नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

स्थान : सुनसान कोठा
समय : भुकभुके उज्यालो ।

माई डियर जीपीसिपी भैयाजी,

तित्तिरी हालेर बनाएको गुपचुपको पानीजस्तै तिक्खर र चटकदार माया अनि सम्झना तपाई हजूरलाई । हाम्रो जुलूस हुँदा तपाईको ठेला गाड़ीमा उभिएर गुपचुप खान नपाए ता जुलूसमा आएको नै के फाइदा ? हजूरलाई कि नढाँटु ! खासमा म जुलूसमा तपाईंले बनाएको गुपचुप खानुमात्र आएकी नि । जुलूस ता मेरो निम्ति हात्तीको देखाउने दाँत मात्रै हो हजूर । हामीलाई के छ जुलूसमा आएर नेताको भाषण सुन्नलाई जम्मै खर्च दिन्छ पार्टीका दादाहरूले ।

हजूरले मेरो नाम सोध्नुभयो । भनिनँ । किनभने वरिपरि बरफवाला भैया, प्याजीवाला भैया, ठेलागाड़ीमा मोमो, चनाचटपटे, आइस-क्रिम बिक्री गर्ने भैयाहरूले सुनिरहेका थिए नि ता । मेरो नाम उनीहरूले पनि थाहा पाउँछन् भनेर हजूरलाई नाम नभनेकी । त्यो सालेहरूले मेरो नाम सोधेर सोधेर वाक्कै लगाउँछन् नि ता ! अन्यथा नठान्नुहोला । हजूरले मेरो नाम ड्यान्सवती राखिदिनुभएछ । नाममा के छ र हजूर ! गुलाफलाई सयपत्री भन्दा गुलाफ सयपत्री हुने होइन । मलाई ड्यान्सवती भने पनि चन्द्रवती, कलावती, इन्दुमति, भानुमति, धनवती भने पनि म तपाईंकै ड्यान्सवती नै हुँ… रहनेछु… आजन्म आजन्मलाई । हजूरले राखिदिनु भएको यो नाम मेरो मुटुकै सिरानीमा सम्हालेर राख्नेछु ।

हजूरले ठिकै भन्नु भो, नाक नभए ता हजूर चिनियाँकै देवता हुनुहुन्थ्यो । साँच्चै डान्स गर्नमा र स्टाइल गर्नमा ता हामी गोर्खे चेलीहरूलाई संसारमा कसले उछिन्न सक्छ र हजूर ! हजूरले सुन्नुभएकै होला नि, बङ्गालीले खानुमा ध्यान नदिएको भए, नेपालीले स्टाइल गर्नु र नाँच्नुमा ध्यान नदिएको भए अनि तपाईंहरूले हाम्रो यता कमाएको पैसा थुपारेर आफ्नो देश पठाउनमा ध्यान नदिए संसार विजय गर्नेथ्यो भन्ने बुजुर्गहरूको भनाइ देखिन्छ । हाम्रो डान्सले नै हार्म्रो राजनीतिक जुलूसलाई बचाएको छ । खासमा नि राजनैतिक भाषण सुन्न कोही पनि आउँदैनन् । रुपियाँमा आठाना ता नाँच हेर्न, चाराना जुलूस भत्ता फुर्मास गर्न अनि रहल चाराना नाँच्न आउँछन् । यसरी जुलूसमा आउँदा भाषण सुन्नु आएको ता निहुँ मात्रै हो । खासमा इन्जोईमेण्ट नि ।

हजूरले एक ठाउँ भन्नुभएको छ, “तिमेरको ड्यान्सले साँच्चै फाँड्यो हई । के भयङ्कर नाँचेको हँ ! यङ्ग यङ्ग केटीहरू नाँचेका ता ठिकै छ एडल्ट लेडिज नाँचेका देखेर हामी छक्कै पर्‍यौं अन्त । मलाई लाग्छ तिमीहरू गर्भमा हुँदा तिमीहरूका माताजीले पक्कै पनि स्प्रिङको सूप खाएका हुनुपर्छ । जुनै गीतमा पनि ठ्याक्क-ठ्याक्क स्टेप मिलाउन कत्ति जानेका तिमीहरूले । कम्मर लच्केको देखेर ड्यान्सवती तिमीहरूको यस्तो जुलूस महिनामा दुईपल्ट हुनु नि जस्तो लाग्छ । प्रकार-प्रकारका कम्मर लच्काइ हेर्नु पनि पाउऩे अनि हामी ठेलावालाहरूको बिक्रीमा चाँदी-कटाइ पनि हुने । एउटै ढुङ्गाले दुइ-दुइवटा चरा ढ्याङ्ङै ।” मेरो हजूर यसैमा ता कला छ ।

