नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

जनताको माया र विश्वास उसले पायो,
चुनाव जितेर स्याबास उसले पायो ।
जितेको भोलिपल्टदेखि,
खोला खोल्सी र वनपाखामा छ,
मतदातालाई पानी खुवाएर
जनताको आँखामा छ ।
ठेक्का र दलाली मासेर हातमा ठेला उठाउँदै,
कुर्सीमा होइन, हज्जारौं जनताको काखमा छ ।
औपचारिकताको खोल नओडीकन,
सधैं जनमन र लोकभाकामा छ ।
उसले बालुवा बेचेर खान दिएन,
अनाहक बजेट लान दिएन ।
यस्तो गरेपछि हर्क मुर्दावाद नभनेर के गर्ने त ?

उससँग दलको सदस्यता छैन,
ऊ कसैलाई लेबी तिर्दैन ।
जनताको करको पैसाले,
किनेको मोटर चढ्दिन भन्छ ।
जनताको म्यान्डेट वाहिर
एककदम अघि बढ्दिन भन्छ ।
एउटा महङ्गो टोपी र
एउटा कोट किनेको छैन अहिलेसम्म,
नगर छोडेर अन्यत्र भ्रमणमा
हिनेको छैन अहिलेसम्म ।
आसेपासे भर्ना गर्ने सुरसार गर्दैन,
योग्य मान्छेलाई काममा लगाउँछ ।
आफ्नी बुढीलाई भान्से राखेन,
आफ्नो सालोलाई पिए राखेन ।
यसो मिलाएर खाउँ भन्यो मान्दै मान्दैन,
साँझमा चियर्स गर्न जान्दै जान्दैन ।
हर्क कुनै मुखियाको छोरो होइन,
आइजी र सेनापतिको छोरो होइन ।
बिदेशमा बन्दुक बोकेर पेन्सन भएको
गाईप्राणी भुपू लाहुरेको छोरो,
यस्ता भूइँमान्छेलाई मुर्दावाद नभने
के सामन्तलाई मुर्दावाद भन्नु त गणतन्त्रमा ?

बेसुरमा डुल्नेलाई गिटी कुट्न सिकायो,
नसामा भु्ल्नेलाई रुख रोप्न सिकायो ।
धरानदेखि भेडेटारसम्म
काँक्राफर्र्सी रोप्छु भन्छ ।
फोहोलाई मोहोर बनाएर
सिङ्गो नगरलाई फलफूलले छोप्छु भन्छ ।
फुस्रेलाई रसिलो बनाउन थालिसक्यो,
सधै रुने सर्दूलाई हँसिलो बनाउन थालिसक्यो ।
उद्योग चलाउने रे, रोजगारी बढाउने रे ।
जनताको समस्या सुनेर भावुक हुन्छ,
अन्याय देखेर धुरुधुरु रुन्छ ।
संसारमा उसको पहिचान फैलियो,
धरान नगरको स्वाभिमान अग्लियो ।
जनताले सुख पाउने भो,
दलालले दुस्ख पाउने भो ।
यस्तो डढेलो खप्न कहाँ सकिन्छ गाँठे
हामी हिङ नभए नि हिङ बाँधेका पार्टीहरू पो ।
मुर्दावाद भनेर कुर्र्सीबाट तान्नुपर्छ,
ढुङ्गा, मुडा र हतियारले हान्नुपर्छ ।
नत्र धरानेले पानी खान पाउँछन्,
हाम्रो भोट माग्ने नारा सदाको लागि सकिन्छ ।

सहकारी त हामीले खोलेको,
हामीले चलाएको,
नाफा र ब्याज आउन्जेल खाने पनि हामी,
बढी ब्याज दरमा लगाउने पनि हामी,
डुबेपछि उपकोमा जानपर्छ भन्ने थाहा भइभइ
प्रमुखकामा आउने पनि हामी ।
यसमा उसको दोष छैन भन्ने त
हामी मुर्दावाद भन्नेलाई थाह छ,
यसमा हर्कले गर्ने कुरा पनि खास छैन भन्ने
यो पनि हामीलाई थाहा छ ।
तर के गर्नु हर्कलाई ढुङ्गा नहाने,
यसले धरान स्वर्ग बनाउने भो,
नगरको बजेटमा चलखेल गरेर बाँच्ने,
हामी झोलेको जीवन नर्क हुनेभो ।
त्यसकारण
मनमा बलेको आहारिसको आगो निभाउन,
हामी नगरको बोर्ड च्यात्छौँ, भित्तो भत्काउँछौँ
र जोडले भन्छौ– हर्क साम्पाङ– मुर्दावाद ।
किनकि हामी समृद्ध नेपालको पक्षधर हौँ ।

१८ साउन, २०७९
खाँदबारी