नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

सुरेशकुमार पाण्डे :

“सर नमस्ते”- वकिल पन्नु भित्र प्रवेश गर्दै भन्यो।

“नमस्ते व़किल साहिब स्वागत छ।”-मन्त्री भद्रकालीले स्वागत गर्दै बस्न इसारा गर्यो।

“सर ! हजुरले बोलाई पठाउँनुभएको रहेछ म कतै गएको थिएं। सुन्दा बित्तिकै तुरून्तै हाजिर भए।”- व़किल पन्नुले सफाइमा मुस्कुराउँदै भन्यो।

“हो हजुरसँग सल्लाह गर्ने एउटा काम आइपर्यो। त्यसैले फोन गर्नुभन्दा मेरो ड्राइबर उतैबाट आउँने भएकोले हजुरलाई बसालेरै ल्याए भनेको थिएँ। हजुर कतै जानुभएको रहिछ ।”-मन्त्री भद्रकाली पनि खिसिक्क हाँस्दै भन्यो।

” सर कस्तो काम आइपर्यो सरलाई आज्ञाँ बक्सियोस्।”-व़किलले मन्त्री तिर हेर्दै टाउको झुकायो।

“खास होइन ! हजुरलाई त थाहा छ अचेलका केटा केटीहरूको रमाउँने दिन, हाँस्ने खेल्ने र ठट्टा गर्ने दिन हुन्छ। हाम्रो छोरा पनि हँसिलो स्वभावको छ। केही गलती गरेहोला प्रहरीले छोपेछ। फोन गर्दा पनि छाडेन। चलान काटेपछि बल्ल मलाई जानकारी भयो।”- मन्त्री भद्रकालीले भन्यो।

“अब बाबु उतै हुनुहुन्छ ?”- व़किलले सोध्यो।
“हो हाम्रो बाबु उतै छ। एउटी केटी जाईलागेकी छ।”-मन्त्री भद्रकालीको अनुहारमा अचानक कालो बादल छायो। “चिन्ता नलिनुहोस् सर म छुँ नि।”-व़किलले सान्तवाना दिदैभन्यो।

“त्यसैले त हजुरलाई बोलाएको। बरू यी धाराहरूमा के कस्ता सजाय हुनसक्छन् ?”- उसले छोरालाई लागेका कानूनका धाराहरू देखाउँदै भन्यो।

“सर हजुरका लागि केही पनि छैनन् सबै धारा उलटपलट हुनसक्छन्।”- व़किलले मन्त्रीतिर हेर्दै मुख मिठायो।

“मन्त्री भद्रकालीले पाँचसयको एउटा गड्डी निकालेर व़किललाई थमायो।

०००
घोराही- १८, दाङ