हजूरलाई भन्नुहुन्छ, हाम्रो ड्रेसअप पनि साह्रै सेक्सी र साह्रै लोभलाग्दो रहेछ । कम्मर पनि कस्तो लच्काउन जानेको । मलाई लाम्छ तिमीहरू गर्भमा हुँदा तिमीहरूका माताजीले पक्कै पनि स्प्रिङको सूप खाएका हुनुपर्छ । र ता ड्यान्स गर्दा तिमीहरूको कम्मर स्प्रिङभन्दा आगर लच्किन्छ अन्त । खै हाम्रा मेहरारु (स्वास्नी) हरू ता लच्निनै जान्दैनन् अन्त । सिण्टेक्सजस्तो कम्मर कसरी लच्काओस् पनि । तर तिमेरका सिण्टेक्सजस्तो कम्मरवालीहरू पनि लचक्कै लच्केको देखेर जिरो फिगर पनि फेल होला-होलाजस्तो लागेको नि । साँच्चै ड्यान्स गर्नुमा चैं पहाड़ेहरूलाई कसैले तुजुक गर्न सक्दैन । पिकनिकमा पनि ड्यान्स, बिहे-बटुलमा पनि ड्यान्स, बर्थ-डे, भात-खुवाइमा पनि ड्यान्स ।” तपाईंको कुरा हण्ड्रेड पर्सेन्ट गुपचूपवाला भैया । के मा हामी नाच्दैनौं र पहिले भन्नु न त्यो । कुनै दिन मरौ-परौमा पनि डान्स देख्नुहुनेछ हजूरले ।

तपाईंलाई बताउँ मेरो हजूर, हाम्रो जनसभामा हाम्राहरूभन्दा पनि तपाईहरूकै मान्छे बर्‍याम आएर उभिदिन्छन् । हाम्रा नेताहरू अन्य जातिले भीड़ पारेको देखेर मक्ख र पक्क पर्छन् । तर तपाईं नढाँटी भन्नोस् ता… मेरो हजूर । तपाईंका बिरादरीहरू साँच्चै नै हाम्रो जनसभामा हाम्रा नेताहरूको भाषण सुन्न नै आउँछन् र ! होइन नि मेरो हजूर । उनीहरू ता हामीहरूले कम्मर मर्काइ मर्काइ गति न पति भएको मात्र हेर्न आउँछन् । हाम्रो डान्सले नै हाम्रो जनसभालाई बचाएको जस्तो लाग्छ । भाषण सुन्न नआए पनि हाम्रो डान्स मात्र हेरेर इन्जोई गर्न आउने तमाम् भैयाहरूलाई हामी डान्स पार्टीको स्वीट लभ ।

मेरा जान, फेरि पनि जुलूस कहिले हुने हो थाहा छैन । तर मलाई हाम्रा नेताहरूले यस्तो जनसभा कम्ति पनि हप्तैपिछे गरिदिउन् भन्ने लाग्छ । किन भन्नोस् ता ! य़सरी जनसभा भइदिँदा कम्तिको पनि हजूरसित भेट्ने चान्स ता हुन्छ । भन्नु उसो होइन हाम्रो जनसभाले नै हाम्रो डान्सलाई अक्सीजन प्रदान गरेको छ । हामीलाई पनि यसरी प्री स्टाइलमा कम्मर मर्काइ मर्काइ नाच्ने सुनौलो मौका दिएको छ ।

अरु के लेखुँ मेरो हजूर (?) हँसियाले आफूतिर तान्छ । यसैले अब यो लभ लेटर यहीँ समाप्त गर्छु । यो लभ लेटर ग्वालनी दिदीको हातमा पठाएकी छु । उसलाई चार-पाँचवटा गुपचूप ख्वाइदिनुहोस् ल । खुसी हुन्छिन् नि । ग्वालनी दिदीले तित्तिरीको झोल कम्ति ता मन पराउँदिनन् । तर त्तितिरीको झोलमा तपाईंको कालो न कालो हातमा अस्ति मैले ल्य़ाइदिएकी ग्लोभ्स लगाएर मात्र हात हाल्नोला । दिदी कस्तो घिनाउँछिन् पो ता । लभ लेटर लिएर आउँदा तपाईंले गुपचूप ख्वाउनुभयो भने दिदी खुसी हुन्छिन् नि । र लभ लेटर बोकेर आउँछिन् । म पनि ता यहाँ दिदीलाई पाँचवटा गुटखा किनिदिन्छु ।

तर हेर्नोस्, लभ लेटर बोक्ने ग्वालनी दिदीलाई चैँ लभ लेटर नलेख्नोस् नि । तपाईको ता ठेगान छैन नि ।

हस्, आज इतिमै । जवाब छिट्टै पठाउनोस् ल ।

हजूरको मुटुको सिरानमा सुत्न चाहने
…….

०००
सिलगढ़ी, (भारत)
प्रकाशोन्मुख पत्रात्मक हास्यव्यङ्ग्य निबन्ध ‘लभ लेटर’-बाट