नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

शेषराज भट्टराई :

पार्टी व्यक्ति व्यक्ति मिलेर बनेको संस्था हो । सहकारी संस्था जस्तै धनको भकारी भर्न यो जुको पार्टी निरन्तर सक्रिय छ । आफ्नो पार्टी नभए त देरी चल्दैन कि के गर्ने गहन भ्रम छ यस पार्टीमा । हुन पनि हो पाटी बिनाको देश यो लोकमा यस मर्त्यमण्डलमा कहाँ छ र ? त्यसैले पार्टी स्वतन्त्रताको जननी । अबका नयाँ पुस्ताले डेमोक्रेसीको रसास्वादन गर्न नपाए कचिङ्गल सिर्जना गर्न सक्छन् । कचिङ्गल साम्य भएन भने आन्दोलनको रूप लिन्छ फलत अन्तमा आन्दोलनले दिने भनेकै प्रजातन्त्र । यही प्रजातन्त्रमा पार्टी हुर्किने र फर्किने चलन चलेको निकै भयो । देशमा नाना भाँतीका पार्टीको ताँती लाग्नु स्वतन्त्रताका लागि आवश्यक मानिन्छ । मनोकाङ्क्षा परिपूर्तिका लागि देश विकास खातिर यस देशमा पछिल्लो पटक दर्ता हुनआएको जल्दोबल्दो बरो र दरो पार्टीको नाम हो ‘जुको पार्टी’ । यस सन्दर्भमा नागरिक वर्गलाई, सचेत वर्गलाई सुसूचित पार्नु आफ्नो गाँठी कुरो ठानेको छु ।

निर्वाचन आयोगमा पछिल्लो पटक दर्ता भएको नम्बरी झण्डावाल, डण्डावाल पार्टीको नाम हो ‘जुको पार्टी’ । सुको कमाउन, गाँठवालेलाई समाउन अति सिपालु यस पार्टीले आम नागरिकहरू माझमा लोकप्रिय बन्न धन्न धन्न विभिन्न बितण्डाहरू मच्चाई राख्छ । कहिले बसमा बम बारुद पड्काएर मान्छेलाई च्यातचुत पारेर सिध्याउँछ भने कहिले रणबहादुर बम जस्ता न्यायाधीशमाथि गोली बर्साएर मानवीय प्राण र कानुनलाई मुठीमा राख्छ । एउटा न्यायाधीशको प्राण मुठीमा राखेपछि अन्य न्यायाधीशहरूको सातो जाओस् शरण पर्न आओस् तर्सिऊन् र न्यायको जिम्मा जुको पार्टीमा सरोस् भनेर नमज्जाले तर्साउने काम हुन्छ । पर्चा पम्प्लेट छरिन्छ । अनि न्यायपालिकाको अपहेलना गरेको छैन भनेर जुको पार्टी डरले लुगलुग कामिरहेको न्यायपालिकामा सम्मानको च्याङ्लो अतिरञ्जित नाटक मञ्चन गर्न पुग्छ । आफ्नै सभामा यसो सुपारी बम पड्काए झै पनि गर्छ र न्यायमूर्तिको हल्लिएको मुटुलाई थुमथुम्याउन कारवाहीको राग उराल्छ । बेतोडले जनहितकारी अनकरणीय सिपयुक्त, सङ्गतयोग्य कुरा सारा जनतामा समायोजन लायक निर्णय लिन/दिन खप्पिस छ जुको पार्टी’ ।

निर्वाचन आयोगमा दर्ता हुँदा नानाभाँतीका कागजपत्रहरू जुटाउन समस्या पर्दा जुको पाटीले अन्य तमाम काम कुराहरू पन्छाएर सुको अघि सार्दै आफू अघि बढ्ने गर्छ । छिसिक्क केही पर्‍यो कि अनुदानको सुको देखाई हाल्ने ‘जुको पार्टी’ नयाँ जड्गबहादुर शैलीमा सर्वहारा वर्गको हितमा मन्टो टेकी मर्नै खोज्छ । चुनावताका जनहितकारी नारा लगाउँदै निम्नवर्गीय जनता सोझा निमुखालाई खुवाउनदेखि चुठाउनसम्म आफैले गरिदिने अक्षय नाता लगाउँदै सारालाई उचाल्छ । कर्तव्य पूरा गर्ने अन्तिम घडीमा संविधान सभालाई जस्तै मध्येरातमा पछार्छ/ मार्छ । अनि भ्यागुताको जीवनचक्र पुन दोहोरिन्छ । भ्यागुतो जति उफ्रिए पनि कान्ला मुनिको मुनि । यस्तै छ जुको पार्टीको जुनी । गोहीको तालमा रुने । चुस्ने चुस्ने भित्रभित्र घुस्ने ।

