नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

म सामुमा देखा पर्नासाथ तत्कालै आक्रोशित भीड अझ आक्रामक भइहाल्यो । चारैतिरबाट एकोहोरो नारा लागिरह्यो-

“हाम्रो भोक, जिन्दावाद !”
“अरूको भोग, मुर्दावाद !”
“हामी हेरिरहन, सक्तैनौँ !”
“सामुको आहारा, लत्याउन चाहनौँ ।”

त्यसबेला म मच्छडपुरको बासिन्दा थिएँ । शहीदको नामावलीले मच्छडपुर भरिएको थियो । दिनदिनै शहीद बन्न ज्यानप्राण लगाउनेहरूको कुनै कमी थिएन । यस्तो होडबाजी देखेर म चकित थिएँ ।

“मृत्यु भयावह हुन्छ । एक पटक प्राणवायु फुत्केपछि पुनः फर्केर आउदैन । तैपनि किन शहीद बन्ने प्रतिस्पर्धा चलिरहेछ ?” अनायासै मेरो मुखबाट यस्तो कुरो निस्किहाल्यो ।

तिनीहरू कानै खाने गरी एकोहोरो लागिरहेका थिए । तिनीहरू असङ्ख्य थिए । म निहत्था थिएँ । मलाई युद्ध मैदानमा हाँक दिइरहेझैँ लाग्यो । म हत्तपत्त अग्निकवजभित्र छिरेँ र फिस्स हाँसेँ । उनीहरू अग्निकवज वरपर घुमीघुमी भट्याइरहेका थिए । म खुच्चिङ भन्दो थिएँ ।

कसोकसो दुईचार वटा विद्रोहीहरू अग्निकवजभित्र छिरिहालेछन् । बेस्सरी सुइरो रोप्दा पो झसङ्ग भएँ । तिनले नै मलाई सुसु गर्ने बनाए । अग्निकवजबाट निस्केर ट्वाइलेटतिर दौडिए ।

आधा सुसु पनि गरेको थिइनँ । चारैतिरबाट सुइरो प्रहार सुरु हुन थाल्यो । म निहत्था मान्छे बाफ रे बाफ भएर चारैतिर आफ्नै हातले प्रतिरोध गर्न विवस भएँ ।

मेरो हात नै रक्तमुच्छेल भयो । अन्त्यहीन आन्दोलन अझ चर्किरहेको थियो । यत्रतत्र भयावह महोल थियोे ।

यसो आफूले टेकेको धरतीतिर हेरेको त ६ जना विद्रोहीहरू पो आआफ्ना ६/६ खुट्टाका पैताला आकाशलाई देखाइरहेका रहेछन् ।

त्यसै दिनदेखि तिनकै सम्मानमा मच्छडपुरको नाम परिवर्तन गरियो र शहीदपुर राखियो । अद्यापि शहीदपुर विद्रोहीहरूको गौरवपुरका रूपमा चिनिँदै आएको छ ।

२०७८/१२/२४ शहीदपुर, सिरहा ।