नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

मीनप्रसाद लामिछाने :

तिमी कुटे जस्तो गर्छौ, उनीहरू रोए जस्तो गर्छन्
तिमी घचेटे जस्तो गर्छौ, उनीहरू अलिक पर सर्छन्
यी सब तिमीहरूका देखावटी नाटक हुन्
हामीलाई सब थाहा छ
तिमीहरू मिलेर अवसरमा साझेदारी गर्छौ
आज एउटाले सात पुस्ता सुधार्छौ,
भोलि अर्कोले भुँडी भर्छौ
तिमी हाम्रा हात काट्छौ र चम्चाले खुवाउँछौ
दिउँसो कम्बल बाँड्छौ र राति घरमा आगो लगाउँछौ
तिम्रो भित्री अनुहारबाट अपरिचित
हामी आँखा चिम्लेर तिम्रो जय गाउँछौँ, र, त, दुख पाउँछौँ ।

तिमीलाई थाहा छ,
आफ्ना हातले खाने
र आफ्नै खुट्टाले हिँड्ने मान्छे
आफ्ना दिशा आफैँ तय गर्छ
तिम्रा इसारामा नाच्दैन
न तिम्रा आदेशमा बिनासित्ति मर्छ
त्यसैले,
तिमीहरू हामीलाई निरीह बनाई राख्न चाहन्छौ
किनकि निरीह मान्छेले अक्सर आफूलाई दास ठान्छ
नेतालाई भगवान् मान्छ र उसका हरेक कुरा सुन्छ
अनि तिनैलाई झुक्याउन र त्यस्तैमाथि शासन गर्न सजिलो हुन्छ ।

हाम्रा पुर्खा नालापानीमा लडे,
तिमीले कालापानी जोगाउन सकेनौ
फेरि पनि लाजै पचाएर,
राष्ट्रियताका कुरा गर्छौँ र सोझा जनताका
खोपडीमा नचाहिने के के कुरा भर्छौँ ।

बुद्धलाई भारतले उतै जन्माउन थालिसक्यो
कुनै दिन सीतालाई अयोध्यामै अन्माउन सक्छ ।
के तिमीलाई थाहा छैन ?
सुस्तामा उसका सिपाहीहरूले परेड खेल्दै गरेको कुरा
र दिनदिनै सीमास्तम्भ ढल्दै गरेको कुरा
तिमीलाई सब थाहा छ
राष्ट्रियताको ताल्चा साँचो कहाँ छ
घरमा ताला लगाएर साँचो छिमेकीलाई दिन्छौ
र मेरो घर सुरक्षित छ भन्दै हिँड्छौ
एक दिन तिमीलाई नै घोक्रेठ्याक लाउँदै
सत्ताबाट झार्छ अनि चिन्छौ ।

हामीलाई थाहा छ,
जब तिम्रो व्यवहार साक्षी बन्छ
र तिम्रा सिद्धान्तले काम गर्दैन
तिमी अलमलमा पर्छौ
अनि हाम्रो ध्यान अन्तै मोड्न
तिमी राष्ट्रियताका कुरा गर्छौ
तिम्रा लागि राष्ट्रियता त केवल साँध हो,
राजनीतिमा धार भर्ने
सोझा जनताको बलि दिएर
शक्ति प्राप्त गर्ने
केवल शक्ति प्राप्त गर्ने ।

०००
मैले जिउन जानिनँ (२०७८)