल्यै पूरा भएन । कैयौं फोस्रा परिवर्तन आए, ढोगभेट गरे, मानो पचाए गए, हामी नमस्ते गरेका गर्‍यै भयौँ । हाम्रो समस्या पचेन वा हामीले पचाउन सकेनौं ।

यस्तो लाग्दछ हाम्रो सपना ‘रजिस्टर्ड’ थिएन । अञ्चलाधीशको दर्ता नम्बर नपाएका सामयिक सङ्कलन जस्ता भयौँ हामी वीर नेपाली । दर्ता नभएकालाई विज्ञापन छैन, पत्रिकाको स्तर हेरेर विज्ञापन दिनलाई हामीसँग साधन (स्तर जाँच्ने भिन्दै विभाग) छैन, हालसाल गजेटमा लेखेको बजेट छैन, भए पनि सिद्धिएको छ, उसलाई त पहिल्यै दिइसकेको थियो र पो त ……।

हामी दोस्रो विश्वयुद्धमा अङ्ग्रेजका लागि भेडाबाखासरि जुधेर नाम कमाएका वीर नेपाली, तेस्रो त्यस्तै युद्ध परिहाल्यो भने पनि भोको पेट र एघार वटा करङलाई पटुकी र गुप्ताङ्गलाई किस्ताबन्दीमा लिएको घरेलुको लँगौटीले कसकास पारेर सिमानामा लगेर एक हातको खुकुरी तेस्र्याएर खोक्दै ‘हामी वीर नेपाली’ भनिदिउँला अनि त वैरी त्यसै तर्सेर भागिहाल्छन् कथङ्काल भागेनछन् र तोप ट्याङ्क लिएर आए अथवा अणुबम नै हाम्रा थाप्लोमा प्रयोग गर्ने सुरसार ल्याए भने पनि ‘हाम्रो असंलग्न नीति हुनाले हामी कतैपट्टि नलागेर आनन्दसँग चुपचाप लागेर अमेरिकाले दिएको गहुँ र चीनले दिएको चामल खाएर बस्छौं, भारतको साइकल चढ्छौं कृपया फर्केर गइदिनुहुन अनुरोध छ’ भनेर सम्झौता गरेपछि त दुवै थरीले (सबै थरी) कुलेलाम ठोक्न कर लागिहाल्छ । तर चन्द्रमामा बसोवास सुरु भएपछि चाहिँ हामीले असंलग्न भएन ‘न चन्द्रमाको न पृथ्वीको’ हुन पुग्नुहुन्न । जता फाइदा हुन्छ छानेर एकातिर संलग्न हुन पाए ‘रजिस्टर्ड’ (दर्ता) भइएला कि ?

आफूले थाहा नपाएकाले हो कि किन हो कुन्नि यी तीन लोक र चौध भुवनको भजन गाएर सिदा बटुल्नेदेखि लिएर चन्द्र ग्रहणमा डाँको छाडेर रुनेहरूसम्मलाई मुड्की हानूँजस्तो लाग्दछ । फेरि चन्द्रमामा पनि लोक (त्यहाँ हुनसक्ने जनता अथवा प्रजा) छन् कि छैनन् भन्ने कुराको पत्तो नलागेसम्म त ‘चन्द्र धरातल’ पो भन्नुपर्दो हो कि ‘चन्द्रलोक’ भन्ने ? त्यसो त हामी पत्रपत्रिका हेर्न चाँजो नमिल्ने स्तरका मान्छेलाई हिजोआज कसैले चन्द्रमाको जनसङ्ख्या समेत पत्ता लगाएर आइसकेको भए पनि के थाहा ? जे होस्, थाहा नपाउनु हाम्रो अपराध पनि त हैन नि । सन्तुलित आहार र विहार नपाएर एकैचोटि टी.बी.ले भर्ने बेलामा थाहा पाएर झस्किँदै पिण्डको आशा गर्ने हामीले त्यति थाहा नपाउनु कुन ठूलो कुरो भयो र … ?

जे होस् राम्ररी होसियारीपूर्वक दर्ता नभईकन ऊभन्दा ऊ चाँडो हुने हारहुरे होडबाजीले गर्दा भताभुङ्ग भई खेल बिग्रन बेर लाग्दैन । हालसालै पनि एउटा चन्द्रयान चन्द्रमाबाट फर्कने बेलामा हतारले दर्ता गर्ने दरखास्त दिन बिर्सेछन् । फेरि त्यहाँका मैजिस्ट्रेटको पनि सकेसम्म कसैलाई दर्तै नगर्ने नीति रहेछ अनि ‘दर्ता नभएकाहरूलाई सहुलियतहरू नदिनु, उम्कन नदिनु, बीचैमा काटीकुटी सिद्धाइदिनु…’ भन्ने सूचनाचाहिँ सबैतिर पठाइदिएको रहेछ । यी दर्ता बिर्सने तीनै जना चन्द्रयात्रीहरूको प्राण यानभित्रै गैसकेछ रे पृथ्वीमा यान नउत्रिँदै…। प्राण जानासाथ त बिचराहरू मरी पनि हालेछन् । सोर्सफोर्स पुग्नेहरूको मात्रै रे, नत्र सम्झेर दर्ता गराउन खोज्नेहरूको पनि त्यहाँ त्यो गति रे, जति रुपियाँको टिकट टाँसेर बिन्तीपत्र हाले पनि हालेको हाल्यै हुने रे… ।

वीर नेपाली मात्र हैन संसारका अरू पनि कैयौं करोड मान्छेहरूको साँच्चै मान्छे भएर बाँच्ने सपना पूरा भएको छैन । यसैले एकदुई थरीले चन्द्रयानमा पुगेर कवाज खेल्नु अथवा चन्द्रनिगाहपुरमै कोटीहोम लगाएर हाच्छ्यूँ गरून्, मानव मात्रले शतप्रतिशत खुसी भएर रमाइलो मनाउने कुरो हैन भन्ने कुरा त कुमारीचोक पहाड़ फाँटको बहिदारलाई सोधे पनि प्रस्टै थाहा पाइने कुरो हो । काम, माम र घरले नभएर कानुनले कुनागरिक ठहर्‍याई रोग र भोगले फुटपाथमा प्राण छोड्न लागेको मानिसलाई ‘अमेरिकाले जिउँदै स्वर्ग पुग्ने एपोलो एघार र ठेपोलो बाह्र हिजो राति यति बजेर उति मिनेट जाँदा उडायो’ भन्ने समाचार सुनाइयो भने पनि ऊ आफू एउटा मान्छे भएको हैसियतले खुसी मान्ला त …?

०००
चन्द्रलोक / वर्ष १ / अङ्क १ / आश्विन २०२८
‘खुसुक्क भन्नुस् फच्या’ २०५३ बाट