नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

मुक्तिनाथ शर्मा  :

प्रभात भ्रमणमा थिएँ म मिश्रमामा सरासर मतिरै आउनुभाे । सदाझैं विशेष कुरा गर्ने सुरमा थिएँ म । मलाई देख्नासाथ हाँस्न पाे थाल्नुभाे मामा त । हुन त बेसारे मामा त ठहरे मलाई देख्नासाथ हाँस्ने बानी उहाँकाे ।

आज त झन विशेष छ जस्ताे लाग्याे । म पनि पहिले त बिनाकारण हाँसें । के छ त नि मामा ! भनेर बाेल्न मात्र के खाेजेकाे थिएँ जबाफ नदिई फेरि हाँस्दै हातकाे सानू पाेकाे देखाउनुभाे मामाले ।

मैले पाेकाे आफ्नै हातले समातें । खाेस्छ कि जस्ताे लागेछ मामालाई पाेकाे आँफैतिर तान्दै भन्नुभाे बेइजत नगर्नाेस्र बाबू !

म झन हेर्न आतुर भएँ । पाेकाे खाेलेर हेरेकाे त त्यहाँ करीव एक पाउ जति मासु रहेछ । मैले मासु हेरेपछि मामा झनै लज्जित हुन थाल्नुभाे । कारण के रहेछ जिज्ञाशा जाग्याे । अनि त मामाले नै रहस्य खाेल्नुभाे ।

मिश्रमामा माम्साहारी तर माइजू माछा मासुकाे कट्टर बिराेधी पर्नु भएछ । माछा मासु नखान भन्ने रे मामालाई पनि । मामा नमान्ने । माइजूले एउटा अकक्ल अज्माउनु भएछ ।

मामाले टाउकाकाे मासु खाँदा टाउकाे दुख्याे भनेर सुत्ने कराउने, खुट्टाकाे मासु खाएका बखत ऐया नि ऐया खुट्टा दुख्याे । तपाइँले खसीकाे खुट्टाकाे मासु खाएकाले मेराे खुट्टाे दुखेकाे हाे भन्ने भित्री मासु खाँदा पेट दुख्याे भन्ने हैरानै पार्ने काम भएछ ।

त्यसैले आज विशेष अक्कल लडाउनुभएकाे रहेछ । आज त खसीकाे राजखानी ल्याउनुभएकाे रहेछ ।

मामाका याे अक्कल सुनाएपछि चाहिँ हामी दुवैजना पेट मिचि मिचि हाँस्याैं । कारण माइजूकाे राजखानी नै छैन । अब के दुखाेस् त ?

०००
नयाँ वानेश्वर, काठमाडाैं