नेपाली हास्यव्यङ्ग्य अनलाइन पत्रिका

रामकुमार पाँडे :

जुन देशमा बुद्धको हैन बुद्धुको नाम छ
मूर्खैमूर्खको भीडले सडक नै जाम छ
त्यहाँ सोझा सज्जनको के काम छ ?
जनताको नाम लिँदै नेताले भुँडी भरून्
पशुपतिनाथले कल्याण गरून् ।

जुन देशमा विरोधको नाममा पुस्तकालय बल्छ
साढँे नेताको पछि स्याल जस्तै बुद्धिजीवी चल्छ
न्यायाधीशले अन्याय भयो भन्दै मुद्धा हाल्छ
त्यो देशका जनता खुराफात गरून्
पशुपतिनाथले कल्याण गरून् ।

जुन देशमा नेता भ्रष्टाचार गर्दै लुट्छ
लाखौँ लुट्ने घिचुवा धरौटीमा छुट्छ
त्यो देशका कार्यकर्ता लड्दै सड्दै घाँस चरून्
पशुपतिनाथले कल्याण गरून् ।

कर र मूल्यवृद्धिले जनताको ढाड भाँच्छ
श्रीमानको सम्पत्तिले नाठो नाच्छ
सभ्यताको नाममा डाढो र ईर्ष्या साँच्छ
त्यो देशका जनता विमूढ भई हेरून्
पशुपतिनाथले कल्याण गरून् ।

जुन देशमा प्रशासक नै जुलुस जान्छ
ढुङ्गा हान्ने मूढेले मन्त्री खान्छ
पद पाउने बित्तिकै भाइभतिजा तान्छ
त्यो देशका जनता बैतरणी कसरी तरून्
पशुपतिनाथले कल्याण गरून् ।

जुन देशको नागरिक विदेशको आदेश मान्छन्
गरीबी उन्मूलनको बैठकमा सपेटो तान्छन्
बुद्धिजीवी गाई गधा एउटै ठान्छन्
त्यो देशका जनता साँझबिहान हुइयाँ गरून्
पशुपतिनाथले कल्याण गरून् ।

जुन देशमा धर्म, सर्म कर्मको कुनै काम छैन
दुर्गति देख्दा मनमा कुनै मर्मको नाम छैन
विद्या, बुद्धि, विवेकको कुनै दाम छैन
त्यो देशको समाज चौरैचोरले भरून्
पशुपतिनाथले कल्याण गरून् ।

जुन देशमा सुन्ने कान आफै कराएको छ
मान्छे ढुङ्गो मूढो भई डराएको छ
गोलीको बोलीमा समवेदना हराएको छ
त्यो देशका मानिस जिउँदैै मरून्
पशुपतिनाथले कल्याण गरून् ।

जुन देशमा चोरैचोरको चर्को नारा लाग्छ
जति कार्यवाही गर्नोस् भ्रष्ट भाग्छ
एक पेट र एक धरो जनता माग्छ
त्यो देशका जनतालाई महारोग सरून्
पशुपतिनाथले कल्याण गरून् ।

जुन देशमा राजनीति लुट्न लाग्छ
पदका लागि मान्छेहरू भुक्न लाग्छ
मूल्य, मान्यता सभ्यता सबै भाग्छ
त्यो देशमा सबतिर छाडातन्त्र चलून्
पशुपतिनाथले कल्याण गरून् ।

०००
फित्काैली  प्रवेश अङ्क- १,  भदाै, २०६२