नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

घुच्चुक र घाँटी एक सिक्काको दुई पाटा मानिन्छ । घाँटी हरेक प्राणीसँग सुरक्षित हुन्छ । यसलाई प्राणीको इनर्जी पैठारी गर्ने प्रमुख नाका मानिन्छ । हिरोहिरोनीहरू एक अर्काको घाँटीमा घाँटी जोडेर खाँटी माया पे्रमको वर्षा गराइरहेका हुन्छन् । खुट्टा घुँडा जोडेर भन्दा गले लागेर नै माया पिरतीको ऐँचो पैँचो गर्ने परम्पराको थालनीको श्रेय पश्चिमा देशहरूलाई जान्छ । पूर्वीय सभ्यतामा घाँटी जुधाउनु खाँटी असभ्यपन मानिन्छ । गाई, बाख्रा, भैँसी, सुँगुर, घोडा, बिरालो, बाघ, भालु, भेडा, हरिण, मुसा, सानोभन्दा सानो प्राणीलाई पनि भगवानले घाँटीको व्यवस्था गरिदिएको हुन्छ ।

आ-आफ्नो जिउज्यान अनुसारको १ थान घाँटी मान्छेले पनि पाएका हुन्छन् । हेर्दा नराम्रो अस्वभाविक लागेपनि घाँटीको महत्व र महिमा अपरम्पार छ । तैपनि गँगटोलाई घाँटी नपुगेको देख्दा भगवानले चाहे भने डाइरेक्ट छातीमा सबैकुरा अटाईदिन पनि सक्छन् । जेहोस् मौजुदा अवस्थामा अब उखानलाई पनि परिमार्जन गर्नै पर्ने महसुस भएको छ । त्यसैले म भन्छु अब छाती हेरेर हाड निल्नु पर्छ । ह्याकुलो खुकुलो छ भने हाड आफसे आफ निलिन्छ ।

घाँटी हेरी हाड निल्नु भन्ने नेपाली उखानले पृथ्वीवासी सबैलाई समेटेको छ । नसमेटिए हाड अड्किएर ऐया ! आथ्था ! भन्दै रुन्चे हाँसो हास्छन् । आफ्नो घाँटीको घनत्व कत्रो छ र कत्रा कत्रा हाड वा पहाड निल्न सकिन्छ कि सकिँदैन भन्ने कुराको हेक्का राखेन भने घाँटीमा हाडको पासो लागेर पहाड जत्रो समस्या आइलाग्न सक्छ । त्यसैले त हाम्रो साझा उखानले भन्ने गर्छ ‘घाँटी हेरी हाड निल्नु’ । जुन काम कुरा आफूले गर्न, पार लगाउन सकिदैन भने त्यसतर्फ बल गर्नु बेकार हुन्छ । पटक-पटक बल गरे सकिन्छ, सफल भइन्छ भन्नु होला तर हाड र घाँटीको मामलामा त्यो प्रयास निरर्थक हुन्छ । विचार गरेर घाँटीको घनत्वको ख्याल गरेर नै हाड निल्ने प्रयास गर्नुपर्छ । अन्यथा सानो हाडको कारण आफ्नै निजी किल्किलेमा पहाड सिर्जना हुन पनि सक्छ ।

प्राणीको शरीर अनुसारको घाँटी मौजुदा रहेको हुन्छ । ऊँटको लम्बेतान घाँटीमा जलाशयको मौजाद राखेर धेरै समय त्यही पानीले गर्जो टारिरहेको हुन्छ । हाँसको घाँटी लामो भएको हुनाले पोखरीका माछा समात्न औधी सिपालु मानिन्छन् । कुखुराको घाँटी छोटो भइदिनाले त्यसले फट्याङ्ग्रो भन्दा ठूलो कुरा समात्न सक्दैन । त्यस्तै छोटो घाँटीवाले परेवा मान्छेको घरमा गाह्रो नमानी चारो कुरी रहेको हुन्छ । गाई, भैँसी, सुँगुर, घोडा, बिरालो, बाघ, भालु, भेडो, हरिण, उडुस, उपियाँ, जुम्रा, किर्ना, डाँठ, झिँगा, मच्छड, माउसुली आदि अनेक किसिमका प्राणी ज्यान अनुसारको १ थान घाँटीले वेष्ठित भएका हुन्छन् । हेर्दा छिनेको अस्वभाविक लागेपनि घाँटीले प्राणीलाई बिर्सी नसक्नुको गुण लगाएको हुन्छ ।

