नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

डा. छायादत्त न्यौपाने :

अचेल रमाइलो बढिरहेको छ । म आफै पनि रमाइलोमै रल्लिएको छु । रल्लिनुको मजा बेग्लै छ । रल्लिनेले गल्ती गरे पनि गल्ती मानिँदैन भन्ने मर्म थाहा पाएपछि त झन् रल्याइको रौनकै विशेष भाछ । रल्लिनेले काम नगरे पनि फरक पर्दैन । रल्याइमा कर्तव्यको कानुन नलाग्नेरहेछ । कानुन बढी नै सक्रिय भयो भनेसरि भने पुग्ने । ख्याल गर्नु है तपाईं पनि कानुनी शासनको झन्झटमा पर्नुहोला । त्योभन्दा पहिला रल्याइ सङ्गठनको सदस्य बनिहाल्नुहोला । कतै कर्तव्यबोधले कानुनी उपचार गर्छु भन्दै अख्तियारको कार्यालयमा पुर्‍याउला । त्यहाँ पुगेपछि क्षमा गर्नुहोला भनेर गल्तीले पनि नभन्नु, जसरी पनि अभ्यास गर्नुहोला सरि भन्ने । हो जति सक्नुहुन्छ अरु अरु भाषाका शब्द ठोस्नुहोला । कतै शुद्धसित नेपाली भाषा- नेपालीका भाषा बोल्न थाल्नुभो भने मान्नुस् तपाईं भर्खर गाउँबाट ओर्लेको मान्छे । तपाईंलाई कानुनले चिन्दैन र न्यायले तपाईंसँग भएका प्रमाण खोज्दैन र मान्दैन पनि । उसले त अरु भाषा रुचाउँछ, ऊ विदेशी भाषामैत्री व्यवहार गर्छ । के ? नेपालमा नेपाली भाषाले न्याय पाउँदैन , कानुनले चिन्दैन ? यो तपाईंको कुरा शासन व्यवस्थाको होइन ।

महाशय अचम्म मान्नुपर्ने छैन । यहाँको भाषा मात्र प्रभावित छैन, व्यवस्थापिका, कार्यपालिका, न्यायालय त विदेशमैत्री छन् । भाषा जाबो के ठुलो कुरा ! तपाईं साँच्चै अनविज्ञ हो र हाम्रा अगुवा प्रवृत्तिबाट ! यी अगुवा देशको स्वाधीनता बचाउन र जनताको आवश्यकता पूरा गर्न होइन वैयक्तिक स्वार्थसिद्धिमा व्यस्त छन् । सत्ता शक्ति पाउने भएपछि माटो, इतिहास, राष्ट्रिय स्वाभिमान सबै सबैको एकै साथ तिलाञ्जली दिन्छन् । यसमा उनीहरूलाई अलिकति पनि सङ्कोच छैन । लाज लाग्दैन । यस्तो अवसरको उपयोगका लागि त यी पदीय मर्यादा र कूटनैतिक मान्यता भर्सेलामा छाडेर भतेर लाउँछन् ।

यहाँ अन्तर्राष्ट्रिय प्रचलन ऐतिहासिक परम्पराको हेक्का राखिदैन राखिन्छ त कति दिन, महिना सत्तारोहण हुन्छ ? यस विषयमा मात्र खुब चासो रहिरहन्छ । तपाईं दैनिक कार्यसूची हेर्नुहुन्छ भने बिहान उठेपछि कति ठाउँमा उद्घाटन छ, कहाँ के भाषण दिने ? निजी सचिवसँग सुन्ने हो । साँझ भाषण गरिरहँदा कति ताली बज्यो, लाइक कमेन्ट कति आयो भनेर गणना गर्ने हो । यसबाहेक कति ठाउँबाट कति कति कमिसन आयो ? कसले के पाहुर ल्यायो भनेर जाँचपड्ताल गर्ने हो । पारिवारिक सरसल्लाह यसै विषयमा हुन्छ । देशको अवस्था के छ ? विदेश नीति कस्तो छ ? हुनुपर्ने कस्तो हो ? राजनीतिक पार्टी जसको जे भए पनि विदेश नीति एउटै र बलियो हुनुपर्ने यस्तो नीतिगत र कमिसन नआउने विषयमा दिमाग खर्च गर्ने त्रुटिपूणर् कार्य अगुवाबाट हुँदैन, भएको छैन । यो त तपाईं हामीले चिया पसलमा दिने गफ हो । यसबाहेक देशमैत्री कर्म अहिलेसम्म भएको छैन । कतै भएको उदाहरण भए जानकारी पाऊँ ।

चुनावी भाषणमा बाहेक अगुवाले देशको सेवा गर्ने र जनताको घरदैलोमा पुग्ने त सत्ताबाहिर हुँदा हो । यसमा पनि खानपिनको सम्बन्ध छ तर सत्ताले टेरेन भने गरिबका सन्तान पिटाउएर विपक्षीको अभिनय गर्ने साँझ सँगसँगै भोजमा सरिक हुने यही हो पछिल्लो समयको खानदानी परम्परा र अगुवा कार्यनीति ।

पहिला एक राजा अहिले अनन्त राजा,गाउँ गाउँमा राजा । राजाहरूको भिड छ भागबिलो लाग्छ । पक्ष- विपक्ष त भाग ठुलो पार्ने दाउ हो । सत्ताले ठुलो विपक्षीको अलिक सानो तर भाग नलागे त गरिब जनताका छोराछोरी सडकमा उतार्ने डण्डा बर्साउने । जति धेरै गरिबका सन्तान कुटिन्छन् उत्ति ठुलो भाग लाग्छ । यो हो राजनीतिक काइदा नेताले पाउने फाइदा र जनतालाई महङ्गीको स्वाद !

भाषण कला भएपछि राजनीतिले खुवाउँछ । सत्तामा पुग्नुपर्छ दुवै हातले खाइन्छ । मजाले खाइन्छ । नजिक भएर खानपिन सूत्र थाहा पाउनेलाई अलिअलि चटाउन बिर्सनुभएन । प्रतिरक्षा तिनै चटुवाले गर्छन् । यी विधिविधान ख्याल रहे जनताजनार्दन साथमा हुन्छन् भागबिलो हातमा पर्छ अनि त टिकट लिन कोटि प्रणाम, चुनाव जित्न भोजभतेरमा रोपेको करोडौं खर्च सहजै उम्रन्छ कहाँ उम्रन्छ मात्रै मजाले झाँगिन्छ । यही हो ढुक्क हुने सूत्र, भर्पर्दो आयस्रोत । जय जनता !

०००
काठमाडौं