नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

मुक्तिनाथ शर्मा :

मेरा भाइका मामा ससुराका मितको भदा नाता पर्ने एकजना सज्जन सांसद रहेछन् । सांसदमा पनि चानचुने हो र ? प्रतिनिधिसभाकै सदस्य । हालै सानो जम्बु मन्त्रिमण्डल हुँदा पनि उनको नाम मन्त्रीको सूचीमा नपरेपछि तीनमुर्छा खाएर ढोका थुनी भित्र पसेछन् । यता-उताबाट फोन आउँदा फोन उठाउनु त कहाँ-कहाँ, घरकाले भन्दा रहेछन्- “माननीयज्यू त हुनुहुन्न रे !” एकजनाले त सोधेछन्- “हुनुहुन्न रे भन्या कसले ?” सजिलै जवाफ गएछ- “उहाँले नै भनेको । हुनुहुन्न भनिदिनु भन्नुभयो र ढोका थुनिहाल्नुभयो । कुरा बुझियो । सोध्ने व्यक्ति सांसदको घरैमा पुगे ।

यति ठूलो एकचालीस सदस्यीय मन्त्रिमण्डल हुँदा पनि तपाईंजस्ता इमानदार सांसद मन्त्री नभएको देखेर खप्नै नसकेको हुँदा हानिएर यहीँ आएको । यस्तो नि हुन सक्छ ? के सोचेको उहाँहरूले ? यस्ता यस्ता प्रश्नमाथि प्रश्न हुँदा संसद महोदयको घाउमा नूनचुक छर्केजस्तो भयो । यस्तैमा श्रीमती माननीय  रुँदा-रुँदा गेडी सुनिएजस्ता आँखा लिएर त्यहीँ आउनुभयो । आगन्तुकलाई आफ्ना हितैषीजस्तो मानेर श्रीमती माननीयज्यूको पुराण शुरु भयो- “हेर्नुहोस् न हजुर ! माननीय हुँदा भएको चुनाव खर्च उठाउनै सकिएको छैन । सांसदको चोखो तलबबाट त्यो खर्च भरताल हुने कुरै भएन । एउटा पजेरो सुविधा लिन पाइएको अलिकति उठ्ने थियो । बजियाहरूले त्यो काटे । सांसद विकास कोषबाट -अलि झिक्ने गरेको, अहिले त्यसको भरै छैन । सरकार गिराउने र बनाउने खेल नभएको धेरै भयो । अब मन्त्री पनि नभएपछि परेन बिल्लीबाठ ?”

श्रीमती माननीयको भाषण भनौँ वा विलौना सायद सकिएको थिएन । माननीयज्यू अलिकति रिसाएको मुड बनाएर प्रस्तुत हुनुहुँदै भन्नुभयो- “उसले नदिएको हो र ? म नगएको पो त । हेर्नुहोस् मित्र, त्यस्तो मन्त्रिमण्डलमा म किन जाने ?” जवाफ त आउनेवाला थिएन । तसर्थ उहाँले फेरि थप्नुभयो- “एक त यो मन्त्रिमण्डल धेरै टिक्दै टिक्दैन । यो प्रधानमन्त्रीसँग न पार्टी सभापति खुसी छन्, न पार्टी महामन्त्री । न राजा खुसी छन्, न भूमिगत नेकपा माओवादीका नेता । न अदालतका न्यायाधीश खुसी छन्, न प्रतिपक्षका नेता । न गरिब-गुरुवाले क्रान्तिकारी भूमिसुधार योजनाबाट सिन्को भाँचिन्छ भनेर पत्याएका छन्, न महिला हकहित भयो भनेर महिला खुत्ती छन् । न त जनजातिकै समर्थन र सहयोग पाउँछ यो मन्त्रिमण्डलले । यो मन्त्रिमण्डल त विदेशीको इशारामा नाच्ने मन्त्रिमण्डल हो, बुझ्नुभयो ?”

त्यहाँ कसैले जवाफ दिएन । बरू श्रीमती माननीय पड्कनुभयो- “अरु कुरा मलाई केही चाहिएको होइन । यो मन्त्रिमण्डललाई कसैले सघाउन् वा नसघाउन्, त्यो के मतलव ? मलाई त मन्त्रानी भएर चिल्लो कारमा सललल हुइँकिनु थियो । त्यही कारमा दशैँलाई चाहिने सामान हालेर ल्याउनु थियो । घरमा कार पुग्नासाथ सैनिक पोशाकको नौजवानले फूर्तिसाथ सलाम ठोकेर सामान ओसारेको हेर्न मन थियो । मेरा इस्टमित्र आउँदा मन्त्रीजी हुनुहुन्छ भनेर बाहिरैबाट सोधी हाम्रो अनुमति लिएर आई ‘दर्शन मन्त्रानीज्यू भनेको हेर्नुपरेको थियो । आफ्ना भाइभतिजा आदिलाई राम्रा राम्रा संस्थान तथा बैङ्कहरूमा हुल्नु थियो । निर्वाचन खर्च उठाएर अमेरिकाको बैंकमा पैसा पठाउनु थियो । काठमाडौंमा भव्य महल बनाउनु थियो । अरु के-के थियो-थियो तर सपना सबै लग्यो हुरीले ।”

श्रीमती माननीयको धाराप्रवाह सकिएको थिएन । माननीयज्यूले मुटुको गाँठो कसेझैँ गरेर भन्नुभयो- “भइगो, मन्त्री भएको भए पनि त्यति सजिलो थिएन । एक त यो मन्त्रिमण्डल नै कति चल्ला र ? फेरि वर्तमान प्रधानमन्त्रीसँग काम गर्न पनि सजिलो छँदै छैन किनभने पहिलेको पजेरोजस्तै यसपटक हवाइजहाज काण्ड मच्चाउनैपर्ला । कुन्नि काेजातिजीजस्तै हुनुपर्ला भन्ने डर । फेरि माओवादीका जनसेनाजस्तै हुलका हुल मन्त्री हुँदा न भनेजस्तै कमाउन पाइन्छ, न इज्जत हुन्छ । तसर्थ किन मन्त्री हुने ?”

माननीयजीको वक्तव्य सिद्धिएकै थिएन, श्रीमती माननीयज्यू उग्रचण्डीजस्ती भएर प्रस्तुत हुनुभएछ । मन्त्री हुन नपाएका माननीयलाई भेट्न आएका साथी सुइँकुच्चा ठोके रे !

०००
काठमाडौं