कतिपय अभागी घाँटीहरु काल टार्न सक्दैनन् र अकालमा रेटिनु, काटिनु, सेरिन डोरीमा लट्किएर वा हाड नै अड्किएर किन नहोस् सिङ्गो ज्यानसँगै सती जान्छन् । कतिपय भाग्यमानी घाँटीहरू हरदम पहेलो धातु र नरम सातुमा डुबुल्की मारिरहेका हुन्छन् । त्यस्तै रङ्गी विरङ्गी फूल, माला, खादा, जन्तर र जाइजुही, चमेली फूलले सिङ्गारिरहेका हुन्छन् । किलाका किला सुकिला मालाहरु नेताको घाँटीमा लड्काउँदा नेताहरू आफ्नो तौल बढेको आभासमा नाम्ले परेको बोको झैँ गजक्क फुलेर बसेका हुन्छन् । ठूलो ठूलो भाग, मिठो, मसिनो, नरमकरम तिनै भाग्यमानी घाँटीको बाटो भएर गुज्रिन्छन् । मिठो मिठो बात, बास्मती भात तिनै घाँटीको मद्दतले निल्ने ओकल्ने गरिन्छ । घाँटी नरमकरम मिठो चिल्लो छ भने पदप्रतिष्ठाको पहिलो हकदार त्यही घाँटी हुन्छ । त्यसैले चिल्लो चाप्लो मिठो मसिनो नरमकरम ओकल्ने घाँटीहरु दलका खाटी बफादार, पहरेदार मानिन्छन् र नै उच्च ओहदामा घाँटी तन्काएर खाँटी इमान्दार बन्दै उग्राइरहेका हुन्छन् ।

भावी पुस्ताहरुलाई नेपालमा कुनै समय नक्कली भुटानी शरणार्थी काण्ड भएको थियो र त्यो कसरी भयो भन्ने कुरा घाँटी जोडेर नै भएको थियो भनेर जानकारी गराउनु पर्छ । नेपालका उपप्रधानमन्त्री, गृहमन्त्री, पाँच पटक प्रधानमन्त्री पड्काइसकेका ठूला नेताकी श्रीमती, गृहमन्त्रीको श्रीमती, भुटानी शरणार्थीका नेता लगायतले घाँटीमा घाँटी जोडेर खाँटी आम्दानी गरेको तीन करोड नेपाली जनताले चाल पाए । ठूला ठूला भ्रष्टाचार र क्विन्टलका क्विन्टल सुन भित्र्याउने भनेकै घाँटीमा घाँटी जोडेर खाँटी नेताहरूबाट मात्रै सम्भव हुन्छ भन्ने कुरा हामीले भावी सन्ततिलाई जानकारी गराउनुपर्छ । यसरी नै बिस्तारै हक हस्तान्तरण गर्दै जानुपर्छ ।

त्यस्तै ललिता निवास, वाइडबडी न्यारोबडी जहाज काण्ड, सत्र हजार दुई जना नेपालीको हत्या माओवादीले विचरा घाँटीमा घाँटी जोडेर नै सम्भव भएको हो । अनि अपराधीहरू अपराध गर्नुपर्‍यो भने हात, खुट्टा, कम्मर निमोठ्दैनन् र मिलेसम्म हातले खामेसम्म घाँटी निमोठ्नु नै उत्तम ठान्छन् । अहिले कतिपय नेताहरू क्रिश्चियन बनेर हिन्दु धर्मको घाँटी निमोठी रहेका छन् भने कोही भाषा विज्ञ बनेर नेपाली भाषाको घाँटी अठ्याइरहेका छन् । कतिपय नेताहरू डलरलाई घाँटीमा छिराउने प्रलोभनमा परेर सिङ्गो नेपालकै घाँटी निमोठ्न उद्यत भएको देख्दा विरहले तिनका कुकर्म हेरौँ हेरौँ भन्दा पनि आफ्नै घाँटी सेरौँ सेरौँ लागिरहन्छ ।