जुको पार्टीको अर्को विशेषता भनेको जता पनि फर्किन सक्नु । यसको पूर्ण कदमा हाडको हद न्यूनाती न्यून हुन्छ र त यो जता पनि बटारिन्छ । जस पूर्ण काम  नसक्ने चालढाल देखेर अरू मानव तर्किन खोजे पनि यो फर्किन छोड्दैन । सोझो सिधा मान्छे देख्यो कि लम्केर आफ्नो बनाउन खोजी हाल्छ, ठुँगी हाल्छ, ठगी हाल्छ । नभै नहुनी मायाको जातै बैगुनी ।

केही नपाउँदा लम्पट छालाले मात्र पनि जीवित रहने र पाएमा चुस्त चुस्दा अरूले छि छि भन्छन् कि भन्ने भेउ हेक्का पनि नराखी बिछट्टले सल्बलाउँछ । जीव असल खराब जस्तोसुकै भए पनि चुस्ने र घुस्ने पृथक स्वभावका कारण जुको पार्टीको मरण या पलायनपन सदा सन्देहपूर्ण रहन्छ । ठाउँ कुठाउँ चुसी हाल्ने छुद्राचरणबाट हरेक संवेदनशील जीवहरू अव्यक्त वेदना पचाएर बस्न विवश छन् । न यसलाई ड्याम्म ड्याम्म पिटेर स्वाद लिन सकिन्छ । पिटिनेले ऐया भने पो पिट्नेलाई स्वाद आउँछ । थेत्तरो ‘जुको पार्टी’ न देश चलाउन जान्दछ, न भनेकै मान्दछ, यसले आफूलाई के ठान्दछ हँ ?

ताने तन्किए जस्तो गर्ने, छोडे खुम्चिने कस्तो तरल स्वभावक सरल पार्टी हो यो ? आफ्नो धर्म, कर्म विशेषता, योगदानलाई ‘न भूतो भविष्यति’ ठान्ने यो पार्टीले आफू र आफ्नो जत्थालाई ज्यादै उच्चकोटीको ठान्छ । पछाडिको ढोकाबाट ढुङ्गाले हान्छ र मर्न लागेकोलाई अगाडि गएर नमस्कार गर्छ । शरण पर्छ र मौका पर्दा संविधान सभालाई जस्तै दागा धर्छ ।

यस्ता अतिचारी छुद्र पार्टीलाई उँदै गति उँदै मति भएकाले खुब रुचाउँछन् । यसमा समाहित हुन दुष्टात्माहरूले सदस्यता लिने गर्छन् । जुको पार्टीको नाम लिएर प्रजातन्त्रले ओतप्रोत यस देशमा नकाम गर्न छुट छ । त्यसैले हर्ताकर्ता बदल्ने, सज्जनलाई बिटुलो बनाउने, सुको माग्ने, नदिनेलाई झीरमा टाँग्ने, साेझासिधाको धरनासो समाउने, रमाउने । हातले, बातले, नभए लातले भए पनि ‘जुको पार्टी’ कठै बरा ! सुको सिहार्न हैरान छ । बरू हामी जनता के भद्रा हेरेर बस्ने । दिन प्रतिदिन चुनाव नजिकिँदो छ, त्यसैले ‘जुको पार्टी’ जस्तै सुको कमाउने, घाँटी समाउने, रमाउने एउटा पार्टी खोल्ने हैन त साथी ?

०००
२०६९ जेठ २६ गते, आदर्श समाज, राष्ट्रिय दैनिक – पोखरा
कहिले सासूको पालो, कहिले बुहारीको पालो’ (२०६९)