नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

रामकुमार पण्डित :

ए हजुर । फलानो नाम मात्रैको कवि कुलपति भयो नि ! अनि नामै नसुनेको मान्छे उपकुलपति भयो । हजुर, यतिका चार दर्जन कृतिका स्रष्टाको चाहिँ खोइ नामोनिसान छैन । ”

मदनको कुरालाई साहित्यकार महोदयले सुनेको नसुनै गरे ।

मदनले फेरि बोल्यो –

कुलपति हुनलाई राजनीतिक दलको सदस्य हुनुपर्ने रहेछ । हजुरले पनि कुनै ठूलो दललाई समाउनुपर्यो । मान्छेहरू यसकै लागि दौडादौड गर्छन् हजुर ?

साहित्यकार महोदय फेरि पनि मौन रहे। उनी तठस्थ व्यक्ति हुन् भन्ने मदनलाई थाहा थियो। त्यसैले फेरि भन्यो-

“कुलपति नभए पनि प्राज्ञसम्म भए पनि राम्रो हुन्छ नि हजुर । गयो, मिटिङ गरे जस्तो गर्यो अनि आफ्नै कृति लेख्यो, छपायो, भत्ता पचायो । काइदा हुन्छ हजुर। राजनीतिक दलको सदस्यता नलिए पनि मोटो रकम घुस खुवायो भने त हुन्छ नि हजुर। म कुरो अगाडि बढाइदिऊँ ? अर्को पटकको मनोनयनमा पारिदिऊँ ?

अब त साहित्यकार महोदयले मुख नखोली सुखै पाएनन् । ऋषिको जस्तो मृदुवाणीमा भने- ‘शान्त मदन बाबु । तपाई मेरो अत्यन्त शुभचिन्तक हुनुहुन्छ । त्यसैले तपाईंले मेरो भलो चिताउनु हुन्छ । हेर्नोस् न, सबै त होइनन् तर धेरैजसोलाई अचेल त्यस्ता दौडमा सामेल हुन फुर्सतै फुर्सत हुन्छ । तिनले फुर्सदको सदुपयोग गरेका हुन् । जो खहरे खोला क्षणिक उर्लन्छन् । मलाई त्यसो गर्न फुर्सत छैन। अनि त्यसो गर्न शोभा पनि दिँदैन। आफ्नै वेगमा बगेकी कर्णाली नदीलाई खहरे उर्लने रहर हुँदैन ।

०००
देशको खोजी (२०७१)