आर.सी. रिजालजिउँदो इतिहास
"हामीलाई काम छउन्जेल भाँडो, काम सकियो ठाँडो" जस्तो नआँक। हामी त ज्ञान, सीप र अनुभवले खारिएका "जिउँदो इतिहास" हौँ। हामीबाट कति धुत्न सक्छौ धुत।
आर. सी. रिजाल :
ए बाउ ! जाबो पानीको गिलास समाउन नसकी ओछ्यानमा पोख्यौ हैन ?
बाउ – बुढा र बालक उस्तै हुन्छन् ।त्यसै नझर्कि न बाबू !
छोरा – ऎले उस्तै भन्नूहुन्छ। म बालक छँदा अङ्खरा हातबाट खस्दा तपाईंले – ए घिच्नाको काल तेरो पाखुरामा मासी छैन कि क्या हो भन्दै गाला चट्काएको बिर्सनु भयो।
बाउ – ल सुन! बालक हुर्कदै युवा, प्रौढ अनि बूढो हुन्छ। बुढोपछि बढ्ने अर्को तह छैन् । मांसपेशी सिथिलभै, शरीर कमजोर हुँदै जान्छ अनि हलचल गराउन पर्ने मुढा झैँ होइन्छ ।केटाकेटी भने उमेरीदै जान्छन्। सोही अनुपातमा हड्डी र मांसपेशी दरिलो र कसिलो हुँदै जान्छ। सिक्ने उमेर भएकोले अग्रजको हकारबाट बच्न सजग हुँदै जान्छन्।
छोरा – त्यसो भए तपाईंहरु हसुर्ने अनि ट्याउट्याउ कराएर थच्चिने मात्र।
बाउ – “हामीलाई काम छउन्जेल भाँडो, काम सकियो ठाँडो” जस्तो नआँक। हामी त ज्ञान, सीप र अनुभवले खारिएका “जिउँदो इतिहास” हौँ। हामीबाट कति धुत्न सक्छौ धुत।
000
मकवानपुर
Subscribe
Login
0 Comments
Oldest
