नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

तीर्थराज अधिकारी :

नेपाल फर्किन भन्दा केही दिन अगाडि एकजोर सुट किन्नु पर्‍यो भन्ठानेर अमेरिकाका विभिन्न डिपार्टमेन्टल स्टोर चहारेँ । आफूलाई राम्रो लागेको चाहीँ छानेर ड्रेसिङ् रूममा गएर लगायो मिल्दै मिल्दैन । कोटको बाहुला मिले टाँक लाउन मिल्दैन, टाँक लाउन मिले बाहुला लामो हुन्छ । पाइण्टको त कुरै नगरौँ । कम्मर मिले भुइँमा एक फिट लत्रिन्छ । वाक्क लाग्यो, नेपालमै नापी नापी किन नसिलाउने ? जतासुकै चिनेका टेलर मास्टर छँदैछन् ।

दसैँ अगाडि सिलाउनै पर्‍यो न । चिनेकै कपडा पसलमा गएँ । स्तर वृद्धि गरेका रहेछन् पसलको । अमेरिकाबाट आउनु भएको लवस्तरो कपडा त हुनु भएन भनेर फटाफट सुटको कपडा नापेर पास्टिकको झोलामा राखि दिएँ ।
पुग्ला नि कपडा त ?

किन नपुग्नु चाहिने भन्दा बढि दिएको छु ।
(मनमनै, किन दिँदैनथ्यौ ? तिमीलाई चाहिएको पैसा न हो ?

सरासर टेलर मास्टरको लाइनमा पुगेँ ।
नमस्कार ! कहिले फर्किनु भो अमेरिकाबाट ? के सेवा गरौँ ?

दुई तीन दिन भयो आएको । एकजोर सुट सिलाउँ कि भनेर ।

खै हेरूँ त (कपडा नाप्तै) ल बा ! कपडा पुग्दैन त सुट सिउन ।
के गर्ने होला त खै ? अन्त हेर्नुस्न ।

(अर्को टेलर मास्टर कहाँ)
कहिलेसम्ममा चाहिने होला ?

सकेसम्म छिटो, दसैँको बेला छ ।

फूलपातीको अघिल्लो दिन आउनु होला ।

भनेकै समयमा पुगेँ। सुट तयार रहेछ । यसो कोल्टोमा गएर लगाएँ । भने जस्तै भएछ । मनमनै खुसी लाग्यो । कति दिऊँ मास्टर ?

पैसा झिक्दै थिएँ टेलर मास्टरको सानो छोरो कराउँदै आयो ‘मेरो जस्तै सुट ।’
नभन्दै उसले लगाएको सुटको र मेरो सुटको कपडा एउटै थियो । केही नबोली म बाटो लागेँ ।

पहिलो टेलर मास्टरलाई भेटेर रिसाउँदै भनेँ ।
‘तिमीले त पुग्दैन भनेका थियौ, पल्लो टेलर मास्टरले मेरो सुटको बढी कपडाले आफ्नो पाँच वर्षे छोरालाई पनि सुट सिलाई दिएछन् ।’

उनले झोक्किएर भने ‘मेरो छोरा त नौ वर्षको छ नि त ।’

०००

पोखरा- १०, हाल संयुक्त राज्य अमेरिका